نسل جديد

انتقاد اردشیر از سازگارا در مورد نشست استکهلم

2012-02-12T09:59:00.001+03:30

تجمع فوری در اتاوا در اعتراض به حکم اعدام سعید ملک پور

2012-02-03T02:17:00.002+03:30

مرکز بین المللی حقوق بشر در نظر دارد با حمایت جبهه متحد دانشجویی و سازمان عفو بین الملل در کانادا به منظوراعتراض به حکم اعدام سعید ملکپور، برنامه نویس اینترنتی زندانی در ایران، تجمعی در شهر اوتاوا در روز شنبه 4 فوریه ساعت دو تا سه بعدازظهر روبروی سفارت جمهوری اسلامی ایران برگزار نماید.

تعدادی اتوموبیل از شهرهای تورنتو و مونتریال صبح روز شنبه به اتاوا حرکت خواهند کرد. از همو طنان درخواست می شود برای اطلاعات بیشتر با شماره تلفن (1-647-860-8485) تماس برقرار کنند.

این مرکز از همه سازمان ها و نهادهای مدافع حقوق بشر در سراسر دنیا می خواهد در این اقدام اعتراضی و انسان دوستانه مشارکت نمایند و در شهرهای محل خود دست به حرکت های اعتراضی بزنند.

سعید ملک پور فارغ التحصيل رشته مهندسی متالورژی دانشگاه صنعتی شريف و ساکن کشور کانادا که در مهرماه ۱۳۸۷ در تهران دستگیر شد، از سوی ارتش سایبری سپاه پاسداران به عضویت و مدیریت شبکه فساد اینترنتی متهم شد. پرونده سازی اطلاعات سپاه موچب شد تا او در دادگاه انقلاب با اتهامات تبلیغ علیه نظام، توهین به مقدسات، توهین به رهبری، توهین به رئیس جمهور، ارتباط با گروه‌های معاند نظام و فساد فی الارض در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به حکم اعدام و هفت سال و نیم حبس محکوم شود.

حکم صادر شده در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی توسط قاضی مقيسه‌ای جهت تایید به دیوان عالی کشور ارسال گردید اما در دی ماه ۱۳۹۰ در دیوان عالی کشور بدون اطلاع قضات دیوان عالی مورد تأیید قرار گرفت. سعید ملک پور پیش از این با انتشار نامه ای، شکنجه‌ها و نحوه اخذ اعترافات از خود را مفصل شرح داده واعلام کرده بود که زیر شکنجه وادار به اعتراف علیه خود شده است.

از تصویر نیمه برهنه گلشیفته تا تجاوز به دختران زندان !

2012-01-22T19:12:00.001+03:30

اردشیر زارع زاده

http://zarezadeh.blogspot.com

این روزها مسولین جمهوری اسلامی از سر درماندگی،به هر موضوعی چنگ می اندازند تا با به انحراف کشاندن افکار ایرانیان، تا آنهارا از آگاهی بر جنایاتی که انجام می دهند، دور نگاه دارند. آخرین تشبثی کهاین مسولین به آن آویزان شده اند، موضوع نیمه برهنه شدن خانم گلشیفته فراهانی درفیلم کوتاهی است که در فیسبوک و سایتها منتشر شده و شامل گفتاری بود چون ؛ "بهمن نگاه کن که در این لحظه برهنه ام و رها از بند تن و روان و اینکه هنر من نقشبازی کردن است."

حال که دستگاه های پرهزینه تبلیغاتی رژیم بلندگوی وا اسلاما را توسطمبلغان حکومتی و مذهبی سر داده اند، باید پرسید چرا آنان در زمانیکهپاسدار مزدور در زندان بکارت دختر نوجوان و یا جوانی را قبل از اعدام، به بهانهاجرای حکم مذهبی نافقیهان خود می گرفت، صدای گوش خراششان را کسی نشنید! آیا کسی ازمسولین حکومتی و مذهبی نظام جمهوری اسلامی صحنه دلخراش تحویل جسد قربانی به همراه شیربهارا توسط پاسداری که جسم و جان دختر آنان را گرفته بود و بدین صورت بر بیان رسمیتجاوز دولتی صحه می گذاشت، موجب ایجاد تنفر مردم از دین و مذهب نیانگاشت.گرچه گاها جسدی تحویل نشد و یا مخفیانه در گورستان خاوران دفن شد. اما درعوضهزینه گلوله ای که صرف به خاک و خون کشیدن آن مبارزان شد از خانواده های قربانیاندریافت گردید. اینک شما قضاوت کنید: آیا تصویر نیمه برهنه گلشیفته که فریاد برابریجنسیتی را سر می دهد، بیشتر اسلام فقاهتی را به خطر می اندازد، یا تجاوز و کشتاریکه بدست پاسداران و سپاهیان مجری فرمان مصباح ها و ولی فقیه ها در اوین،گوهردشت، کهریزک و... انجام گرفت؟

تاریخ همواره نشان داده است که دیکتاتورها تا آخرین روزهای حکومت خود غرقدر باده ی غرور و قدرت هرگز در نمی یابند که چرا ملت ها به دنبال جامعهدموکراتیکی هستند که در آن برابری زن و مرد، آزادی بیان و اندیشه، آزادی مذهبو عقیده، آزادی تشکیل صنف و حقوق برابر، آزادی مدنی و اجتماعی و مواردی ازاین دست برای همه آحاد ملت و برای همه ایرانیان از هر قومیت و جنسیت و از هر تفکرتامین نماید. تعطیل کردن خانه سینما اندکی قبل از برآمدن جنجالی برهنگی اعتراضیخانم فراهانی، که تنها پایگاه باقی مانده از هنرمندان در شرایطی که محدودیتبرای آنها و نه امثال لمپنهائی همچون ده نمکی و شریفی نیا، بیداد می کند مگر چیزیبه جز از سیاست تحمیلی عدم تحمل هیچ مخالفی را در رژیم جمهوری اسلامی می رساند.آیا وظیفه یک هنرمند سینما این نیست که نقش واگذار شده را به نحویاجرا کند که واقعیت داستان فیلم را نشان دهد و سرانجام اگر برهنه بودن کسی بهاسلام فقاهتی ضربه می زند، پس چرا نیمه عریانی مردان در سوگواری های مذهبی تاسوعاو عاشورا و غیره مورد اعتراض این فریبکاران قرار نمی گیرد؟ آیا فساد اخلاقی کهتوسط مسولین حکومتی و مذهبی در آپارتمانها و خانه های لوکس انجام می گیرد ازنظر آئین اسلام فقاهتی حلال و جایز است، آنهایی که پرونده هایشان در فجایعی همچون" فلاحیان و مهماندار هواپیما"، "سعید امامی و باشگاهزعفرانیه"، "روحانی معلم اخلاق و زنای محصنه" و هزاران موارد دیگریکه چه تاکنون افشا شده و یا دیرتر فاش خواهد شد؟

امروزه مردم ایران با کوشش های پیگیرخود نشان داده اند که به دنبال جامعه ای بدور از هرگونه تبعیض و بی عدالتی هستند وآزادی مدنی و اجتماعی را در هر شرایطی جستجو می کنند. این آزادی تنها می تواند خارجاز هر نوع جنسیت گرایی، مذهب گرایی، ایتکا به قومیت، و یا محدود به هر نوع تفکریبرقرار شود. رژیم جمهوری اسلامی تا امروز حتی کوچکترین منفذی که می توانست مایهامیدواری کوشندگان سیاسی و مدنی برای تحقق جامعه ای مبتنی بر آرمان های حقوق بشرباشد، باقی نگذاشته است. این نظام منحط دینی امروز برای ادامه بقای خود به هر نوعسرکوبی دست می زند. رژیم در واقع امروز از بعد ایدئولوژیک خود نیز عبور کرده وناچار شده است با در نوردیدن مرزهای ایدئولوژیک و انهدام کامل کردن قداست ومشروعیت ساختگی اش به رژیمی کاملا سرکوبگر تبدیل شود. رژیمی که در آستانه انتخاباتفرمایشی بر تعداد اعدامها افزوده است و یا با زندانی کردن دانشجویان، کارگران،زنان، معلمان، هنرمندان، نویسندگان، خبرنگاران، متفکران، افراد گروههای سیاسی ومدنی می کوشد ناشن دهد که شنیدن هر صدای مخالفی برای او غیرقابل تحمل است. اینرژیم در این راه حتی از دستگیری و حذف همکاران و همفکران سابق خود در حکومت اباییندارد. ارتکاب این همه جنایات بدست رژیم سرکوبگر ولایت فقیه ثابت کرده است کهدموکراسی و آزادی تنها و تنها در سایه جدایی کامل نهاد دین از نهاد حکومت میسر است.

شایسته است در راستای امکان برقراری چنین حکومتی که در آن آزادی عقیده، دین و مذهی، و هر نوع تفکری پاسداشته می شود ما ایرانیان بیش از این فریب دستگاههایتبلیغاتی حکومتی را در مورد تقابل برهنگی زن و حفظ بیضه اسلام و موارد بسیاری از این دست را نخورده و اجازه ندهیم برپایه قرائت سنتی بودن جامعه ایران و احترام به آن سنن، کسانی بر طبل تبلیغات رژیم بیشتربکوبند. ایرانیان دنبال فرهنگی هستند که در ادامه تاریخ گذشته آنان و بر پایه های تمدنامروزی استوار باشد، جامعه ای که به همان میزان که برای زن محجبه آزادی قائل استکه از آزادی برای سایر زنان با تفکر دیگر نیز دفاع می کند و اگر آزادی بیان و تفکراز هر نوع را برای افراد جامعه تضمین می نماید، همچنان برنگرش و رفتارمذهبی افراد مذهبی نیز محدودیتی قائل نیست. بنابراین باید همه ایرانیان خارجاز تفکر سیاسی و گروهی در یک همبستگی، از طریق فشارهای بین المللی حکومت را وادارکنند تا ضمن جلوگیری از اعدامها، به آزادی زندانیان سیاسی مجبور گشته و ازمحدودیتهای سیاسی و مدنی بکاهد، که این امر مقدمه سرنگونی نظام ولی فقیهخواهد بود.

اصلاح طلبان و تغییر نظام

2012-01-18T19:46:00.000+03:30

حسن زارع زاده اردشیر

http://zarezadeh.blogspot.com

در سالهای گذشته مهمترین تیر در ترکش سران اصلاحطلب برای گرفتن بخشی از قدرت نظام، تبلیغ در مورد انتخابات و فعال کردن مردم دراین مورد بوده است. تئوری "فشار از پایین و چانه زنی از بالا"ی آقایحجاریان که تنها راه کاربردی سران اصلاح طلب برای به حرکت در آوردن کنترلشده مردم در گذشته بوده، با قبول شرکت نکردن در انتخابات دیگر کاربرد خود رااز دست داده است. گرچه در مورد عدم شرکت در انتخابات، سران اصلاح طلب تاآخرین روز منتظر ماندند تا ببینند حکومت حاضر است سهمی از مجلس آینده، حتی با رفعحصر آقایان موسوی و کروبی و آزادی تعدادی از زندانیان سیاسی، به آنها بدهد !باید دید اکنون که خیلی دیر هم شده، باز این سران اصلاح طلب درک کرده اند که دستگاهولایت فقیه و اصولگرایان نمی خواهند و قادر نیستند که به عقب بازگشته و آنها راهرچند اندک در قدرت سهیم کنند. آیا آنها حاضر هستند که به هواداران خود و آنهاییکه گمان می برند قانون اساسی فعلی و یا نظام حکومتی اسلامی هنوز امکان برقراریدموکراسی را در کشور دارد، اعلام کنند که دیگر این نظام اصلاح پذیر نیست و نیز دینباید از حکومت جدا باشد تا بتوانند در ادامه مبارزه در جنبش احیا شوند ؟

چندماه پیش که سران اصلاح طلب از شرایط انتخابات آزاد سخن می گفتند و تعدادی ازفعالان اپوزیسیون در خارج نیز با آنها همصدا شده بودند، درک نمی کردند که جهتتغییرات جناح حاکم در حذف آنها و حتی کسانی همچون رفسنجانی و بخش دیگر اصولگرایاناست که اعتقادی به تندروی بیشتر ندارند. هنوز کسانی وجود دارند که تلاش می کنند بابیانیه و یا نامه به ولایت فقیه و جناح حاکم بفهمانند جنگ و بحرانهای نظامی و اقتصادیموجب سرنگونی نظام جمهوری اسلامی خواهد شد، درحالیکه رهبری و جناح تندرو حیات خودرا در ایجاد بحرانهای داخلی و منطقه ای دیده و حتی جنگ نیز موجب آن نمی شود که تاسقوط خود، بخشی از حکومت را واگذار نمایند ! بیانیه های دوپهلوی سید محمد خاتمی وسایر سران اصلاح طلب برای شرکت در انتخابات در صورت ایجاد شرایطی، ناشی از همینطرز تفکر است، تا جائی که باوجود همه محدودیتها تعدادی از زندانیانسیاسی اصلاح طلب بر عدم شرکت در انتخابات تصریح کردند، اما بازهم سرانآزاد آنها چه در داخل و چه در خارج کشور تا روز آخر صبر کردند. آنها به قول آقایمجتبی واحدی حتی در روز آخر از تحریم انتخابات حرفی نزدند تا تحت فشار قرار نگیرندو این زحمت را به خارج نشینان خود همچون آقای ارجمند و همکاران دادند تا باافتخار! چنین امری را در روز آخر اعلام کنند.

چندماه قبل در مقاله ای تحت عنوان "انتخابات مرد زنده باد جنبش دموکراتیک"که به پیوست است، بر ضرورت تحریم انتخابات و هماهنگ کردن مردم برای ایجاد جبههدموکراتیک برای تغییر نظام تاکید کرده بودم. از ماهها قبل روشن بود که لیستانتخاباتی توسط ولی فقیه تعیین شده و به همین دلیل دعوای قدرت جبهه پایداری واصولگرایان با یکدیگر و با جناح طرفدار احمدی نژاد قوت گرفته تا با تبلیغات دروغینو استفاده از رانت و هزینه کردن، رای انتخاباتی خود را از طریق شرکت مردم افزایشدهند. اصولگرایانی که با صرف هزینه های سنگین، تقلب و رانت حکومتی توانسته بودنداین مجلس و رییس جمهور منتخب رهبری را به قدرت برسانند، حال از ترس استفاده دولتاز بودجه کشور در راه انتخابات به فغان آمده و جنتی که قبلا بر همه هزینه ها وتقلب مهر تایید زد، امروز اعلام می کند که هزینه های انتخاباتی نامشروع موجب ردنماینده مورد نظر که منظور طرفداران دولت است خواهد گردید. زمانیکههواداران احمدی نژاد از بت بزرگ را بشکن سخن می گویند و او اینکار را به امام مهدی حواله می دهد، اختلاف درونی جناحهای اصولگرا و حاکم رانشان می دهد که در این انتخابات حتی از افشای فسادهای یکدیگر با توجه به پروندههای امنیتی ابایی نداشته و جنگ قدرتی بین روحانیون، سپاه، موتلفه، اصولگرایانو در راس آنها دفتر رهبری که در جناحهای مختلف تقسیم شده اند، در خواهد گرفتکه رسیدن هرکدام به قدرت دردی از مردم را درمان نخواهد کرد. چه بسا که امروز هیئتهای اجرایی انتخابات که از طرف دولت برگزیده شده اند در رد صلاحیت بسیاری ازنامزدهای طرفدار اصولگرایان نیز تلاش می کنند تا مخالفت آشکار خود را با اردوگاهدیگر اصولگرایان و یاران سابق خود نشان دهند.

آیازمان ایجاد همبستگی میان مردم در داخل و خارج کشور برای سرنگونی نظام ولایت فقیه وایجاد حکومتی سکولار دموکرات بر اساس اصول حقوق بشر نرسیده است؟ آیا نبایدکسانی را که همچنان به اصلاح نظام و یا قانون اساسی فعلی و "اسلام رافتی"تکیه کرده و یا بر اساس "سکولار فلسفی" و دفاع از نظام در زمان حملهخارجی و ترفندهای دیگر بازهم ضمن ضربه زدن به وحدت مردم و حفظ نظام هستند، طردنمود ! روی سخن بیشتر با بدنه گروههای سیاسی از اصلاح طلب حکومتی تا خارج نشین استکه بدانند دیگر تلاش خود را در تغییر نظام متمرکز نموده و بپذیرند که راه مبارزهبی خشونت از کانال حفظ نظام و اصلاح طلبی صورت نخواهد گرفت.

مردم چه در داخل و چه در خارج کشور درک می کنندکه بقای رژیم و از طرف دیگر جنگ، دخالت خارجی و تحریمهای اقتصادی همه جانبه به سودجنبش دموکراتیک ایران نیست. اگر امروز عده ای در داخل و خارج به دنبال استفادهابزاری از تلاش و رای مردم برای حفظ نظام و کسب قدرت هستند، نیروهای دیگری نیزوجود دارند که به جنبش های داخلی و تغییر رژیم از داخل اعتقاد ندارند و قصد دارندبا تشکیل آلترناتیو در خارج به امید دخالت نیروهای غربی، به قدرت برسند. هیچ کداماز این دو گزینه پاسخگوی مطالبات مردم ایران نخواهد بود. همه این نیروهای باید بهقدرت همبستگی و تلاش دسته جمعی برای حمایت و تقویت مبارزات مدنی مردم ایران همتگمارند.

انتشار نوار ویدویی مهندس طبرزدی ازداخل زندان که بر تغییر نظام و همبستگی تاکید دارد؛ از یکسو نشان می دهد مبارزانداخل کشور چگونه برای آرمانشان همه هستی خود را فدا می کنند و از سوی دیگر به آندسته از افراد و گروههای سیاسی و مدنی خارج کشور که بجای وحدت به انشعاب و تفرقهبیشتر همت نهاده و خود را آلترناتیو تغییر نظام دانسته و جنبشهای داخلی را سرکوبشده می دانند، می گوید که آدرس را اشتباه نروید.

1- انتخابات مرد زنده باد جنبشدموکراتیک

http://news.gooya.com/politics/archives/2011/11/131658.php

2- نوار ویدویی مهندس طبرزدی

http://www.komitedefa.com/index.php?option=com_content&view=article&id=3918

تبریک به نازنین

2012-01-08T05:16:00.001+03:30

دوست عزیزم نازنین بالاخره با پیتر مک کی وزیر دفاع کانادا ازدواج کرد تا عمر دوران دوستی با او را کوتاه کرده و زندگی مشترک را با پیتر آغاز کند. به نازنین برای این وصلت شادباش و تبریم می گویم. آخرین بار چند ماه پیش در جلسه ای در لندن همدیگر را دیدیم که همچنان چون سابق سعی می کرد چهره شاد و پرانرژی خود را حفظ کند و خوشحالم که در این عکس نیز شاد و پرانرژی است.
این عکس در (montrealgazette) نیز درج شده و اعتبارش از آن (Alec & T. Photography) است و منبع اصلی آن فیسبوک پیتر است.

پیام ویدئویی مهندس طبرزدی از داخل زندان

2012-01-03T03:57:00.003+03:30

پیام ویدئویی مهندس طبرزدی از داخل زندان

دوشنبه, 12 دی 1390 ساعت 21:33

کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی: مهندس حشمت الله طبرزدی دبیر کل جبهه دمکراتیک ایران و سخنگوی همبستگی برای دمکراسی و حقوق بشر در ایران" در پیامی ویدئویی از درون زندان رچائی شهر کرج اعلام کرد که مردم ایران برای پیروزی راه درازی در پیش ندارند و حتما به خواسته های خود دست پیدا خواهند کرد. مهندس طبرزدی در این پیام ویدئویی که با دستگاه موبایل گرفته شده و به دلیل شرایط سخت و امنیتی حاکم بر زندان پس از تاخیری چند روزه بدست کمیته دفاع رسیده است، تامید کرده است که بین دین و حکومت سازگاری وجود ندارد.

برای مشاهده ویدئو اینجا را کلیک کنید

به بهانه اقدام رضا پهلوی؛ جنبش سبز یتیم نیست !

2011-12-25T13:25:00.002+03:30

اگر بیانیه آقای پهلوی و یابیانیه های مشابه آن یک حرکت اساسی است، پس نامه هایی ( همچون نامه اخیر آقایامویی، ضیاء نبوی، حشمت طبرزدی، مجید توکلی و.. ) که توسط زندانیان سیاسی اززندانهایی با شرایط وحشتناک رژیم بیرون می آید را چه باید نامید ؟

به بهانه اقدام رضا پهلوی؛

جنبش سبز یتیم نیست !

حسن زارع زاده اردشیر

روزنامه نگار و فعال حقوق بشر

http://zarezadeh.blogspot.com

جنبشی که درخرداد سال ۸۸ در ایران آغاز و پایه های نظام جمهوری اسلامی را به لرزهدر آورد، این روزها به عنوان پرتگاه و پلی برای بخشی از مخالفانرژیم تبدیل شده است تا بتوانند با تکیه بر آن فعالیت های خود را پیش ببرند. اینجنبش، معروف به جنبش سبز، اگرچه در دوره زمانی دارای تعریف و تاثیر است، حتی کشورهای بزرگ را وادار کرد تا بیش از پیش بهفکر سیاست خارجی خود در خصوص آینده ایران باشند. روزی بود که پس از آن همهجهان سقوط رژیم را در زمان کوتاه پیش بینی می کردند، یعنی عاشورای ۸۸، و اما امروزمی گویند جنبش یتیم شده است. غافل از آنکه متاسفانه این قدرت مالی، نظامی و سپاهینظام ولایت فقیه بود که به همراه عدم همراهی شایسته بسیاری از نیروهای سیاسی ومدنی با جنبش سبز و موارد دیگر موجب شد تا در رسیدن به هدف فاصله ای افتد، اماصدای خورد شدن استخوانهای نظام ولی فقیه به گوش جهانیان رسید.

امروز آن دسته از مخالفان نظام فراموش کرده اند که حرکت جنبش سبزیکه یتیم دانسته شده و بقول آنها عملا هیچکس در داخل کشور کاری نمی تواند بکند وقادر به ایجاد آلترناتیو نیست، بود که موجب شد تا تحرکی در خارج کشور روی دهد واین بخش از مخالفان را به ایجاد بدیل و یا شورا ترغیب نماید. اگرچه انکار نقصهایجنبش سبز و مشکلات و موانع آن دور از انصاف است، اما فراموش کردن اهمیت کاری کهاین جنبش انجام داد توسط هرکس یا گروهی نیز جز بی انصافی و زیر سوال بردن اقدامخود آن فرد و گروه چه می تواند باشد! چنانچه در ماههای اخیر دیده شد، کوششهای دموکراتیک گوناگونزنان، دانشجویی، کارگری، معلمان، روزنامه نگاران، هنرمندان، وکلا،زندانیان سیاسی، اقوام، مذاهب و سایرین در داخل کشور در حال گسترش نهادهایمدنی خود برای مبارزه با رژیم بوده و در آینده با پیوند خود بایکدیگر نقش عمده جنبش سبز را برطرف خواهند نمود. امروز حتی کوشندگان به بند کشیدهشده نیز از درون زندان مبارزه می کنند.

بخش عمدهاپوزیسیون خارج کشورچه بصورت فردی و چه بصورت گروهای حقوقی و سیاسی پس ازروشن شدن چهره فاشیستی حکومت اسلامی، تلاش کرده اند به انتشار اخبار نقصآزادی بیان و سایر اصول حقوق بشر و کشتاری که توسط نظام صورت می گیرد،بپردازند و جنبش سبز با اخبار و فیلمهایی که فرستاد، در حقیقت اینکار را برای آنهاآسان نمود. امروزه نیز بخش عمده اپوزیسیون خارج کشوری تلاش خود را به پشتیبانی ازجنبشهای دموکراتیک داخل اختصاص داده و با افشای ترفندهای رژیم و حامیان اصلاح طلبخارج کشوری در مورد فشار به زندانیان سیاسی، اعدامها، فشار به جنبشهای مدنی،تبلیغات برای انتخابات آزاد، جنگ برای استقلال کشور، دخالت خارجی و موارد دیگر،باور دارند که تغییر نظام از درون کشور صورت خواهد گرفت.

آقایرضا پهلوی و مخالفان همفکرش از زاویه خودشان راست می گویند که جنبش سبز یتیمو یا مرده است تا بتوانند خود را بعنوان اپوزیسیون اثبات کرده در مذاکره با قدرتهاقرار گیرند. جنبش سبز از نظر بخش دیگر مخالفان مقیم خارج کشور که آنرا ارتجاعی می دانند،نیز یتیم است، آنهایی که دموکراتیک یا انقلابی بودن جنبشهای عربی را که حداقل ۳۰سال از جنبش سال ۸۸ ایران عقب اند، بیشتر باور دارند. شاید واقعا جنبشسبز یتیم است که اصلاح طلبان نیز خود را قیم آن نشان می دهند تابا تبلیغات وسیع موجب انحراف شناخت بسیاری از جوهر سکولار و دمکرات جنبش سبز شوند.

اگر گذشته خانواده آقای رضا پهلوی و نوع تربیت ایشان را امروز کناربگذاریم، بررسی حرکت و فعالیت اش در این روزها می تواند ملاک اصلی در شناخت کوششهای او باشد تا بدین طریق هدفشان از مخالفتها نیز روشن شود! نگارنده بر این باور استکه آقای رضا پهلوی با طرح شکایت از خامنه ای به دنبال اقدامی سیاسی است که اگرچهدر ذات خود ارزشمند است اما از سویی دیگر از قامت یک شخصیت اپوزیسیون خارج می شودو با وارد شدن به عرصه حقوق بشر به استفاده از آن برای ایجاد شورای رهبریاپوزیسیون آن هم از نوع خود اقدام می ورزد. فراخوان برای محاکمه خامنه ای حرکتخوبی از طرف آقای پهلوی است اما شایسته بود که در این زمینه توجه می داشت که پیشترشخصیت های برجسته ای چون طبرزدی و سحرخیز از درون زندان با انتشار نامه هاییدرخواست کرده اند تا افراد بیرون از زندان شکایت آنها از خامنه ای را به مراجع بینالمللی برسانند. این کوشش با اتکا به شکایت شخصیت های داخلی و قربانیان نقض حقوقبشر و البته در هماهنگی با وکلای حقوقی و سایرین می تواند مورد پسند باشد، چرا کهبدون در نظر گرفتن آنها و تنها تشکیل کنفرانس های خبری به یک تلاش سیاسی بدوننتیجه ختم می شود.

آقای پهلوی درمصاحبه اول اشاره می کند که هدف اصلی تبلیغات محاکمه خامنه ای، برایایجاد شورایی توسط ایشان و بعضی از گروههای مخالف نظام است که توجیه علاقمندی ایرانیانرا نیز پشت بند دارد. دیگر از اقدامات ایشان بیانیه روز ۱۶ آذر در حمایت ازجنبش دانشجویی است که کلامی در مورد کشته شدن ۳ دانشجو توسط ماموران نظام پیشین ذکرنشده که نشان از پیوستگی به گذشته ایشان دارد. آقای پهلوی ومخالفان همفکرش برای تشکیل شورا و آلترناتیو باین دلیل اقدام می کنند که جنبشهایدموکراتیک داخلی را فاقد سازماندهی و مخالفت علنی با رژیم دانسته و این تفکر راناشی از سرکوب رژیم و عدم امکان تظاهرات خیابانی توسط جنبش می دانند. اما هیچگاهاز خودشان می پرسند که آیا خود توانسته اند بخشی از ایرانیان را در کشورهایدموکرات برای انجام تظاهرات گرد آورند تا بهمان دلیلی که ادعا می کنند ایجاد شورارا در خارج کشور قبول نمود ؟ مگر نه اینکه شمار ایرانیان در تظاهرات خیابانی خارجکشور تنها زمانی زیاد بود که این تظاهرات میلیونی در داخل کشور انجام می شد وبه همین دلیل امروز ادعای آنها با تکیه بر ایمیل و اینترنت اختصاصی آنها، مبنی براین است که بر اساس درخواست هموطنان که بقول آنها بیشترشان نیز از داخل کشورهستندبه این مهم دست می زنند! اگر بیانیه آقای پهلوی و یا بیانیه های مشابه آن یک حرکتاساسی است، پس نامه هایی (همچون نامه های اخیر آقایان مومنی، امویی، ضیاء نبوی،حشمت طبرزدی، عیسی سحر خیز، مجید توکلی و...) که توسط زندانیان سیاسی از زندانهاییبا شرایط وحشتناک رژیم بیرون می آید را چه باید نامید ؟ چرا اینبخش از مخالفان که در کشورهای دموکراتیک غربی نشسته و هنوز نتوانسته اند بینشرایطی که بعنوان محور تعیین می کنند به توافق برسند، خود را شایسته و قادر برایایجاد شورا و آلترناتیو می نامند، اما مبارزان داخلی را ناتوان می بینند که باتشکیل جنبشی رژیم را سرنگون کنند ؟

در کمال تاسف دیده می شود که برخی مخالفان سیاسی جمهوری اسلامی به جای پشتیبانیاز جنبش دموکراتیک مردم ایران در داخل کشور و اتخاذ سیاست مناسب برای تقویت فعالانمدنی داخلی و گسترش دایره آزادی و حق خواهی، در صدد تاسیس شوراهای انحصاری اپوزیسیونهستند و این در حالی است که در ترفندهای رژیم مانده اند و هنوز نتوانستهاند در مورد انتخابات، جنگ و دفاع از وطن، دخالت داخلی، انرژی هسته ای،تمامیت ارضی کشور، حکومت سکولار دموکرات و موارد دیگر به وحدتی برسند. وقتی بهدرون کشور نگاهی می اندازیم می بینیم که با وجود سرکوب و اختناق و دستگیری بسیار،هیچ روزی نیست که در دانشگاههای ایران بدون اعتراض یا تظاهرات بگذرد. با وجوددستگیری مبارزان از اقشار مختلف، روزی نیست که صدای اعتراض مادران و خانواده آنهاشنیده نشود و زنان ایرانی با همه محدودیتها برای رفع تبعیض جنسیتی نکوشند. هیچروزی نیست که با وجود زندانی کردن کارگران مبارز، تحریم اقتصادی و یارانه، ناایمنیکار منجر به کشته شدن، بیکاری و تصویب قانون ضد کارگری و سرکوب شدید، صدای کارگرانبلند نشود. هیچ روزی نیست که با همه محدودیتها معلمان، اقوام ( اعتصابات شهرهایکرد )، مذاهب ( ایستادگی در مقابل فشار مذهبی حاکم )، کارکنان سایر اقشارخواهان سرنگونی رژیم نشده و در این راه تلاش نکنند. خوشبختانه مردم داخل کشور میدانند که نباید در انتخابات شرکت کنند، با دخالت خارجی و جنگ مخالف اند، از انرژینفتی و منابع داخلی سودی نبرده اند تا از انرژی هسته ای یا اتمی دفاع کنند، تمامیتارضی کشور را از دفاع برای حفظ نظام جدا می دانند. مردم آگاه شده و درک کردهاند که باید با وحدت با یکدیگر برای ایجاد حکومتی سکولار دموکرات، از سد رژیم عبورکنند. رژیم ولایت فقیه و کلیت نظام جمهوری اسلامی با دستان همین جوانان،دانشجویان، کارگران و زنان به تاریخ سپرده خواهد شد.

حشمت الله طبرزدی برنده جایزه سالانه مرکز بین المللی حقوق بشر (ICHR) در کانادا

2011-12-20T08:22:00.001+03:30

همزمان با روز جهانی حقوق بشر، مراسم سالانه مرکز بین المللی حقوق بشر در ایران که در شهر تورنتو کانادا مستقر است، در روز یکشنبه 11 دسامبر با حضور و استقبال فعالان مدنی و اجتماعی در تورنتو برگزار شد و در طی آن مهندس حشمت الله طبرزدی به عنوان اولین بنرده سالانه این مرکز معرفی شد. پنج زندانی سیاسی دیگر نیز به عنوان برندگان جوایز مدافعان حقوق بشر در سال 2011 انتخاب شدند.

حسن زارع زاده اردشیر مدیر اجرایی مرکز بین المللی حقوق بشر در ابتدا با تشکر از حضار برای شرکت در مراسم سالانه مرکز بین المللی حقوق بشر گزارش کوتاهی از فعالیت های این مرکز در یکسال گذشته ارائه داد و گزارشی از نقض حقوق بشر در ایران را ارائه داد.

ادامه گزارش ...

تقدیر از زندانیان سیاسی در جشن و مراسم سالانه مرکز بین المللی حقوق بشر

2011-12-04T02:16:00.004+03:30

بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار

تقدیر از زندانیان سیاسی در جشن و مراسم سالانه مرکز بین المللی حقوق بشر

مرکز بین المللی حقوق بشر در شهر تورنتو در نظر دارد همزمان با روز جهانی حقوق بشر جشن اولین سال تاسیس این مرکز را در روز یکشنبه 11 دسامبر برگزار و در آن از پنج زندانی سیاسی تقدیر بعمل آورد.

در مراسم سالانه مرکز بین المللی حقوق بشر(در کانادا) آقایان محمد مصطفائی وکیل پایه یک دادگستری و فعال برجسته حقوق بشری و پال دوار ، نماینده مجلس کانادا، کاوه شهروز مشاور حقوق بشر وزارت خارجه کانادا، حسن زارع زاده اردشیر مدیر اجرایی مرکز بین المللی حقوق بشر و احمد باطبی فعال برجسته حقوق بشر و... دقایقی سخنرانی خواهند کرد و پس از آن اسامی نفرات منتخب هیئت داوران مرکز بین المللی حقوق بشر که پنج زندانی سیاسی هستند اعلام خواهد شد. . از میان پنج زندانی سیاسی و عقدتی یک نفر به عنوان برگزیده سالانه مرکز بین المللی حقوق بشر معرفی خواهد شد.

این برنامه در بخش دوم با پذیرائی از حضار با انواع غذاهای ایرانی و اجرای زنده برنامه های هنری ادامه خواهد داشت. ایرانیان و غیرایرانیان ساکن تورنتوی بزرگ می توانند برای طلاعات بیشتر و نیز رزرو جا با شماره زیر تماس بگیرند. 1-647-778-5771

مرکز بین المللی حقوق بشر از شما درخواست می کند با حضور در این برنامه از فعالیت های مرکز در دفاع از حقوق ایرانیان در سراسر دنیا حمایت کنید.

برای رزو جا بصورت آنلاین میتوانید از لینک زیر استفاده کنید:
http://www.humanrightsintl.org/events/2011/nov/2011-11-20-e001.htm

محل برگزاری: Royal Banquet Hall , 1025 Finch Ave West, Toronto

مرکز بین المللی حقوق بشر

آدرس اشتباهی که به دفاع از نظام می رسد!

2011-12-04T01:53:00.001+03:30

آدرس اشتباهی که به دفاع از نظام می رسد! / حسن زارع زاده اردشیر / روزنامه نگار و فعال حقوق بشر

جنبشهای سیاسی اجتماعی که پس از سقوط سلطنت بدلیل نداشتن سازمانهای مدنی نیرومند بهمراه سایر گروههای چپ و مخالف دیگر، توسط جمهوری اسلامی بشدت سرکوب شدند، اما هیچ زمان اعتراضات متوقف نشدند. پس از پایان جنگ جنبشهای سیاسی اجتماعی از جمله دانشجویان، کارگران، معلمان، زنان، اقوام و سایرین تلاش کردند که ضمن فعالیت های صنفی خود، نشان دهند که ریشه مشکلات در دیکتاتوری حاکمیتی است که مذهب را نیز ابزار سیاست قرار داده است. یکی از حرکتهای مهمی که در درون کشور اتفاق افتاد ظهور جبهه متحد دانشجویی و سپس جبهه دمکراتیک ایران پس از دوم خرداد 1376 توسط کوشندگانی چون مهندس طبرزدی بود که توسط همه جناح های حکومتی اعم از اصلاح طلب و اصولگرا مورد سرکوب قرار گرفت. از سویی نیرهای سرشناسی بودند که برای تقویت مبارزات مدنی مردم ایران تلاش می کردند که از جمله می توان به زنده یاد داریوش فروهر، مهندس امیر انتظام، دکتر ملکی و دیگران اشاره کرد که مورد غضب همه وابستگان نظام قرار گرفتند. چرا که از دید آنها بقای نظام بر منافع مردم اولویت داشت و هرگونه تلاشی در راستای برقراری حکومت دمکراتیک و غیرمذهبی با مانع روبرو می شد؛ به همین سبب حتی انتقاد از خاتمی نیز در زمره خط قرمز ها قرار داشت و هرگونه تحرکی با تهاجم وحشیانه مزدوران سپاه و بسیج و عوامل امنیتی حکومت روبرو می شد. آقای گنجی و سایر اصلاح طلبان در آن زمان نه تنها جدایی دین از حکومت که اصل اول از منشور ۱۲ گانه "جبهه دموکراتیک ایران" بود را قبول نداشته، بلکه حمایتی هم از کوشندگان مدنی از جمله فعالان این جبهه نکردند و از زندانی شدن شان نیز استقبال بعمل آوردند! اگرچه اجتماعات سیاسی از سوی طرفداران دولت اصلاح طلب نیز در دانشگاهها و برخی مراکز انجام می گرفت اما در مدح و ستایش آنها بود و اصلاح طلبان تلاش می کردند دانشجویان را به عنوان ابزار سیاسی قدرتمند در خدمت خود داشته باشند؛ تا اینکه صبر دانشجو لبریز شد.

سران اصلاح طلب هیچگاه بر علیه خمینی بنیانگذار ولایت فقیهی جمهوری اسلامی قرار نداشتند، در حالیکه نظام سلطانی خامنه ای ( تکیه کلام آقای گنجی ) در ادامه همان سیر نظامی بود که ۳۲ سال قبل پی ریزی شده بود. در اصل دعوای اصلی آقای گنجی، حجاریان، و دوستانشان در سازمان هایی مانند مجاهدین انقلاب که ابتدا در برابر رفسنجانی قرار گرفتند و سپس خامنه ای ؛ برسر این بود که خود را از مدعیان و سازندگان اصلی نظام می پنداشتند و حکومت را حق خود می دانستند. گنجی و حجاریان ایدئولوگ ایجاد سپاه و سازمان امنیتی کشور بودند، نبوی و یاران مجاهدین انقلاب اسلامی بهمراه رضایی و صفوی از گروههای تروریستی برخاسته بودند که سرکوب اندیشه های مخالف نظام در دانشگاهها و غیره را رواج داده و سازمانهای موافق نظام را تثبیت نمودند و این مجموعه با همراهی روحانیون که در ابتدا قادر به اداره کشور نبودند، بقای خود را در حذف فیزیکی مخالفین می دیدند. پس از مرگ خمینی بود که درگیری مابین جناحهای حاکم افزایش یافت و این امر موجب شد قدرت بین آنها دست بدست گردد و زمانیکه خامنه ای و رفسنجانی و سایرین توانستند حجاریان و گنجی و انقلاب اسلامی ها و سایر شرکا را به سهم کمتری از قدرت محدود کنند، آنها مدعی اصلاح طلبی در نظام شدند. مخالفت سران اصلاح طلب با بخش دیگر حاکمیت برسر قدرت زمانی شدت یافت که خامنه ای بهمراه اصولگرایان و سپاه و سایرین نه تنها دست اصلاح طلبان بلکه حتی دست رفسنجانی را نیز از قدرت کوتاه کرد.

هدف از گفتن مطالب فشرده بالا، تنها رساندن این موضوع است که سران اصلاح طلب بیان مواضع شبه دموکراتیک خود را زمانی رواج داده و از قانون اساسی و کرامت ! اسلامی داد سخن دادند که به جناحی که قدرت را در دست دارند یادآوری کنند که حفظ نظام تنها با تقسیم قدرت بین همه آنهایی است که در بقای نظام یاور یکدیگر بودند. بهمین دلیل است درحالیکه خمینی خود عامل جنگ و سرکوب و دیکتاتوری ولایت فقیهی بوده است، سران اصلاح طلب از دوران انقلاب و خمینی و یا اصلاح قانون اساسی یاد می کنند و انحصار قدرت و تند روی ها و اتفاقات غیر قابل کنترل را موجب سرنگونی نظام می دانند. اگر آنان امروزه زندانی سیاسی و اعدام را نفی و یا با توسعه انرژی هسته ای و یا اتمی مخالفت می کنند، اگر موافق درگیری با قدرتهای بزرگ نبوده و گفتگوی تمدنها را پیش می کشند، با جنگ مخالفت می ورزند، با گسترش تروریسم مخالفند و موارد فراوان دیگر، باید بیادشان آورد که خود در زندانی کردن و اعدام مخالفان شرکت داشته و یا با سکوت آنها را تایید می کردند. از ابتدا در توسعه پروژه هسته ای نقش داشته اند، در بردن حکومت به سمت شوروی، چین و کره شمالی تلاش کرده ، پایه گذار جنگ با عراق و گسترش آن بوده و تماس با تروریستهای لبنان و فلسطین را انجام داده اند و در واقع در همه آنچه امروز شاهد هستیم پایه گذار و شریک بوده اند.

از سران و نمایندگان طیف اصلاح طلب در خارج از جمله آقایان گنجی و سروش که پیشتر مخالفت خود را سکولاریسم اعلام کرده اند و تنها به پذیرش سکولاریسم فلسفی ( تخیلی) تن داده اند گرفته، تا آقای خاتمی در داخل که مخالفت صریح خود را با حکومت سکولار بیان کرده، مخالفت با حکومتی غیرمذهبی به صراحت بیان شده است. بدلیل پشتیبانی ایدئولوژیکی و پایه گذاری ستونهای نظام جمهوری اسلامی و شرکت در سرکوب جنبشهای دموکراتیک و مخالف، باتوجه به تلاشی که همچنان برای حفظ نظام انجام می دهند، نمی توان امیدی داشت که آنها تمایلی به برقراری دموکراسی داشته باشند. ضمن آنکه این میزان فساد اداری مالی، کشتار زندانی سیاسی، اعدامها، محدودیت برای هر کار صنفی، اجتماعی و سیاسی در ۳۲ سال گذشته در دولت های مختلف نظام به روشنی نشان می دهد که نه قانون اساسی و نه اصلاح آن و بطور کلی دین و مذهب قادر نیستند که رفع تبعیض نمایند، و نمی توان نمایندگان آنها را در پروسه جنبش دموکراتیک در راس جنبش قرار داد. با نگاهی گذرا به بخشهایی از سخنان و مقالات متعدد آنها می توان به راحتی درک کرد که سران اصلاح طلب چگونه برای گرفتن حتی بخش ناچیز قدرت به بازی هایی حول انتخابات، جنگ و ترفندهای دیگر روی آورده اند تا کاسه گدایی را جلوی حاکمیت فعلی بلند کنند.

آقای گنجی بعنوان شاگرد راستین آقای حجاریان پس از اینکه با نوشتن مقالاتی در مورد قتلهای زنجیره ای سروصدایی کرد و در زندان مقاومت خوبی نشان داد، به غرب کوچ کرده و در سایه همفکرانی همچون آقای دباشی که الحق یک اصلاح طلب اصیل بوده و در گفتگوها از اسلام ناب ! دفاع میکند که اگر در داخل کشور بود، همچون یاران همفکرش جنبشهای دموکراتیک را جاسوس و ستون پنجم دانسته و سرکوب میکرد، دست به تحصن و اجتماعاتی انحصاری زد که مخالفین دموکرات و سکولار و نیروهای مستقل اپوزیسیون در آن حضور نداشته نباشند. سپس همچون دوست فیلسوف اسلامی خود آقای سروش به تدریس اسلام کرامتی و فقاهتی مشغول شده و چون با این تعاریف نمی توانست جایی در اپوزیسیون ایرانیان مقیم خارج پیدا نماید، به سکولاریسم روی آورده و مخالف جدی نظام شد، منتهی این سکولاریسم همیشه جایی را برای برگشت اصلاح طلبی و حکومت دینی ( اخلاقی که تنها زیر سایه درخت سیب معنی پیدا می کند ) باقی گذاشته است.

سپس آقای گنجی و همفکرانش که بوی سقوط نظام را شنیدند، بسوی مقالات سیاسی و روزمره که مورد توجه اپوزیسیون مخالف نظام بود، روی آوردند، درحالیکه در کشور های آزاد غربی همه انتظار داشتند بالاخره اطلاعات قتلهای زنجیره ای که در مقالات آقای گنجی پیش از به زندان افتادن در روزنامه های اصلاح طلب منتشر شده بود ، در ابعاد روشن تری بازگو و مطرح شوند تا مشخص شود که عالیجنابان مورد نظر ایشان که در قتل ها سیاسی دست داشته اند چه کسانی هستند. همچنین انتظار می رفت ایشان به فساد درون نظام و سرکوب هایی که مطلع است و البته در برهی از آنها اصلاح طلبان نیز نقش داشتند، بپردازد و مسائل زیادی را افشا کند تا روشن شود که از نظام بریده است. اما آقای گنجی بجای روکردن دست خود و اصلاح طلبان و نقشی که در تثبیت نظام داشتند، بهتر دانست همچون گذشته افکار را بسمتی انحرافی ببرد که به نوعی اصل نظام باقی بماند. به همین دلیل بحث جنگ با اسرائیل را پیش کشیده و از دفاع مردم در مقابل دشمن خارجی ! سخن می گوید تا دشمن اصلی داخلی ایمن بماند. ایشان می گوید علت عدم وجود جنبش سیاسی ( بگذریم که تظاهرات میلیونی با شعارهای سیاسی ضد رژیم را جنبش سیاسی نمی داند ) موجب بقای نظام است، منتهی یادش رفته که خود و همفکرانش اجازه ایجاد جنبش سیاسی را با انقلاب فرهنگی و سرکوبها نداده و سپس همواره با دستگاه تبلیغاتی که داشتند، اصلاحات را چاره کار می دانستند و تظاهرات توده ها را تا زمانیکه حجاریانها امکان چانه زنی داشته باشند، تایید می نمودند. ایشان با تردستی موضوع جنگ بین اسراییل و جمهوری اسلامی ( که مدام آنرا ایران میخواند تا همه را تهیج نموده و حاکمیت را فعلا نماینده حفظ کشور بخواند ) را در محور قرار داده و به نوعی توده ها را از ترس جنگ به حمایت از نظام وادار می کند و بروی خود نمی آورد که اسراییل بدون هماهنگی با امریکا و در نبود شرایط لازم و کافی دست به کاری نمی زند؛ که گنجی فعلا خیال جنگ طلبی با امریکا را ندارد تا شورای هماهنگی راه سبز با رانت لابی های جمهوری اسلامی رابطه حمایتی امریکا را برقرار کنند. سپس خیال می کند که مخالفت ایشان و همفکرانش با جنگ یک حرکت انقلابی است، و البته نگران است در پایان جنگ امکان سقوط نظام نیز فراهم شود، در حالیکه اکثریت اپوزیسیون در خارج کشور از این جهت با جنگ مخالفند که هم ویرانی و کشتار مردم خود را در آن دیده، هم کند شدن جنبش دموکراتیک و مدنی مردم ایران را پیش بینی کرده و در نهایت دخالت قدرت خارجی را به سود کشور نمی دانند. ایشان که خود و همفکرانش را که با کلمه ما مشخص می کند اپوزیسیون واقعی دانسته و سایر مخالفان را یکجا رد می کند و از "بمباران دموکراسی" حرف می زند که خود هیچگاه عمیقا مدافع دموکراسی نبوده است.

آقای علی مزروعی عضو مرکزیت مجاهدین انقلاب اسلامی می گوید ؛ باید تا لحظه ایکه هنوز کورسوی امیدی برای بازگشت حاکمیت از این راه خطرساز و معطوف به سقوطی که در پیش گرفته باقیست، تلاش کرد. آقای خاتمی که خود را تدارک چی نظام می دانست همچنان برای گرفتن بخشی از قدرت تدارکاتی تلاش می کند چنین می گوید ؛ ایستادگی و اتحاد مشترک اصلاح طلبان و اصولگرایان دربرابر هر نوع حمله خارجی ضروری است. آقای عبدی می گوید ؛ اگر اصلاح طلبان وضعیت خود را به گونه ای ترسیم کنند که بتوانند همیشه خلا موجود در سیستم را پر کنند، سیستم هم حاضر می شود در جاهایی با آنها همراهی کند و اگر اصلاح طلبان خود را به گونه ای تعریف کنند که حاضر نباشند به این جریان وارد شوند، این جریان در نهایت به راهی خواهد رفت که به نفع کشور و نظام نخواهد بود. جان کلام را آقای علی شکوری می گوید ؛ اصلاح طلبان اپوزیسیون نظام نیستند، بلکه اپوزیسیون دولت هستند و آن نظامی که در قانون اساسی ما ذکر شده اگر بمعنای واقعی برقرار باشد تمام اصلاح طلبان در درون آن نظام هستند، ما اصلاح طلبان مدعی حفظ و احیای نظام هستیم. در این راستا آقای ابراهیم نبوی بروشنی دخالت امریکا را طلب می کند، آقای دباشی و همکاران سمینار تخصصی اسلامی برقرار نموده تا ثابت کنند اسلام قادر به حکومت کرامتی و از روی عدالت است، گرچه از گفتن دموکراسی پرهیز می کنند.

سران اصلاح طلب به کمک بودجه های کلان و سایتهای خود چنان فضای اینترنتی و رسانه ها را در دست گرفته اند، گویی که تنها آنها منافع کشور را درست تشخیص داده و چون فکر می کنند حمایت داخل را دارند، لذا حکومت آینده با تکیه بر انتخابات با آنها خواهد بود. بخشی از سران اصلاح طلب که حتی تعدادی از آنان در زندان هستند و هنوز بر اصلاح قانون اساسی و حفظ نظام اصرار دارند و درک نکرده اند که پشتیبانی اکثریت مردم از آنها بدلیل ضدیت با جناح دیگر حکومت بوده است.

البته بخشی از اصلاح طلبان که اعتقاد به اصلاح رژیم داشته، اما جوهر آزادی و دموکراسی در آنها نیرومندتر است، در زندانها حماسه آفریده و پیامهای انرژی بخش آنها نشان از مقاومتی دارد که رژیم را مستاصل کرده است و نشان داده که سر آشتی با حکومت را ندارند. آنان باید که کورسوی امید به رسیدن به دموکراسی با حفظ نظام را کنار گذاشته و از حمایت راه اصلاح طلبی دست برداشته و بهمراه سایر مخالفین که تغییر نظام را فریاد می زنند، یک صدا شوند تا تردید در انتخاب استراتژی درست که جدایی دین از حکومت بر مبنای اصول حقوق بشر است در بین فعالان مدنی سیاسی پایان پذیرفته و جنبش دموکراتیک سراسری و یکپارچه شودد. آنچه انتظار می رود عکس العمل و تغییر جهتی است که از زندانیان مقاومی همچون عیسی سحرخیز و سایرین برآید تا به روشنی همچون آقای طبرزدی تایید کنند که دموکراسی با دخالت دین در حکومت امکان پذیر نیست. به این ترتیب کسانی که چشم به راه آنها دارند نیز امید خود را به حکومتی سکولار دموکرات پیوند خواهند زد. آقای واحدی که جبهه گیری شان در مقالات اخیر بسیار امیدوار کننده بوده و نشان از تمایز ایشان با شورای هماهنگی سبز و امثال مهاجرانی و گنجی و کدیور و سایرین دارد، نیز اگر با جملاتی چون عده ای خمینی را برتر از خامنه ای دانسته و قبول دارند را کنار بگذارد، آخرین گامهایش را برای جدایی از اصلاح طلبان خواهد برداشت. البته بخشی دیگر از افراد و گروهها در خارج کشور هستند که با وجود بریدن از تفکر اصلاح طلبی و تایید جدایی دین از حکومت، همچنان گوشه چشمی بر اصلاح طلبان داشته و راه خود را از آنها کاملا جدا نکرده اند، که اگر بر جنبش دموکراتیک اعتقاد دارند باید که خط خود را مشخص نمایند. هستند کسان دیگری که مهر سکولار دموکرات و یا چپ را بر پیشانی داشته و ضمن نقد به جنگ طلبی و رانت خواهی اصلاح طلبان، خود بدلیل اینکه هنوز اپوزیسیون مورد تاییدی برای مذاکره نشده اند، برضد دخالت قدرتهای بزرگ موضع نگرفته اند. بهرحال بیش از ۳۲ سال تجربه حکومت مذهبی باید کافی باشد تا نتیجه گرفت که مذهب و دین امری فردی بوده و به محض ورودش به قدرت، منشا فساد و سرکوب خواهد بود و اینکه جدایی دین از حکومت تنها راه رسیدن به دموکراسی است.

آری جنبشهای دموکراتیک داخل کشور ضروری است که درک نمایند ؛ حکومت فعلی قدرت را واگذار نمی کند، انتخابات آزاد برگزار نخواهد شد، اصلاح طلبی حتی اگر بقدرت برسد وضعیت نه تنها تغیر نمیکند بلکه مبارزه برای دموکراسی را سالها به عقب می اندازد، هر نوع جنگی تنها حکومت را تثبیت می کند، بحرانها ادامه داشته و وضعیت اقتصادی بدتر خواهد شد، سرکوب کاهش نخواهد یافت، قدرتهای بزرگ تنها برای سود خود مداخله خواهند کرد و زمانیکه با چراغ سبز تعدادی داخل کارزار شدند دیگر قابل کنترل نخواهند بود. به همین سبب جنبشهای مدنی و دموکراتیک باید هشیار باشند تا مبارزه ایکه آغاز کرده اند، توسط فریبی که با اصلاح قانون اساسی و یا اخلاق دینی رواج می یابد، متوقف نگردد. کسی منکر این نیست که در بین اصلاح طلبان افراد خوبی وجود دارند که واقعا باور دارند دین قادر به ایجاد عدالت بوده و اصلاح قانون اساسی کارساز خواهد بود، اما در این زمینه بهتر است به باور آقای بروجردی که هنوز لباس روحانیت را بر تن داشته و از جدایی دین از حکومت فریاد بر می آورد، یقین نمایند. طبیعی است که بخش میانی اصلاح طلبان و مخصوصا بدنه و هواداران آنها که بیشتر جذب مقابله آنها با جناح فعلی حکومت گشته و هنوز بر واقعیت هدفی که پشت این تفکر است واقف نشده اند، بتدریج به صف جدایی دین از حکومت و محور اصول حقوق بشر خواهند پیوست. مبارزه راه روشنی داشته و چنانچه تجربه کشورهای عربی نشان داده حتی با سقوط دیکتاتوری، دموکراسی ایجاد نخواهد شد، کما اینکه در سال ۵۷ خود نیز بهای گرانی برای خوش باوری خود پرداخت کردیم.

دیگر نباید فریب حرفهای شیرین سران اصلاح طلبی را خورد که تلاش دارند به غلط نشان دهند مبارزه بی خشونت راه آنهاست، درحالیکه برای کسب قدرت حاضرند با سلطان خامنه ای هم کنار بیایند. دیگر ملت ایران دخالت خارجی را اجازه نخواهد داد و تنها به حمایتهایی دلگرم می شود که موجب آزادی زندانیان سیاسی و رعایت اصول حقوق بشر را امکان پذیر می نماید. دیگر ملت ایران برای حفظ نظام با کشورهای دیگر نخواهد جنگید و تنها هدف خود را سرنگونی نظام جمهوری اسلامی خواهد دانست و اینکار را با ایجاد جنبشهای دموکراتیک و مدنی در داخل کشور و با پشتیبانی ایرانیان مقیم خارج انجام خواهد داد.

انتخابات مرد زنده باد جنبش دموکراتیک مردم ایران / حسن زارع زاده اردشیر

2011-11-21T21:42:00.002+03:30

انتخابات مرد زنده باد جنبش دموکراتیک مردم ایران / حسن زارع زاده اردشیر / روزنامه نگار و فعال حقوق بشر

http://zarezadeh.blogspot.com

مقالات و بیانیه های متعددی که این روزها در مورد انتخابات و جلوگیری از جنگ در رسانه ها پخش می شوند از یک طرف بیانگر علاقه و نگرانی های ایرانیان نسبت به وطنشان است و از طرف دیگر نشان از این دارد که مقابله جمهوری اسلامی و غرب موجب خواهد شد تا افکار ایرانیان دنباله رو مسائلی باشند که توسط آنها ساخته می شوند.

رژیم جمهوری اسلامی همواره از بدو حاکمیت خویش فضا را طوری بحرانی و متشنج کرده و می کند که بتواند در این فضای مه آلود نتایجی را بسود خود بدست آورد؛ اعدامها و سرکوب مخالفین سیاسی و مدنی در ۳۲ سال اخیر همه نشان از این موضوع دارند. با وجود اینهمه سرکوب و فشار که امروزه به حداکثر خود رسیده، همواره با کاربرد ترفندهایی کوشش کرده تا عده زیادی را به پای صندوق های رای بکشاند و بدین ترتیب علاوه بر گرفتن تایید داخلی حکومت، به غرب و شرق که به ظاهر موضوع بیشتر توجه دارند، بفهماند که مورد تایید اکثریت مردم بوده و حکومتش دارای مشروعیت است. موضوع جنگ و بحران سازی نیز از محورهای اصلی است که رژیم تلاش دارد نشان دهد که برای حفظ استقلال کشور به آنها دست می زند؛ کما اینکه جنگ خانمان سوز عراق که به کشته و زخمی شدن و از دست دادن زندگی میلیونها ایرانی منجر شد را مورد تایید مردم نشان داده است.

سی سال طول کشید تا مردم انواع دولتهای جنگ، سازندگی، اصلاحات و اصولگرایی را تجربه کرده و درک کنند که فساد، سرکوب و محدودیتهای مدنی و اجتماعی و سیاسی در درون نظام و حکومت ریشه داشته و تا مادامیکه این نظام برقرار باشد تفاوتی در زندگی مردم ایجاد نخواهد شد. از همین رو بود که میلیونها نفر در مخالفت علنی با جمهوری اسلامی بعد از انتخابات ریاست جمهوری به خیابانها سرازیر شدند. دولت و حکومت با استفاده از عوامل خود؛ سپاه، بسیج، نیروهای انتظامی و لباس شخصی، به سرکوب وحشیانه آنهایی که در جریان انتخابات ۸۸ فعال بودند دست زد و حال با وقاحت و بیشرمی تمام بازهم مردم را به انتخابات مجلسی فرا می خواند تا پایه قدرت رهبری را در آینده تحکیم بخشد. با وجود آنکه دلالان موتلفه و بعضی از سران اصولگرایان تلاش دارند با کمک رفسنجانی و خاتمی بخشی از اصلاح طلبان، که مزه فشار و سرکوب را نچشیده و یا کمتر چشیده اند و هچنان برای حفط نظام می کوشند، را به انتخابات دعوت کنند، هنوز هیچگونه نشانه ای از تلاش حکومت مبنی بر تغییر شرایط انتخابات از جمله آزادی زندانیان سیاسی، برداشتن نظارت استصوابی شورای نگهبان، اجازه فعالیت به گروههای سیاسی و حقوقی موجود و غیره دیده نشده است. بیانیه های آبکی رفسنجانی، خاتمی، شورای هماهنگی سبز و حتی بیانیه های کوتاهی که توسط برخی زندانیان مشهور به اصلاح طلب که شرایطی برای انتخابات را متذکر شده اند، رژیم را به واکنشی مثبت وادار نکرده است؛ بطوریکه این زندانیان سیاسی مجبور شده اند تایید کنند که شرایط برای انتخابات آماده نیست و از خاتمی و دیگر یارانش خواسته اند به تبلیغ انتخابات نپردازند. با این وجود دورخیز برخی اصلاح طلبان برای حضور در انتخابات که عاجزانه در انتظارند شعارهای آنها را زیر سوال می برد.

بیانیه مهندس حشمت الله طبرزدی از زندان گوهردشت کرج که در پیوست است مبنی بر اینکه : در شرایط موجود و با توجه به غیر دموکراتیک بودن انتخابات در جمهوری اسلامی، هرگونه تبلیغ و تلاش در انتخابات برای مشارکت مردمی که خون خود را نثار حق طلبی، آزادیخواهی و دموکراسی کرده اند انحرافی بزرگ محسوب می شود و ریختن آب به آسیاب استبداد است، میتواند پایانی بر شعارهای گوناگون برای زدن بر طبل انتخابات با تکیه بر هر دلیلی باشد. مهندس طبرزدی در بیانیه خود از زندان تاکید می کند که انتخابات در جمهوری اسلامی در فضای استبداد، زندان و شکنجه هیچگاه پاسخگوی مطالبات مردم ایران نبوده و نیز نخواهد بود و انحرافی بزرگ از مسیر مقاومت سیاسی - مدنی برای استقرار دموکراسی، حاکمیت غیر دینی (سکولار) و احیای حقوق بشر محسوب می شود.

دیگر زمان آن سررسیده که با صدای بلند اعلام کنیم؛ انتخابات مرد و تا زمانیکه نظام جمهوری اسلامی به هر شکل و شمایلی حضور دارد، باید بجای بیان شرایط ایده آل و فرضی ذهنی غیرعملی که از طرف رهبری قابل خدعه هستند، تنها به تحریم انتخابات پرداخت. بیانیه شجاعانه طبرزدی از زندان اقدام مهمی است که دیگر زندانیان سیاسی نیز می توانند به آن دست بزنند و به جای اعلام شرایطی که خود نیز می دانند قابل تحقق نیست، برای عدم ایجاد هرگونه ابهامی برای هموطنان به تحریم انتخابات بپردازند.

مهمترین نکته ای که سقوط جمهوری اسلامی را امکان پذیر می کند، وجود جبهه متحد دموکراتیک در داخل کشور است که آنهم از پیوند جنبشهای دموکراتیک دانشجویی، کارگری، اقوام، زنان، معلمان، مادران پارک لاله و شهید، نویسندگان و نهادهای سیاسی مدنی که خواهان استقرار دموکراسی و استقلال کشور بر اساس مبانی حقوق بشر هستند، ایجاد می شود. هسته ها و گروههای جنبشهای دموکراتیک نام برده سالهاست که تشکیل شده و در حال مبارزه با رژیم می باشند، اما سرکوب بیرحمانه موجب شده است تا بسیاری از فعالان آنها توسط حکومت روانه زندانها شده و یا اعدام شوند، ولی تلاشها متوقف نشده اند. نظام حاکم سعی فراوان دارد تا با دستگیری هر فعال سیاسی و مدنی و اجتماعی بر گسترش جنبش ضربه زده و در برابر پیشرفت جنبشهای دموکراتیک مانع ایجاد کند، به همین خاطر مهمترین فعالیت ایرانیان مقیم خارج صرفنظر از هر اعتقاد و باوری که دارند تقویت فضای فعالیت در داخل کشور است که با همبستگی ، فشار به سازمانهای بین المللی و حقوق بشری و نیز کمک به کوشندگان سیاسی و مدنی در داخل امکان پذیر است.

در ماههای گذشته که برگزاری میتینگهای متعدد در شهرهای مختلف جهان توسط ایرانیان انجام شد، اعدام زندانیان سیاسی و اجتماعی را متوقف کرد؛ هرچند رژیم با اعدام زندانیان مواد مخدر چهره سرکوبگر خود را حفظ کرده است. امروزه که فشار حقوق بشری با انتخاب آقای احمد شهید افزایش یافته و دولتهای بزرگ نیز آنرا منبع فشار به رژیم دانسته اند، می بایست ایرانیان مهاجر با برپایی میتینگهای مستقل و یا در کنار جنبشهای براه افتاده مشهور به ۹۹ درصدی، از طریق همبستگی مردم سایر کشورها فشار مضاعفی را به نظام جمهوری اسلامی برای رعایت مبانی حقوق بشری در داخل کشور انجام دهند.

امروزه دولتهای بزرگ با تکیه بر ۳ موضوع ساخت انرژی اتمی، تروریسم و حقوق بشر که با گزارش آقای شهید و آمانو و ترور سفیر عربستان به اوج خود رسیده، فضای جنگ طلبی ناتو را که از مساله لیبی خلاص شده به محور سوریه و ایران کشانده است. ۳۲ سال تجربه حکومت فاشیستی جمهوری اسلامی نشان داده که همواره تلاش دارد فضای داخل کشور و منطقه را با ایجاد بحران کنترل کرده و افکار ایرانیان را به آنها معطوف نماید.

گروههای سیاسی، مدنی و حقوقی ایرانی خارج کشور میبایست علاوه بر گسترش دموکراتیکی خود و فعال کردن انبوه ایرانیان مقیم کشورهای خارج در جهت حمایت از مبارزات ضد استبدادی، در دامی که توسط دولتهای بزرگ و سردمداران رژیم پهن می شوند، گرفتار نشوند. علارغم اینکه کلیت جمهوری اسلامی به تنش دامن می زند اما روشن است که جناح هایی در داخل حکومت وجود دارند که خواهان جنگ هستند تا مبارزات سیاسی مدنی را از مسیر خارج کنند. از طرف دیگر نیز دولتهای بزرگ قرار دارند که با نابودی صنایع نفتی و کاربرد تسلیحات موجود، چاره ای برای رفع بحران می یابند. تنها افراد و گروههایی دست به دامان نیروهای غیر خودی بلند می کنند که؛ اولا به گسترش جنبشهای دموکراتیک داخل ایمان ندارند و دوم اینکه خود را ناتوان از ادامه مبارزه مدنی می بینند. هر اقدامی در برون مرز بدون پشتوانه داخلی کمکی به مردم نخواهد کرد. تجربه کشورهای لیبی، مصر و تونس ثابت کرد که آلترناتیوهای بی پشتوانه در خارج کشور بیشتر ابزاری در خدمت دولتهای بزرگ هستند تا مردم و ممکن است خود سرانجام به حاکمی کم و بیش همچون دیکتاتور سابق تبدیل شوند. بدون ایجاد جبهه متحد دموکراتیک در داخل کشور که از سالها قبل توسط چهره هایی چون مهندس طبرزدی و مهندس امیرانتظام مورد تاکید قرار گرفت و دو سال قبل نیز در قالب "شورای همبستگی برای دمکراسی و حقوق بشر" با حضور چهره های برجسته سیاسی، مدنی و حقوق بشری خمیرمایه آن گذاشته شد، راه تحقق حقوق بشر هموار نخواهد شد. پس زنده باد جنبش دموکراتیک.

تصاویر اسناد دادگاه کانادا علیه مهدی هاشمی رفسنجانی مبنی بر پرداخت 12 میلیون دلار غرامت

2011-11-16T20:11:00.003+03:30

پرونده شکایت اقای هوشنگ بوذری از مهدی هاشمی در کانادا سرانجام در ماه اگوست امسال در دادگاهی در انتاریو به سرانجام رسید و مهدی هاشمی بر اساس رای دادگاه به پرداخت 11 میلیون و 900 هزار دلار محکوم شد. آقای بوذری که در تورنتوی کانادا اقامت دارد در سال 1372 به دعوت مهدی هاشمی به ایران بازگشت اما به فاصله کمی بازداشت و هشت ماه در سلول های انفرادی زندان توحید تحت شکنجه قرار گرفت. وزارت اطلاعات همچنین حدود سه میلیون دلار به زور از او دریافت کرد.

بازار داغ بیانیه ای که بدون توجه به محتوی امضا می شوند!

2011-11-16T19:52:00.002+03:30

بازار داغ بیانیه ای که بدون توجه به محتوی امضا می شوند!

حسن زارع زاده اردشیر / روزنامه نگار و فعال حقوق بشر

http://zarezadeh.blogspot.com

انتشار بیانیه های مختلف با تیترهای جذاب از طرف ایرانیان مقیم خارج کشور این روزها داغ شده و عده ای می کوشند با گردآوری تعدادی امضا بیانیه هایی را که در مخالفت با جمهوری اسلامی هستند، منتشر نمایند. صرفنظر از موضوع بیانیه ها که تعدادش مرتب در حال افزایش است، باید تاثیر آنها را در داخل و خارج کشور مورد بررسی قرار داد و اینکه به چه عنوانی و برای چه کسی یا کسانی ارسال می شوند.

میان بیانیه های حقوق بشری و سیاسی تفاوتی وجود دارد. نامه ها و بیانیه های حقوق بشری به سازمانهای حقوق بشری و نمایندگان سازمان ملل در امور ایران کمک می کنند تا در ثبت و پیگیری پرونده های نقض حقوق بشر از جمله در مورد زندانیان سیاسی و کشتار ایرانیان دقت بیشتری به خرج دهند. از سویی دیگر بیانیه هایی که توسط گروههای سیاسی منتشر می شوند، چون توسط بخش رهبری جریانات سیاسی به نگارش در می آیند، مواضع خط سیاسی آن جریان و گروه نیز در نوشته ها مستتر می شود که بحث این نقد به آنها برنمی گردد. بیانیه های دیگری منتشر می شوند که افراد شناخته شده آن تنها به یک موضوع که در تیتر عنوان شده می پردازند و به همین دلیل به آنها نیز پرداخته نمی شود اما در این میان بیانیه هایی توسط کسانی طراحی میگردد که بدلیل تیتر داغش به تایید گروهی رسانده شده و منتشر می شوند و مورد نقد این نوشته هستند که در متن بیانیه افکاری سیاسی دخالت دارد که اگر شکافته گردند، چه بسا بسیاری از امضا کنندگان از امضای خود پشیمان گردند.

موضوع جنگ و دخالت کشورهای بزرگ در کشورهای عربی و ایران موجب شده است تا بیانیه های زیادی توسط افراد و گروههای حقوقی و سیاسی منتشر گردند که بنظر میرسد علاوه بر اطلاع ایرانیان از مواضع آنان، تلاش دارد به جناحهایی از رژیم بفهماند که باید جناح تندرو را کنترل نمایند تا نظام باقی بماند. افراد و گروههای دیگری هم که به جنبش داخل برای سرنگونی رژیم اعتقاد ندارند و یا افراد و گروههایی که خود را به گرفتن قدرت پس از سقوط نظام آماده کرده اند، تلاش دارند که غرب دریابد مشروعیت نظام ریزش کرده و آنها را برای جلوگیری از کشتار به حمله وسوسه نمایند.

بیانیه ای که هفته پیش توسط تعدادی از دوستان فعال دانشجویی به آقای اوباما نوشته شده و خواستار دخالت اش در امور ایران شده بود، چنان مورد حیرت قرار گرفت که با نقد جالبی از طرف دوست فعال دانشجویی آقای قلی زاده در سایتها روبرو شد. این بیانیه میتواند نمونه خطرناکی باشد و بسیاری را وسوسه کند که دست زدن به چنین درخواست هایی از طرف افراد سرشناس و مورد تایید غرب حالت رسمی تر بدهند، تا علاوه بر ایجاد و تشدید فضای ناامنی جنگ، دست تندروان را برای سرکوب فعالان سیاسی و مدنی در داخل آزاد بگذارد.

تعدادی نیز اخیرا بیانیه دیگری با امضای جمعی از فعالان سیاسی – مدنی "در مخالفت فعال با جنگ" منتشر کرده اند که با انتخاب درست پیرامون جلوگیری از جنگ، متنی مشکوک با مواضع اصلاح طلبانه را به تایید بسیاری رساند. این بیانیه برای نگارنده این سطور نیز ارسال شد اما به دلایل زیر امضا نشد. آنچه در زیر می آید البته نقدی مختصر بر این بیانیه است تا شاید نحوه برخورد به بیانیه برای کسانیکه بدون توجه و برای اینکه کاری انجام داده باشند، یا نشان دهند که وجود دارند و یا با روح کلی مطلب موافقت دارند، راهی را گشایش کند که در آینده با دقت بیشتری به بیانیه ها نظر کرده و با اطمینان از درستی همه مطالب متن بیانیه را امضا نمایند. با وجودی که پیشتر تلاش شد بعضی از نکات مورد نقد به افرادی که بیانیه را تنظیم کرده بودند، یادآوری شود، متاسفانه مشاهده شد که متن بدون تغییری منتشر شد.

۱- بیانیه مخاطبش هموطنان گرامی و ایرانیان آزاده است که بخش گرامی آن میتواند شامل افراد بیشماری که تنها با این دولت و بخشی از حکومت فعلی مخالفند را دربر گیرد.

۲- ادبیات بیانیه محافظه کارانه و اصلاح طلبانه است و کاربرد لغات و اندیشه بکار رفته نشان از کسانی دارد که تلاش دارند هدف اصلی را زیرکانه پنهان داشته و مخالفت خود را تنها با قشری از حاکمان نشان دهند و مفاهیم بکار رفته در مورد گفتمان های اصلی کاملا مبهم و ناروشن هستند.

۳ – با آغاز بیانیه با جمله "یکی از وجوه مخرب عملکرد حاکمیت در دهه اخیر..." در بیانیه و عدم اشاره به عملکرد گذشته حاکمیت، نقد را به سال های اخیر محدود می کند.

۴ - جمله "حاکمین فعلی با گفتمان خصمانه و عدم همکاری با آژانس ..." در بیانیه، یعنی اینکه حاکمین قبلی گفتمان خصمانه نداشته و با آژانس همکاری می کردند، درحالیکه سنگ بنای انرژی هسته ای حداقل ۲۰ سال پیش گذاشته شده و حکومت و دولتهای قبلی روی آن سرپوش گذاشته بودند.

۵ - کلماتی همچون "کرامت انسانی" مفهوم درستی نداشته و معمولا این کلمه تنها توسط اصلاح طلبان که منظورشان اخلاق مذهبی است بکار برده می شوند.

۶ - جمله "خواهان استقلال، سربلندی، صلح پایدار و انسانی ..." در بیانیه مفاهیم مبهم هستند و نوع استقلال و اینکه چه نوع حکومتی مدنظر است اشاره نشده است؛ به عنوان نمونه به جدایی دین از حکومت ( حکومت سکولار ) بر مبنای اصول حقوق بشر و نیز جایگزینی نظامی دمکراتیک با نظام فعالی پرداخته نشده است.

۷ - عبارت "بخش های مختلف موزاییک اجتماعی ایران" در متن بیانیه کاربرد درستی نداشته و مفهومی مبهم و گمراه کننده دارد.

۸ – "گفتگوی ملی" که در متن بیانیه نام برده شده روشن نمی کند که چه مفهومی دارد و چگونه تشکیل می شود و شامل چه کسانی است.

۹ - عبارت "حمایت خارجی اشکال گوناگون دارد" در متن بیانیه کاملا مبهم بوده و می تواند قابل تفسیر باشد و گاها به معنی مثبت دخالت خارجی اشاره کند.

۱۰ – استفاده مکرر از عبارت " طیف افراطی حاکمیت" در متن بیانیه کاملا انحرافی است و تنها توسط سران اصلاح طلب مورد استفاده قرار می گیرد. این موضع تنها سرپوشی روی ۳۲ سال حکومت سرکوب تمام دولتها و حاکمان نظام می گذارد.

۱۱ - جمله " در مخالفت با جنگ باید بحران سازان داخل حکومت را هدف اصلی قرار داد " در متن بیانیه تنها نکته مثبت بیانیه جلوگیری از جنگ است که با این ادبیات گفته شده آنرا هم مخدوش نموده است. این بیانیه تنها بر طیف افراطی تکیه دارد و نه کل رژیم که با ایجاد بحران انرژی اتمی کشور را به آستانه جنگ کشیده اند. آیا جنگ با عراق را همین رژیم به ملت ایران تحمیل نکرد و در زمان مقتضی تن به صلح نداد تا خرابی و کشتار کامل شود.

امید است این نقد مختصر حداقل بتواند برخی دوستان فعال و آزادیخواه را هوشیار سازد که تنها به امضای بیانیه و نامهای ذکر شده بسنده نکرده و همواره بیاد داشته باشند که هدف اصلی از انتشار بیانیه و یا گزارش در جهت ایجاد فضایی باشد که راه برقراری نظامی سکولار دمکراتیک را هموار سازد و نه اینکه بر مشکلات فعالان سیاسی و مدنی در داخل بیافزاید.

پیوست :

بيانيه جمعی از فعالان سياسی، مدنی، دانشجويی، دانشگاهی و روزنامه نگاران در مخالفت فعال با جنگ:

http://news.gooya.com/politics/archives/2011/11/131238.php

نامه نوزده فعال سابق و فعلی دانشجویی ایران به اوباما:

http://www.daneshjoonews.com/news/politics/9857-1390-08-15-12-03-40.html

در نقد نامه به اوباما:

http://www.daneshjoonews.com/optinion/articles/9868-1390-08-16-23-34-37.html

نقش نهادهای ایرانی در گزارش ضعیف احمد شهید گزارشگر سازمان ملل

2011-11-11T23:53:00.002+03:30

نقش نهادهای ایرانی در گزارش ضعیف احمد شهید / حسن زارع زاده اردشیر

http://zarezadeh.blogspot.com

با انتشار متن کامل گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد نقض حقوق بشر توسط حکومت جمهوری اسلامی ، بار دیگر ضعف نهادهای مدنی ، حقوق بشری و سایر گروههای سیاسی ایرانی عموما مستقر در خارج کشور نمایان شد. افراد و گروههایی که در خارج کشور با آقای شهید که گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد ایران است ، نشان دادند که نه تنها به حقوق بشر بعنوان یک امر یکسان برای کلیه افراد ایرانی داخل کشور قائل نیستند، بلکه در این مورد الویت بندی نیز برایشان وجود دارد.

تاکید و تفصیلی که در گزارش آقای احمد شهید نسبت به حصر آقایان موسوی و کروبی و همچنین ذکر فشار وارد آمده به بعضی از سران اصلاح طلب و اقلیتهای مذهبی، کمبود این گزارش را نسبت به بیشتر زندانیان تحت فشار دموکرات و سکولار مدنی و دانشجویی ، کارگران، اقلیتهای قومی و ملی، زندانیان گمنام ، کشته شدگان تظاهرات سال ۸۸ ، کشتار سالهای ۶۷ و ۶۸ و موارد دیگر را نمایان می کند که ضروری است در گزارش اصلاح شوند. زمانیکه تجمع مادران پارک لاله با همه محدودیتهای رژیم در سایتها نشان داده می شوند که در آنها مادرانی گله می کنند که سهم فرزندانشان که در جنبش سبز کشته شده اند در گزارش چیست ، نشان از واقعیت تلخی است که چگونه چنین ارزشی توسط افراد و گروههای مورد تماس با آقای شهید برایش الویت قائل نبودند. چنانچه آزادی بیان و اجتماعات در گزارش تاکید شده و این جزو حقوق قانونی افراد ایرانی است که دولت ایران با امضای خود به اجرای آنها متعهد است، مگر کسانیکه کشته شده ، تجاوز شده ، شکنجه شده ، زندانی شده و یا اعدام گردیدند ، جز دفاع از این حقوق کار دیگری کردند ! مگر نداها ، سهرابها ، .... که رژیم با سنگدلی تمام آنها را در خیابانها و زندانهایش کشت نباید از آنها اشاره ای در گزارش میشد ، مگر استقامت مجید توکلی ها ، شیوا نظر آهاریها ، و دیگران را که حکومت و مزدورانش با همه فشارها نتوانستند خللی در اراده آنها برای هدفی که داشتند ، ایجاد کند نباید بخشی از گزارش را پر کند ؟ فشار و سختی که بر آقای حشمت الله طبرزدی در ۱۳ سال اخیر وارد گردید ، تنها برای آنکه جدایی دین از حکومت را درخواست کرده بود ، باید بهمان اختصار در گزارش بسنده می گردید ؟!

متاسفانه اعدامهای هموطنان کرد که به دلایل واهی توسط رژیم در سالهای اخیر انجام شده و فشاری که به سایر اقلیتهای قومی وارد می شود نیز جایی از گزارش را در بخش مربوط به اقلیتهای قومی و مذهبی بخود اختصاص نداده که یا از نظر سنی مذهب بودن و هم از نظر قومی بودن تحت فشار بیشتر حکومت هستند! همچنین در گزارش احمد شهید از کارگران زندانی و سایر نمایندگان کارگری که بدلیل حمایت و ایجاد سندیکای کارگری که امری تایید شده توسط سازمان ملل است و خیل کارگرانی که یا بکار بدون قرارداد مشغولند و یا بیکارند ، اشاره ای نیست. آیت الله بروجردی که رنج های زیادی را در زندان تحمل کرده جای در گزارش ندارد ولی به جایگاه آیت الله صانعی به خوبی پرداخته شده است. موجب خوشحالی و تایید است تمام اسامی نامبرده شده در گزارش که تحت فشار حکومت قرار دارند ، ولی انتظار می رفت که حداقل عدالت برای همه گروههای زندانی و تحت فشار رعایت می گردید . حق بود در مورد دانشجویان سرشناس و گمنامی که در زندانها حماسه ها آفریدند ، جای بیشتری در گزارش داشتند نسبت به کسانیکه کمتر تحت فشار بوده و صفحاتی را در گزارش بخود اختصاص دادند .

مستندات در مورد نکاتی که در بالا اشاره گردید ، آنقدر زیاد است که نمی توان گفت بدلیل کمبود مدارک از آنها نام برده نشده است ، درحالیکه گاها مدارک موجود در آنچه در گزارش آمده بمراتب کمتر از مواردی است که ذکری از آنها نرفته است! وضعیت اسفناکی که پناهندگان ایرانی که با ریسک جانشان از طریق مرزهای کشور خارج می شودند و به گمان خود با خارج شدن از کشور دیگر از امنیت و سلامت کافی برخوردار خواهند بود ، بخصوص در شهرهای ترکیه ، می بایست در گزارش به تفصیل آورده می شد. حال بخشی از همین پناهندگان در زلزله اخیر ترکیه بشدت در مضیقه قرار گرفته و ۵۰۰ نفر از آنها در شهر وان ترکیه بدون امکاناتی گرفتار شده اند که می بایست توسط هموطنان ، سازمان ملل و سایر کشورهایی که پناهنده می پذیرند ، مورد توجه بیشتری قرار گیرند.

آری زمانی ایرانیان داخل کشور به اهمیت کاری که سازمان ملل متحد در مورد حمایت از اصول حقوق بشر اعتقاد پیدا می کنند که رعایت عدالت را ابتدا در گزارشهای رسمی آنها ببینند. این باور به افراد ، سازمانهای حقوق بشری و سایر گروههای سیاسی ایرانی نیز زمانی به یقین تبدیل خواهد گردید که درک کنند آنها الویت کاری خود را به افراد و وابستگان خاص فکری اختصاص نمی دهند. اگر جامعه ای دموکرات، سکولار و آزادی همراه با پلورالیسم تبلیغ می کنند، باید این اعتقادات در عملکردها نیز اثبات گردد ، هنوز دیر نیست که با اراده ای قوی نسبت به آنچه بطور واقعی در کشور در جریان است ، کوشش شده و موجب اصلاح تفکر جهان خارج و نمایندگان سازمان ملل و سایر کشورها شویم.

* نسخه چاپی این یادداشت در مجله "هفت" چاپ کانادا و آمریکا امروز جمعه منتشر شده است.

پرونده خاوری رسما در مجلس کانادا مطرح شد

2011-11-09T21:04:00.000+03:30

به کوشش نهادها و افراد فعال جامعه ایرانی در کانادا و به ویژه در شهر تورنتو، موضوع محمود رضا خاوری مدیر سابق بانک ملی ایران را که به کانادا گریخته است، در مجلس کانادا مطرح شد تا بصورت جدی تر مورد پیگیری قرار گیرد. جمز بیزن (James Bezan) نماینده مجلس فدرال کانادا از حزب محافظه کار به درخواست ایرانیان و تعدادی دیگر این موضوع را در مجلس مطرح کردند و از دولت خواستار پاسخگویی شدند.

از روز طرخ موضوع دولت 45 روز فرصت دارد تا پاسخ دهد. پیشتر وزارت مهاجرت و شهروندی از پاسخگویی طفره می رفت و حال طرح موضوع در مجلس دولت را به موضع گیری رسمی وا می دارد.

عریضه ای با امضای حدود دو هزار ایرانی به اداره مهاجرت ارسال شد که بی جواب مانده است. همچنین در نامه ای نیز که من از طرف مرکز بین المللی حقوق بشر در ایران به دولت ارسال کردم به جزئیات پرونده و خواسته ها از دولت پرداخته ایم اما دولت علاقه ای به پاسخگویی نشان نداده است. این موضوع موجب شد تا نامه ها و درخواست هایی مستقیما در نمایندگان مجلس شود که خوشبختانه نتیجه داد.

گفتگوی تلویزیون ایرانیان کانادا با اردشیر در مورد پرونده خاوری در کانادا و همچنین تحولات خاورمیانه و ایران

2011-11-02T20:33:00.004+03:30

در گفتگو با تلویزیون ایرانیان کانادا در شهر تورنتو موضوع پرونده خاوری و موقعیت او در کانادا را مورد بررسی قرار دادیم و در بخش بعدی برنامه به تحولات ایران و خاورمیانه و نقش موثر غرب در این تحولات پرداختیم.

نفر دوم شرکت اختلاس کننده سه هزار میلیاردی نیز به کانادا گریخت

2011-10-29T19:41:00.000+03:30

در حالی که موضوع خاوری به دلیل اختلاس سه هزار میلیاردی توسط "شرکت توسعه سرمایه گذاری امیر منصور آریا" و نقش او به عنوان یک مدیر ارشد بانکی دولتی همچنان در کانادا بر سر زبانها بود، مهرگان امیر خسروی نفر دوم "شرکت توسعه سرمایه گذاری امیر منصور آریا" از کانادا درخواست اقامت کرد.

مهرگان امیرخسروی برادر و شریک مه آفرید امیر خسروی (معروف به امیر منصور آریا ) که اینک به اتهام اختلاس در زندان است، وارد کانادا شده و درخواست اقامت داده است. مهرگان امیر خسروی در زمان دستگیری برادرش مه آفرید در ترکیه بود و با شنیدن خبر به کانادا گریخت تا به همسر و فرزندان خود که از سال قبل در مونترال کانادا بودند ملحق شوند.

طوبی عبداله زاده، همسر مهرگان، نیز یکی از اعضای اصلی "شرکت توسعه سرمایه گذاری امیر منصور آریا" است که به همراه شوهر خود هفته گذشته به اداره مهاجرت استان کبک در شهر مونتریال رفتند تا رسما درخواست اقامت خود را تسلیم کنند.

-----------------------

توضیج: این مطلب را برای نشریه "هفت" چاپ کانادا و آمریکا نوشته ام. شما می توانید نشریه "هفت" را از فروشگاهها ، رستوران ها و مغازه های ایرانی در کانادا و آمریکا تهیه کنید.

گفتگوی حسین فرجی در تلویزیون پارس با اردشیر در مورد وضعیت ایرانیان زلزله زده در ترکیه

2011-10-27T11:38:00.002+03:30

به تاریخ سه شنبه 25 اکتبر آقای حسین فرجی در تلویزیون پارس گفتگویی با اردشیر در موردوضعیت ایرانیان زلزله زده در ترکیه و نحوه کمک به آنها انجام داده است. از اینجا می توانید این برنامه را که آرشیو شده، از دقیقه 31 تماشا کنید. همچنین برای آگاهی از نحوه کمک به پناهجویان ایرانی که دچار آسیب های بعد از زلزله شده اند لطفا اینجا را کلیک کنید.

تصویر دوران کودکی خاوری

2011-10-26T01:10:00.001+03:30

عکس دوران کودکی محمود رضا خاوری مدیر عامل فراری بانک ملی به کانادا !

این تصویر برای زنگ تفریح است!

کمک فوری به زلزله زدگان ایرانی در ترکیه

2011-10-26T00:14:00.001+03:30

هموطنان عزیز!

زلزله و پس لرزه های شهر وان عده زیادی از پناهجویان ایرانی را در معرض آسیب های جدی قرار داده است. نه تنها پس لرزه ها جان آنها را به خطر انداخته بلکه سرمای شدید شهر وان جان آنها را تهدید می کند. برای کمک رسانی به آنها ، مرکز بین المللی حقوق بشر واقع در کانادا و بخش برون مرزی کمیته دفاع از زندانیان سیاسی در اقدامی هماهنگ به جمع آوری کمک مالی دست زده اند.

لطفا برای کمک مالی از این صفحه استفاده کنید:

http://humanrightsintl.org/index2.htm

گفتگوی تلویزیون ایرانیان کانادا با اردشیر در مورد جنبش 18 تیر و تاثیر آن بر آینده ایران

2011-10-16T10:36:00.000+03:30

تصویری از منزل سوم خاوری در تورنتو

2011-10-15T21:12:00.003+03:30

در ادامه پیگیری موضوع آقای خاوری در کانادا به منزل دیگر او که سال گذشته به نام همسرش خریداری شده برخوردم که البته این منزل را خراب کرده اند تا خانه نو بسازند. این خانه در خیابان هالیوود قرار دارد.

پشت پرده پیگیری انتخابات در داخل و کنگره ملی در خارج

2011-10-14T21:57:00.003+03:30

پشت پرده پیگیری انتخابات در داخل و کنگره ملی در خارج

حسن زارع زاده اردشیر

روزنامه نگار و فعال حقوق بشر

http://zarezadeh.blogspot.com

دانشجوی مبارز پیمان عارف در روز پایانی محکومیتی که توسط بیدادگاه جمهوری اسلامی به او تحمیل شده بود، به شلاق بسته می شود تا یادش نرود که از چه جهنمی بیرون آمده است، اما او به محض آزادی یادش می آید که برای چه هدفی به زندان رفته بود و درنتیجه پشت شلاق خورده اش را بدون ترسی به تماشا می گذارد تا درندگی رژیم جمهوری اسلامی را نشان دهد، چنانچه منصور فرجی و سمیه توحیدلو نیز چنین کردند. در اینجاست که اهمیت کوشش های آزادیخواهی در داخل نمایان تر می شود، کوشش هایی که با جان انسان ها درآمیخته و به دور از سهم خواهی، شعار و حرف انجام می گیرند.

این روزها کم نیستند مبارزانی که چه درون زندانهای نظام جمهوری اسلامی و چه پس از آزادی، با چهره ای روشن ندا می دهند که آماده هستند تا بعنوان پیشروان جنبش آزادیخواهی زندگی خود را فدا کنند، کما اینکه صدها کشته و اعدامی دو سال اخیر و هزاران کشته و اعدامی سالهای قبل در پی چنین هدفی صورت گرفت. حال پرسش از کسانی و یا گروههایی است که پیگیر انتخابات و ایجاد کنگره ملی و یا هر اسم دیگری که هستند، آیا محور آنها نیز چنین هدفی است یا آنکه تنها به دلیل چسبیدن به قدرت و گرفتن سهمی و ایجاد نظامی مشابه رژیم فعلی تلاش می کنند و در اینراه ابایی ندارند که تعدادی از مردم بازهم فریب خورند و یا در انتهای روشن شدن مقصد آنها، از رسیدن به دموکراسی محروم و سپس ناامید شوند ! مهم این نیست که فرد یا گروه پیگیر برای انتخابات در جمهوری اسلامی و تشکیل کنگره ملی اصلاح طلب باشد و یا خود را سکولار بنامد، سلطنت طلب یا مجاهد باشد، جمهوریخواه یا چپ باشد، بلکه مهم این است که بداند که مبارزه ای که درون کشور جاریست، هدفی روشن دارد که دیر یا زود نیروهای خود را سازماندهی کرده و آلترناتیو خود را برای مقابله با رژیم تشکیل می دهد. روشن نیست که چرا تعدادی در خارج کشور با اصول و اهدافی متفاوت شرکت یا عدم شرکت در انتخابات را تبلیغ می کنند و یا ایجاد کنگره ملی با اسامی گوناگون را هدف خود قرار داده اند، اینکار را بدون توجیه اینکه داخل کشور با اینهمه مبارز درک شرکت یا عدم شرکت در انتخابات و یا توان تشکیل آلترناتیو را ندارند، انجام نمی دهند ! چرا برای آنها روشن نیست که مبارزه هنوز در ابتدای سازماندهی نیروهای مختلف دور می زند و در زمان مناسب که رسید با تمام فشار و اختناق موجود کنگره ملی نیز تشکیل خواهد شد، کما اینکه سالهای قبل نیز چنین امری در نطفه ایجاد شده بود.

این روزها تحولاتی در داخل کشور، چه در میان گروههای حاکم و چه در میان جنبشهای مردمی در حال روی دادن است ؛ گروههایی که با تکیه بر اختناق و فشار مشکلات سهم خواهی درون خود را حل کرده و به تثبیت نظام دست یابند و در طرف مقابل جنبشهایی که تلاش دارند ستونهای رژیم را متزلزل کنند. رژیم از ابتدای به قدرت رسیدن نشان داد که رحمی برای مخالفان خود نداشته و درعوض منابع اقتصادی کشور را بیت المالی میداند که باید برای خود و وابستگانش مصرف کند و لذا سرکوب و فساد مالی رانتی همچون دو بازوی مهم سردمداران نظام تابحال مورد استفاده قرار گرفته است. تفاوتی که این روزها با سالهای گذشته کرده، در درکی است که مسولان فعلی نظام از قدرت مطلقه خویش یافته اند و درنتیجه سرکوب را تشدید داده و فساد مالی رانتی به هزاران میلیارد از طریق قانونی و بانکهای در اختیار را افزایش داده اند و مقامات دیگر نیز حتی از افشای آنها در جامعه هراسی ندارند. زمانی که ولایت فقیه ترمز مسولان را در ادامه افشاگری می کشد تا مخالفت جناحها با یکدیگر به لو رفتن اصل ماجرا که خود بیت رهبری نیز در جریانات سهم دارد، کشیده نشود عمق فساد نظام آشکار می شود. زمانی که احمدی نژاد و باندش که قدرت خود را مدیون رهبری می دانستند، ولی برای قبضه بیشتر قدرت مقابل رهبری نیز می ایستند، آشکار می شود که ترفند اصولگرایی در مقابل اصلاح طلبی و شدت سرکوب نیز نه تنها به یکدست شدن مسولان نمی انجامد، بلکه جنبش مردمی را نیز متوقف نمی کند. چنانچه دو حزب نیرومند کشورهای غربی برای کنترل بحران و ادامه نظام جانشین یکدیگر می شوند، دو روی سکه اصلاح طلبی و اصولگرایی ( محافظه کاری ) نیز بصورت مضحکی برای تثبیت نظام جایگزین یکدیگر می شوند. با وجودیکه بنظر می رسد که رهبری و سپاه بعنوان دو بازوی نظام حاضر نیستند که قدرت بدست آمده را با رفسنجانی و سران اصلاح طلب تقسیم کنند، ولی بنظر امکان پذیر است که بخشی از مسولان فعلی جای خود را به بخشی از سران قبلی و یا افراد جدیدتری بدهند تا نظام به حیات خود ادامه دهد. آنچه از تغییراتی که در جریان است، حتی اگر برای فریب مردم برای شرکت در انتخابات باشد و یا کشورهای غربی را به انجام اصلاحات خوش بین کند، حاکی از این موضوع است.

تلاش مهدوی کنی و سایرین برای ایجاد جبهه ۷+۸ و یک لیست مشترک که نماینده همه گروههای اصولگراها باشد، با سرکشی گروه پایداری که جناح تندتری بوده و بینابین اصولگراها و باند احمدی نژاد قرار دارند، به نتیجه نرسیده است چرا که گروه پایداری معتقد است که لاریجانی، رضایی، قالیباف و بخشی از موتلفه به رفسنجانی و بعضی از اصلاح طلبان نزدیک اند. باید دید که در ادامه رهبری که از زبان حداد بر یک لیست اصولگرا تاکید کرده بود ولی هنوز نتیجه نداده، قادر خواهد بود با هشدارهای بیشتر باین امر موفق شود یا اینکه ضربه ای که با نافرمانی باند احمدی نژاد به او وارد آمده، دامنه اختلافات بیشتر می شود. گرچه باند لاریجانی و بخشی از اصولگرایان و همچنین رفسنجانی و دیگر سران اصلاح طلب با زبان بی زبانی خواهان برکناری باند احمدی نژاد هستند و مصاحبه اخیر فرماندهان سپاه بر ضد ایشان و مصاحبه مهدی خزعلی – که اخیرا در زندان در اختیار ماموران امنیتی بوده - با صدای امریکا مبنی بر اینکه احمدی نژاد محور فساد است ولی اعتقاد به نظام لازم است بر این امر صحه می گذارند. اما شخص خامنه ای تا یافتن جایگزین مورد اعتماد به این کار تن نخواهد داد.

سفر احمدی نژاد با کل فامیل و بستگان به امریکا این بار کم اثرتر بوده و مقامات غربی اهمیت کمتری برای وی قائل بودند. تعداد زیادی از همراهان و بوروکراتهای وابسته به وی نیز در پای میز محاکمه اند و جناح مخالف سعی دارد تا کاندیدهای انتخاباتی موافق وی را شناسایی و به کمک شورای نگهبان از حق انتخاب محروم کند، ولی هنوز باند ایشان که از حمایت بخشی از سپاه و مسولان تشکیل شده و تمایل به کم کردن قدرت ولایت فقیه دارند از قدرت بی نصیب نیستند. جناح حاکمه برای نشان دادن یکدستی و تثبیت نظام در برابر غرب تمایل دارد که انتخابات را مانند بارهای پیش با تعداد بیشتری از شرکت مردم برگزار کند، گرچه با وجود تصویب شرم آور قانون کنترل نمایندگان مجلس چشمداشت آنها در استقلال بسته تر است ولی حتما حربه تقلب برای انتخاب شدن نمایندگان مطیع تر انجام خواهد گرفت. با وجود اینکه هنوز تغییر چندانی صورت نگرفته اما جبهه مشارکت و شورای هماهنگی دچار توهم شده و جرقه شکستن حصر آقایان موسوی و کروبی را مقدمه انتخابات آزاد دانسته اند، با اینگونه اصلاح طلبان و این بیانیه ها به نظر می آید که نظام جمهوری اسلامی نیازی به تن دادن به اقدامات اصلاحی چندانی نمی بیند و تنها همین برداشتن حصر، بخشی از آنها را راضی به شرکت در انتخابات می کند.

از طرف دیگر همچنان بخشی از قدرت تمایل به شدت عمل و سرکوب مردم داشته و ایجاد بحران در منطقه را از طریق تروریستهای وابسته مهم دانسته و بر ترفند مذاکره طولانی با غرب برای نرسیدن به توافقی پافشاری می کند، درحالیکه بخش دیگر جنبشهای منطقه را خطرناک دانسته و اعتقاد دارد باید نرمشی در مذاکرات نشان داده و شدت سرکوب را برای کم کردن فشار سازمانهای حقوق بشر پایین آورده و بخشی از زندانیان را آزاد نمایند. در نتیجه با توجه به اینکه بسیاری از مخالفان در دو سال گذشه اعدام شده ولی چند ماهی است اعدام سیاسی متوقف شده، بخشی از زندانیان آزاد گشته و آقای کروبی بی خبر به دیدار خانواده برده می شود و لذا احتمال آزادی ایشان و آقای موسوی نیز می رود، یا خبر توقف ادامه کار سانتریفوژها اگر سوخت لازم از طرف غرب تامین شود، بخشی از ترفندی است که جناح معتقد به نرمش انجام میدهد. از طرف دیگر افزایش اعدام منتسب به مواد مخدر و یا قاتلین افراد حتی اگر نوجوان باشند، دستگیریهای جدید و گسترش آن به خبرنگاران و فیلم سازان و غیره، شلاق زدن و سرکوب کسانی که حرکات اجتماعی همچون طرفداری از محیط زیست و آثار تاریخی و یا آب بازی و غیره پرداخته، مانور نظامی در خشکی و دریا و یا ایجاد بحران در لبنان و بحرین و یمن و غیره پرداخته و به تهدید غرب می پردازند، پافشاری تفکر تندروان را در کار بروز می دهد. البته تمایز دادن جناحهای تندرو و محافظه کار بدلیل تزلزل و عدم حزبی بودن افراد به آسانی امکان پذیر نبوده و بسته به اینکه چه جناحی قدرت می گیرد جابجا می شوند ولی اشتراک منافع آنها را به همدیگر نزدیک کرده است، و چه بسا تغییرات متفاوت در مسائل گفته شده با هماهنگی مقامات رده بالا برای فریب مردم صورت می پذیرند. اگر در مورد انرژی هسته ای و یا بعضی از کشورهای منطقه که جنبش مردمی شکل گرفته اظهار نظر متفاوت شنیده می شود، اما در مورد سوریه مقامات می دانند که تغییر نظام در آن کشور به تغییر نظام در جمهوری اسلامی منتهی می شود و لذا تمام نیروی خود را برای حفظ آن رژیم بکار می برند، شاید بی دلیل نباشد که روسیه و چین نیز تحریمهای سوریه را وتو کرده اند.

طبیعی است که مبارزه داخل کشور آن قدر حاد نشده که دوباره مردم تنور انتخابات نظام را گرم کنند تا افراد مطیع بیشتری به مجلس فرمایشی راه یافته و دور جدیدی از فسادها و سرکوبها آغاز شود، بخصوص که گرانی و فشار اقتصادی توان مردم را بریده و اعتقادشان را به رژیم ازبین برده است. با شروع سال تحصیلی بار دیگر دانشجویان و معلمان گرد هم آمده و مخالفتهای خود را که اینبار بیشتر صنفی بوده و قادر است تعداد بیشتری را جذب کند، آغاز کرده اند، مسائلی همچون ندادن خوابگاه که به فوت دختر دانشجویی منجر شد، تفکیک جنسیتی، رسمی شدن معلمان و دیگر مسائل صنفی تظاهرات و تحصن هایی را موجب شده است که در آینده تشدید خواهد شد. تظاهرات و اعتصاب باشکوه هزاران کارگر پیمانکاری شرکتهای پتروشیمی در خوزستان که دو هفته طول کشید، نوید اعتصابات کارگری متشکلتری را با وجود بیکاری و حقوق پایین می دهد. ایجاد ابتکاراتی خودجوش برای آب بازی و پاک کردن شیشه ماشینها برای کودکان بی سرپرست، نوید دیگر حرکات اجتماعی را می دهد که مکمل تظاهرات خیابانی بوده و می تواند موجب گردهمایی بیشتری از مردم شود، همچون جمع شدن در پارکها و یا مناطق عمومی که شکل تظاهرات سیاسی را به خود نگیرد. مواردی همچون حفظ محیط زیست و آثار تاریخی از جمله تظاهرات مردم شهرهای آذربایجان برای دریاچه ارومیه که اقدامی بی نظیر بود و صدای خیلی از تجزیه طلبان را نیز خاموش کرد، البته بازهم نوید تجمع بیشتری برای مسائل این چنینی را می دهد. اعتصابات و خواسته های صنفی گروههای مختلف نیز ادامه خواهد داشت و فضای ایجاد شده از فشار بین المللی حقوق بشری می تواند موجب رونق حرکات اعتراضی و اجتماعی مردم شود.

آنچه بتدریج روشن شده اینکه دیگر نه رژیم امکانی برای ادامه بقای خود گذاشته و نه اینکه مردم اعتمادی به گفتار مقامات جمهوری اسلامی دارند. در نتیجه تلاش های جوانان، دانشجویان، کارگران، معلمان و دیگر اصناف و اقشار موجب خواهد شد تا آلترناتیو مورد نیاز اظهار وجود کند. این مهم می تواند حتی ایجاد "کنگره ملی" نیز باشد. در خارج کشور نیز ایجاد نهادها و تشکل های مدافع حقوق مردم ایران و مبارزات داخل و کوشش برای ایجاد همبستگی میان گروههای برون مرزی اهمیت بسزایی دارد. بنابراین همه کوشش های برون مرزی و نیز تلاش برای ایجاد کنگره ملی بدون در نظر گرفتن محور مبارزه یعنی تلاش های داخل کشور به نتیجه ای نخواهد رسید و از سویی داغ کردن تنور انتخابات جمهوری اسلامی آن هم بدون در نظر گرفتن حتی کف مطالبات مردمی تنها منافع مردم را زیر سوال می برد.

درگیری در برابر منزل مدیر فراری بانک ملی در تورنتو

2011-10-13T10:53:00.010+03:30

با حضور در برابر منزل محمود رضا خاوری مدیر عامل فراری بانک کلی ایران در تورنتو، تلاش کردیم تا در ادامه تحقیقات در مورد اختلاس 3 هزار میلیاردی و فرار محمود رضا خاوری به تورنتوی کانادا، با او صحبت کنیم. اما نه تنها پاسخی دریافت نکردیم بلکه ساکنان منزل به زبان انگلیسی دست و پا شکسته سعی کردند هویت خود را فاش نسازند. خلاصه ای از وقایع مقابل منزل خاوری را در زیر ملاحضه می کنید که ابتدا سرایدار . گارد منزل با عصبانیت از در پشتی آمد و گفت هر چه سریعتر از اینجا بروید و الا به پلیس تلفن می کنم و در آخر مهدی خاوری فرزند خاوری وارد شد و گفت علیه ما شکایت می کند. آنها در برابر پرسش های به حق ما با برخوردی خشن به درگیری فیزیکی و لفظی روآوردند!

گفتگوی حسین فرجی در تلویزیون پارس با اردشیر در مورد دلایل شلاق زدن فعالان مدنی و وضعیت جنبش دانشجویی

2011-10-13T08:53:00.005+03:30

به تاریخ سه شنبه 11 اکتبر آقای حسین فرجی در تلویزیون پارس گفتگویی با اردشیر در مورد دلایل شلاق زدن فعالان مدنی و وضعیت جنبش دانشجویی انجام داده است. از اینجا می توانید این برنامه را که آرشیو شده، از دقیقه 35 تماشا کنید.

دادخواست ايرانيان كانادا به وزير مهاجرت براي تحقيق در مورد خاوري - لطفا امضا كنيد!

2011-10-11T05:40:00.001+03:30

تصویر منزل دوم محمود رضا خاوری در تورنتو

2011-10-10T18:48:00.004+03:30

این عکس منزل دوم مدیر عامل مستعفی یانک ملی ایران در تورنتوی کاناداست. این خانه در کوچه "الم وود" (Elmwood) در منطقه ویلودیل (willowdale) که یکی از نقاط خوب شهر است واقع شده است. ارزش این خانه در حال حاضر به صورت تقریبی نزدیک یک میلیون دلار است.

در مورد اموال خاوری در کانادا و همچنین وضعیت پرونده او بیشتر خواهم نوشت.

پیمان عارف بعد از شلاق خوردن در روز آزادی

2011-10-09T19:31:00.001+03:30

بر اساس گزارش کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی، دوست عزیزم پیمان عارف دانشجوی محروم از تحصیل که از بهمن ماه سال گذشته در زندان اوین بود امروز یکشنبه در زمان آزادی از زندان اوین با اجرای حکم 74 ضربه شلاق روبرو شد و پس از شلاق خوردن و آسیب دیدگی از ناحیه کمر آزاد شد. عکس های پیمان عزیز را از اینجا و خبر را از اینجا بخوانید.

تاریخچه جنبش دانشجویی ایران در گفتگو با صدای آمریکا

2011-10-09T09:45:00.001+03:30

این گفتگو جدید نیست اما تابستان امسال در یوتیوب منتشر کرده ام

اولین شماره مجله هفت در کانادا و آمریکا

2011-10-09T00:20:00.001+03:30

اولین شماره مجله هفت ظرف چند روز آینده منتشر خواهد شد. این نشریه در کانادا و آمریکا در مراکز خرید و فروش ایرانیان در دسترس است.

برای مشاهده چهار پیش شماره قبلی به سایت زیر مراجعه کنید و ما را از دیدگاههای خود باخبر سازید.

http://issuu.com/haftmagazin

عکس های داخل قصر مدیر بانک ملی ایران در تورنتو

2011-10-08T22:43:00.005+03:30

تصاویری که در زیر مشاهده می کنید از داخل منزل محمود رضا خاوری گرفته شده است. این خانه در حال حاضر نزدیک پنج میلیون دلار ارزش دارد و در سال 2007 به قیمت 3 میلیون دلار خریداری شده است. خاوری املاک و دارایی های دیگری در کانادا دارد که بزودی در مورد انها خواهم نوشت. این خانه دو طبقه دارای 15 اتاق و 7 دستگاه حمام و دستشوئی است و از ویژگی های یک قصر چیزی کم ندارد. از جمله یک بخش ویژه برای سرو مشروب، سونا و جکوزی، امکانات صوتی تصویری و دیگر امکانات رفاهی را در خود دارد.

منتطر اطلاعات تکمیلی باشید. همچنین مقاله من در مورد وضعیت محمود خاوری را که هفته گذشته نوشته ام از اینجا ببینید.

گفتگوی حسین فرجی در تلویزیون پارس با اردشیر در مورد فرار خاوری به کانادا

2011-10-05T08:57:00.002+03:30

به تاریخ سه شنبه 4 اکتبر آقای حسین فرجی در تلویزیون پارس گفتگویی با اردشیر در مورد فرار محمود رضا خاوری به کانادا انجام داده است. از اینجا می توانید این برنامه را که آرشیو شده، از دقیقه 31 تماشا کنید.

طناب داری که در انتظار خاوری است!

2011-10-02T19:34:00.013+03:30

طناب داری که در انتظار خاوری است!

حسن زارع زاده اردشیر

روزنامه نگار و فعال حقوق بشر

http://zarezadeh.blogspot.com

فرار آقای محمود خاوری مدیر عامل بانک ملی جمهوری اسلامی، بزرگترین بانک دولتی در ایران، به کانادا پرونده اقامت سران نظام جمهوری اسلامی به کشورهای بزرگ غربی را بار دیگر سر زبانها انداخت تا داغ آنها که سالهاست روی این موضع کار کرده اند تازه شود. این موضوع به ویژه از آنجایی اهمیت پیدا می کند که وی دارای ثروت و املاک قابل توجهی در کانادا است چرا که توجه بسیاری به عدم توجه دولت کانادا به نقض حقوق بشر توسط مقامات جمهوری اسلامی نشانه می رود.

بر اساس تحقیقاتی که نگارنده انجام داده است، محمود خاوری ملکی در تورنتو به ارزش سه میلیون دلار دارد که در سال 2007 خریداری شده و با احتساب چند سال تورم و نوسات اقتصادی در کانادا هم اینک این ملک دارای ازشی نزدیک چهار میلیون دلار است. این خانه دو طبقه دارای 15 اتاق و 7 دستگاه حمام و دستشوئی است و از ویژگی های یک قصر چیزی کم ندارد. از جمله یک بخش ویژه برای سرو مشروب، سونا و جکوزی، امکانات صوتی تصویری و دیگر امکانات رفاهی را در خود دارد. این خانه که در گران قیمت ترین نقطه تورنتو قرار دارد در آپریل سال 2007 به قیمت سه میلیون و یک

صد و نود و هشت هزار دلار برای فروش گذاشته شده بود که با دویست و هفتاد هزار دلار پایین تر به نام محمود خاوری و خانم ماندانا خلیلی خریداری شده است. همچنین فرزند او، اردوان خاوری، صاحب چندین آژانس مسافرتی از جمله آژانسی به نام جری کاپلین Jerry caplan Travel و کاسبی های دیگر است. خاوری در دوران ریاست خود در بانک سپه وام های قابل توجهی به فرزند خود داده تا در کانادا سرمایه گذاری کند. خانواده خاوری دارای از چند سال قبل تابعیت کانادا را دریافت کرده اند و فعالیت های اقتصادی قابل توجهی در ونکوور و تورنتو دارند.

خاوری پس از استعفا به کانادا گریخت. او که در ماموریت اداری در لندن بود که در همان جا استعفای خود از مدیر عاملی بانک ملی را اعلام کرد و عازم کانادا شد تا خیال بسیاری از مقامات حمهوری اسلامی را از بابت عدم فاش شدن پشت پرده های اختلاس سه هزار میلیاردی در ایران راحت کند. مدیر عامل برکنار شده بانک صادرات نیز او را متهم کرده است که در این اختلاس دست دارد.

پیش از این مهمترین اختلاس در تاریخ جمهوری اسلامی اختلاس 123 میلیاردی بود که در سال 1374 توسط حشمت الله طبرزدی ، مدیر مسئول نشریه پیام دانشجو که امروز در زندان است، افشا شد. در آن پرونده نیز تلاش برخی مقامات جمهوری اسلامی برای ایجاد مانع در برابر رسیدگی قضائی کاملا آشکار بود اما به مدد سماجت و تلاش حشمت الله طبرزدی و نیز اختلاف در سطوح بالای قدرت سرانجام این پرونده با محکومیت فاضل خداداد به اعدام و مرتضی رفیق دوست به حبس ابد بسته شد. فاضل خداداد آن زمان در بیرون از کشور بود اما با وعده و وعیدهایی به کشور بازگشت و به فاصله کمی بازداشت و اعدام شد. محمود خاوری این تجربه را به یاد دارد و خوب میداند که حفظ منافع سردمداران جمهوری اسلامی از جان او با ارزش تر است و چه بسا که در ساده ترین حالت قربانی اختلافات درون حکومتی نیز شود و با چوبه داری که در انتظارش است این پرونده نیز بسته شود. البته ، مبلغ اختلاس امروز قابل مقایسه با آن زمان نیست اما هر دو نیز از طریق بانک صادرات ایران انجام گرفته است و در هر دو مقامات جمهوری اسلامی تلاش کرده اند تا پای افراد رده بالای حکومتی به پرونده کشیده نشود.

از سوی دیگر زندگی در کانادا نیز برای خاوری راحت نخواهد بود چرا که ایرانیان مقیم کانادا از حضور او در کانادا خشنود نیستند. طلب بخشش از ایرانیان و افشای بسیاری از دانسته های پشت پرده در مورد جمهوری اسلامی از سوی محمود خاوری و نیز کمک های انسان دوستانه، می تواند شرایط زندگی او را در کنار دیگر ایرانیان کانادا تسهیل کند در غیر اینصورت حضور او در کانادا با اعتراضات مدنی همراه خواهد بود. اگرچه اقامت خانواده خاوری و شخص او در کانادا به صورت قانونی انجام شده است اما باید از دولت کانادا پرسید که آیا نسبت به حضور فردی عالی رتبه در کانادا از حکومتی که در کشتار و شکنجه مردمش معروف است، سکوت خواهد کرد و یا اقدام درخور شانی انجام خواهد داد. حضور مقامات و وابستگان جمهوری اسلامی در کانادا چنانچه با حمایت دولت کانادا روبرو شود در واقع ادعای کانادا در دفاع و گسترش حقوق بشر در جهان را زیر سوال می برد.

اینها همه در حالی است که پناهندگان ایرانی تحت نظر سازمان ملل در ترکیه و سایر کشورها سرگردان هستند و پرونده مهاجرت آنها گاها بیش از چند سال طول می کشد، چگونه است که مقامات جمهوری اسلامی که درآمدشان از جیب مردم ایران است، به راحتی می توانند اقامت کشورهای غربی را دریافت کنند. حتی بسیاری از ایرانیانی هستند که نمی توانند برای بستگان درجه یک خود ویزای دیداری تهیه کنند و در هنگام عروسی ، زایمان و اتفاقات دیگر از دیدار فامیل و بستگان خود محروم هستند. همچنین شرکت های کوچکی وجود دارند که با مشکل انتقال پول به دلیل تحریم ها روبر شده اند، اما وابستگان مقامات جمهوری اسلامی، با استفاده از اموال مردم ایران و رانتها و وام های بی حساب و کتاب، در کانادا و دیگر کشورهای غربی زندگی می کنند و با پولشویی و وارد کردن مبالغ میلیونی به سرمایه گذاری، تجارت و کسب و کار مشغول هستند.

بسیاری از مردم ایران که به دلیل شرایط سخت زندگی و محدودیت ها و خطراتی که آنها را تهدید می کند مجبور می شوند کشور را ترک کنند ولی برای انتقال اندک دارایی خود با مشکلاتی روبرو هستند. ولی سرمایه داران جمهوری اسلامی میلیونها دلار را از طریق بانکهای اروپایی، جزایر آزاد و واسطه های مالی با تکیه بر قدرت نفوذ مافیای دولتی، سپاه و لابی های خود به کانادا منتقل می کنند. امروز زمان آن رسیده است که دولت کانادا و دیگر کشورها که به راحتی این افراد را می شناسند دست به اقدام اساسی بزند و با اعمال تحریم روی مقامات جمهوری اسلامی به وعده های خود مبنی بر دفاع از حقوق بشر جامه عمل بپوشانند. این اقدام تاثیری به مراتب بیشتر از تهدیدات نظامی و غیره خواهد داشت.

ما بعنوان بخشی از مردم ایران که امکان مهاجرت به کانادا و دیگر کشورها را پیدا کرده ایم باید نمایندگان درستی برای هموطنان خود باشیم تا بدانند از یاد آنها غافل نبوده و همچون آنها بخاطر آزادی و دموکراسی در ایران همدوش هموطنان داخل کشور تلاش می کنیم. با تلاش های مدنی، حقوقی و ارتباط با دولت ها اجازه ندهیم کانادا و کشورهای غربی به حیاط خلوت جمهوری اسلامی تبدیل شوند.

تصویر خانه چند میلیون دلاری مدیر فراری بانک ملی ایران در تورنتو

2011-10-01T22:00:00.004+03:30

محمود رضا خاوری مدیر کل بانک ملی ایران -- مهمترین بانک ایران که پس از فاش شدن موضوع اختلاس سه هزار میلیاردی به کانادا گریخته است در تورنتو و در منزل چند میلیون دلاری خود به سر می برد.

در این تصویر منزل او را مشاهده می کنید که در نزدیکی منطقه "پست رود" یکی از گران ترین نقاط تورنتو واقع است. او صاحب شرکت و بیزینس کانادایی از طریق خانواده خود در تورنتو است و گفته می شود همه آنها از قبل تابعیت کانادایی گرفته اند.

در نظر دارم در نامه ای به مقامات کانادایی در مورد پرونده او صحبت کنم و امیدوارم مقامات کانادایی بزودی در مورد وضعیت او واکنش نشان دهند.

و سرنوشت این دختر زیبا که سهمش تنها گوشه های تاریک اتاق بود!

2011-09-29T23:25:00.004+03:30

و سرنوشت این دختر زیبا که سهمش تنها گوشه های تاریک اتاق بود!

امروز پنج شنبه دختر زیبای ایران زمین، نهال سحابی، به آرزویش رسید. او دیگر نمی توانست دوری بهنام را تحمل کند و اینچنین بود که عاشق و معشوق بهم رسیدند.

چه کسی می گوید عاشق و معشوق بهم نمی رسند. بهنام رفته بود و فرسنگ ها از نهال فاصله داشت ولی نهال این فاصله را درنوردید و در لحظه ای فرسنگها پیمود!

آری ! اینچنین است سرنوشت فرزندان ایران زمین که عاشقانه زندگی می کنند و عاشقانه دوست می دارند، و تاریک اندیشان سرکوبگر عشق و آزادی دیری نخواهد پایید که در برابر جوانان زیبای ایران زمین به زانو درخواهند آمد!

بهنام که رفت تاره فهمیدیم با چه رنج و دردهایی سوخته و ساخته. او وقتی با کوهیار دستگیر شد مدتها در سلول انفرادی بود و تحت فشار.

نهال سحابی پیش از پیوستن به عشق خود، در آخرین پست بلاگش می نویسد:

به رابعه

به نشاط

به ستاره به فاضل به علیرضا به مادر به پدر به...

به این یه ذره من ِ از بهنام مانده

به پنجشنبه هایمان...

http://www.youtube.com/watch?v=y-UtUDQi4aY&feature=share

پله ها ... نت های ریزشان .پیش در آمد سمفونی آنان که نواخته میشوند تا مرگ.

دست تو. بر کمر سالن سی متری. که دور سر من می چرخاند ، وقتی حلقه دست ساز ت را به نشان دائمی یک درد در ترقوه ام می کنی. گردنی تا دیوارهایی افراشته. هرچه سردتر.گونه های من.در رد فراموشی....گرم تر

پای چپ را از توی آینه ها قد بکشان تا این کج هایی که راست نمیشوند از کمر.

پا ها را که بکوبیم پنجشنبه ها، بم ترمی شوند.

گوشهایم .گوشه هایم

پیش بینی محتضرانه های تو را نمیکرد. نهال، چه تکثیر بی رحمانه ای شد به دعوتی غریب الواقعه

اجرا های آخر.برای آن که زودتر.نابهنگام تر.ترک کرد...

تو را!

تو

آخر تر نمی شود.

پس...

پنجشنبه ست !

پنجشنبه ها را...

بیا بهنام

بیا برقصیمشان

سرنوشت این دختر زیبای که سهمش از زندگی گوشه های تاریک اتاق اش بود تا نقشه راه رسیدن به یار را طراحی کند، اینچنین رقم خورد تا بار دیگر دنیای تنگ و تاریکی که برای جوانانمان ترسیم کرده اند در ذهنمان چرخ بزند. دختر زیبایی که نتوانست بگوید دوست پسری دارد به نام بهنام ! دختری که خودش دوست دختری بود عاشق، و به آن می بالید، ولی چنان به دست روزگار و در این دنیای تنگ و تاریکش در گوشه اتاقی محبوس شد که سرانجامش چنین موهوم و غمگین است.

سه یار؛ بهنام رفت و نهال را با خود برد، و کوهیار در زندان است در انفرادی!

و این وبلاگ نهال است، تنها همدم او در گوشه اتاقش!

کنگره ملی استراتژی تغییر یا اصلاحات

2011-09-28T00:23:00.003+03:30

کنگره ملی استراتژی تغییر یا اصلاحات

«طرح امیرانتظام، طبرزدی و گفتمان واحدی»

۱۳۹۰ مهر ۰۵

حسن زارع زاده اردشیر / روزنامه نگار و فعال حقوق بشر

طرح کنگره ملی از سوی مجتبی واحدی مشاور مهدی کروبی به بحث‌هایی داغ در اپوزیسیون منجر شد و بخشی از مخالفان جمهوری اسلامی از آن استقبال کردند و عده‌ای دیگر تشکیل کنگره ملی از سوی اصلاح طلبان را بی‌نتیجه دانسته بلکه آن را مساوی با حذف اپوزیسیون می‌بینند. آن‌چه در این میان اهمیت پیدا می‌کنند توجه عده‌ای به این طرح است که نام آن برای بار چندم و البته این بار از سوی یک چهره معروف به اصلاح طلب رادیکال تکرار شد. از آن‌جا که نگارنده نام «کنگره ملی» را اول بار زمانی که در ایران بود شنیده است در نتیجه حافظه تاریخی به دوره ای معطوف می‌شود که در شرایط سرکوب داخلی بحث کنگره ملی برای تغییرات ساختاری به میان آمد. سخن گفتن از کنگره ملی و البته طرح‌های پیرامونی آن از جمله تحریم انتخابات و تبدیل آن به رفراندوم و یا برگزاری رفراندوم و نیز تاسیس شورای ائتلاف مخالفان در آن دوره در نوع خود تابویی شده بود و نه تنها طرح آن از سوی جناح‌های اصلاح طلبی و ارزشی محکوم بود بلکه به زندان و شکنجه منتهی می‌شد.

مهندس عباس امیرانتظام قدیمی‌ترین زندانی سیاسی در جمهوری اسلامی در سال 1384 پیش‌نهاد طرح کنگره ملی را داد و برای این منطور از همه خواست مشارکت و ساختار تشکیلاتی آن را تنظیم کنند. پیش‌تر در سال 1378 پیش‌نهاد تاسیس «جبهه دمکراتیک ملی ایران» از سوی مهندس طبرزدی مطرح شد. سپس در سال 1379 طرح «ائتلاف اپوزیسیون» توسط ایشان و جبهه دمکراتیک انتشار یافت. در واقع فضای بعد از قتل‌های زنجیره‌ای و سرکوب دانش‌گاه در 18 تیر موجب شده بود تا عده‌ای از آزادی‌خواهان به فکر طرح‌های بزرگ‌تری باشند که اگرچه در کوتاه مدت محقق نشد اما همان‌طور که آن‌ها پیش‌بینی می‌کردند به دامن زدن فضای گفتگو و نزدیکی نیروها منجر شد و از طرفی به تاسیس «شورای هم‌بستگی برای دمکراسی و حقوق بشر» منجر شد که تعدادی از اعضای اولیه آن از جمله دکتر محمد ملکی، مهندس حشمت طبرزدی، عیسی خان حاتمی، کوروش زعیم، نسرین ستوده، محمد‌علی دادخواه، محمد اولیایی فر و… بعد از تاسیس بازداشت شدند. بعد از 18 تیر نگارنده از طرف جبهه متحد دانش‌جویی و جبهه دمکراتیک ایران در داخل کشور ماموریت رایزنی با برخی نیروها را داشت و به تجربه دریافت که روند تشکیل کنگره ملی زمان خواهد برد. بنا براین پی‌گیری تشکیل کنگره ملی را در پروسه هم‌بستگی برای دموکراسی و حقوق بشر در خارج از کشور در برنامه قرار داده‌ایم. اما این روند امروز با حضور برخی اصلاح طلبانی که تا حدودی به تغییرات ساختاری اعتقاد دارند، ممکن است با ذهنیت دگرگونی هژمونی روبرو شود.

امروز گویی صفحه روزگار چرخیده و کسانی که روزی در قدرت بوده‌اند و یا در خدمت قدرت، سخن از طرح‌هایی می‌گویند که نه تنها روزگاری با آن‌ها مخالف بوده‌اند بلکه مدافعان این طرح‌ها را متهم می‌کردند که قصد اغتشاش در جامعه را دارند. البته تفاوت در نگرش سیاسی فکری اصلاح‌طلبان دوم خردادی به مسائل ایران در مقایسه با نیروهای جریان سوم نسل جدید آزادی‌خواهان و البته حضور آن‌ها در قدرت روشن می‌سازد که آلترناتیو‌های مورد نظر ایشان هنوز با آن‌چه اپوزیسیون و جریان سوم دنبال می‌کند فاصله دارد، اما استقبال از طرح اصلاح طلبان و امیدوار بودن به تلاش آن‌هاست که موضوع را حساس و مهم می‌کند. باید پرسید چرا تفکر اصلاح طلبی هنوز عده قابل توجهی از نیروهای سیاسی در اپوزیسیون را به دنبال خود می‌کشاند؟

واقعیت آن‌که تفکر اصلاح‌طلبی زمانی سربرآورد که بسیاری از جوانان و دانش‌جویان پس از چند سال از حکومت ولایت فقیه برای برقراری آزادی و عدالت سرخوردند و باند رفسنجانی نیز به دلیل فساد اداری و مالی در پیش‌برد اقتصاد کشور که ادعای آن‌را می‌کرد، ناکام ماند. جناح چپ حکومت که به دو خردادی و اصلاح طلب معروف شد خوب می‌دانست که اعدام‌های دهه شصت و پس از آن و در ادامه فشار برای حجاب اجباری، محدودیت آزادی‌های فردی و اجتماعی و نیز سرکوب هرگونه تفکر مخالف، به‌تدریج فاصله حکومت و مردم را افزایش داده است. چنین بود که تفکر اصلاح‌طلبی برای نجات نظام پای به میدان گذاشت تا اندیشه تغییر نظام مجالی برای خودنمایی پیدا ننماید. چرا که تنها ره آورد دو دوره اصلاحات چپ حکومتی پدیده «مردم سالاری دینی» بود که توسط «تدارکاتچی نظام» غالب شد تا هرنوع تلاش برای دمکراسی واقعی مورد سرکوب قرار گیرد.

بخشی از دانش‌جویانی که وابسته به جناح‌های حکومتی بودند در اواخر دوره رفسنجانی تکانی به خود داده و روی‌کرد انتقادی نسبت به حاکمیت را در پیش گرفتند و همین موضوع موجب شد تا چپ حکومتی بتواند از پتانسیل دانش‌جویی برای رقابت‌های انتخاباتی در دوم خرداد استفاده کند. این دانش‌جویان که در قالب «دفتر تحکیم وحدت» فعالیت می‌کردند هم‌چنین به وعده‌های دوم خردادی امیدوار ماندند اما طیف دیگری که با عنوان «جبهه متحد دانش‌جویی» فعالیت می‌کرد با روی‌کرد دوری از نظام و تلاش برای پیدا کردن آلترناتیو به انتقاد از چپ حکومت پرداخت. جبهه متحد دانش‌جویی در سال 1379 به تاسیس جبهه دمکراتیک ایران منجر شد تا بتواند گروه‌های مختلف مردمی را فعال نماید. در این ره‌گذر بسیاری از فعالانش زندانی شدند و دانش‌جویان طیف چپ نیز تنها شاهد سرکوب دانش‌جویان مستقل بودند تا این‌که خود نیز اسیر ضربات سرکوب وحشیانه در سال‌های بعد شدند. در دوره‌ای که قرار بود آزادی برقرار شود با قتل‌های زنجیره‌ای، سرکوب دانش‌جویان مستقل، بسته شدن روزنامه‌های مستقل، نهادهای صنفی کارگران، معلمان و دانش‌جویان و دیگر اقشار رو‌به‌رو شدیم که خلاف وعده دوم خرداد بود و حتا انتقاد از خاتمی به خط قرمز تبدیل شده بود. درحالی‌که مسولان دولت اصلاحات حتی ریشه عدم توانایی خود را مخفی و با توجیه می‌نمودند تا هیچ اندیشه‌ای به‌سوی تغییر و حذف نظام حرکت نکند، حتا اگر اصول‌گرایان دوباره قدرت یابند.

مروری بر گفتار ضد و نقیض مسولان اصلاح طلب در داخل و خارج کشور که شروط متعددی را برای شرکت در انتخابات مجلس در سال جاری تعیین کرده‌اند و مدام آن‌ها را کم و زیاد می‌کنند تا مردم به هرچه که حکومت داد راضی شوند، نشان از عدم شفافیت حرکت آن‌ها دارد. روشن نیست که اگر آقای موسوی بعد از ماه‌ها سکوت اعلام کرده با توجه به تداوم وضعیت فعلی نمی‌توان امیدی به انتخابات و شرکت در آن داشت، چگونه کسانی هم‌چون امیر ارجمند و کدیور و مهاجرانی که خود را بلندگوی ایشان می‌نامند، هم‌چنان برطبل انتخابات می‌کوبند. اگر آقای کروبی اعلام می‌کند که نظام نه جمهوریست و نه اسلامی، و از زندان پیام می‌دهد که انتخابات تحریم است و مشاور ایشان آقای واحدی با کمال شفافیت آن را تکرار کرده، چرا سران اصلاح طلب می‌خواهند نقش هیزم تنور انتخاباتی را بازی کنند. چگونه این سران در خارج نشسته گاهی از خاتمی نقل قول می‌کنند که تحت شرایطی در انتخابات شرکت کرده و سپس با دیدن عکس‌العمل منفی مردم نقل قول دیگری چون حتمن در انتخابات شرکت نمی‌کنیم را بر زبان می‌رانند.

در این راستا امروز طرح موضوع با اهمیتی چون کنگره ملی از سوی آقای واحدی نیز مورد انتقاد برخی اصلاح‌طلبان قرار گرفته است چرا که آن‌ها به خوبی می‌دانند ایجاد نهادی ائتلافی با اهداف بزرگ‌تر در چارچوب سیاست‌های آن‌ها نمی‌گنجد و ناچار خواهند بود در کنار دیگر نیروهای سیاسی قرار گیرند. آن‌ها دو سال پیش نیز در برابر طرح محدود جبهه آزادی‌خواهان که آقای موسوی پیش‌نهاد کرده بود مانع ایجاد کردند تا نه تنها به مفهوم واقعی یک «جبهه» که همه را در بر می‌گیرد، نرسد، بلکه در میان اصلاح‌طلبان نیز نتیجه‌ای از آن جز شورای هماهنگی راه سبز حاصل نشود. روشن است که فعالیت‌های منجر به حفظ نظام، در چارچوب نظام و یا رعایت مصالح اطلاح‌طلبان، با مفهوم واقعی «آلترناتیو» فاصله دارد و نمی‌تواند اپوزیسیون را با خود هم‌راه کند. آقای واحدی نیز که علارغم میل دوستان خود به موضوع کنگره ملی پرداخته است، امروز می‌تواند با ایستادگی در برابر آن‌ها و وارد مرحله عملی شدن، موضع خود را روشن و شفاف‌تر سازد و با جلب اعتماد عمومی به افرادی بپیوندد که برای تحقق کنگره ملی می‌کوشند.

مشکل اصلی بخشی از اپوزیسیون که تحت نقد به واحدی و سایر اصلاح‌طلبان به فراموشی سپرده می‌شوند ، اختلافات برسر رهبری اپوزیسیون و نادیده گرفتن وحدت آن‌ها در تغییر نظام است و این‌که آلترناتیو باید توسط کسانی شکل گیرند که مقبولیت مردم داخل را داشته و از درون مبارزه بیرون آیند. هم‌چنان‌که مسولان جناح اصلاح‌طلب در برابر ۳۲ سال سرکوب و کشتار مردم کشور خود را به بی‌گناهی زده و از گفتن حقیقت فرار می‌کنند، این بخش از مخالفین خارج نشسته نیز ضعف‌های خود را انکار نموده و همه را به گردن اصلاح‌طلبان می‌اندازند. از سویی دیگر بخش مهمی از اصلاح‌طلبان حاضر به پذیرش نیروهای اپوزیسیون نیستند و تلاش دارند حلقه فعالیت را در انحصار خود نگه دارند. حال نقش اپوزیسیون خارج چه در ایجاد کنگره ملی و چه در ایجاد سایر نهادها و انجام تلاش‌های لازم در دفاع از حقوق مردم ایران، بیش از پیش برجسته است و چنان‌چه نتواند کارنامه قابل قبولی ارایه دهد با بی‌اعتمادی از سوی مردم روبه‌رو خواهد شد.

ره آورد جنبش‌های کشورهای منطقه ناشی از این است که بخش مخالفین خارج نشسته حتا با کمک خارجی امکان ایجاد جامعه مدنی را نخواهند داشت، مگر این‌که نقش دقیق خود را برای حمایت داخلی ایفا کنند. این اولین بار نیست که طرح کنگره ملی پیش‌نهاد می‌شود، بلکه گروه‌هایی نیز در ایجاد کنگره خارج کشور اقدام نموده‌اند و تلاش دارند با هدف حمایت جنبش داخلی هرچه بیش‌تر نیروها را به هم نزدیک کنند. روشن است که انتخابات با وجود نظام ولایتی حتا اگر اصلاح‌طلبان راس قدرت باشند به‌جایی نمی‌رسد و ایجاد کنگره نیز می‌بایست بر اساس تغیر نظام و برقراری نظام سکولار دمکرات مبتنی بر حقوق همه آحاد جامه شکل گیرد تا بخشی از جنبش داخلی که دچار ناامیدی است به تغیرات آینده امیدوار باشد. نزدیکی گروه‌ها اپوزوسیون در خارج از کشور نیز باید به‌صورت روش‌مند صورت گیرد، توافق بر سر هم‌بستگی و اتحاد پیش شرط نزدیکی اپوزوسیون است در غیر این‌صورت ترکیب صحیح و درستی از کنگره ملی به‌دست نخواهد آمد.

در این میان اما اصلاح‌طلبانی که به جریان سوم نزدیک هستند و از اتحاد و نزدیکی نیروها سخن می‌گویند باید تکلیف خود را با موضوع سکولاریزم و دمکراسی واقعی و احترام به حقوق همه مردم فارغ از تعصبات مذهبی و ایدئولوژیکی روشن سازند تا آن‌چه که روزگاری امیرانتظام‌ها و طبرزدی‌ها می‌گفتند تحقق پیدا کند.

تصاویر شادی مردم تبریز بعد بازی تراختور و استقلال

2011-09-10T00:06:00.003+04:30

پشت پرده آزادی هفتاد زندانی سیاسی!

2011-08-31T20:07:00.000+04:30

آزادی زندانی به هر بهانه ای که صورت بگیرد موجب خوشحالی است ولی زمانی که آزادی آنها با حق فعالیت آزاد در فضای آزاد همراه نباشد و از طرفی مخالفان سرسخت خامنه ای و رژیم ولایی سپاهی همچنان در زندانها تحت فشار باشند معنی ندارد.

***

پشت پرده آزادی هفتاد زندانی سیاسی!

حسن زارع زاده اردشیر

روزنامه نگار و فعال حقوق بشر

http://zarezadeh.blogspot.com/

آزادی زندانیان سیاسی دغدغه مهمی برای فعالان سیاسی و مدافعان حقوق بشر است که همواره آن را در راس فعالیتهای خود قرار داده اند. بسیاری بر این باورند که آزادی زندانیان سیاسی گام اصلی در تحقق مسیر دمکراسی خواهی و برقراری حقوق بشر است. از این رو این موضوع برای جمهوری اسلامی نیز اهمیت پیدا کرده است اما این اهمیت از زاویه دیگری مطرح می شود. نگاهی به موضوع آنچه که به عنوان "آزادی یکصد زندانی امنیتی (سیاسی)" از سوی دادستان تهران عنوان شده، روشن می سازد که چه هدفی پشت آن نهفته است.

رژیم جمهوری اسلامی زندانی سیاسی را به رسمیت نمی شناسد و به لحاظ حقوقی این دسته از زندانیان را مجرمان امنیتی می نامند. اگرچه در زبان غیر رسمی زندانیان سیاسی را ارازل و اوباش معرفی می کند و برای آنها حقوقی قائل نیست. تجربه زندانیان سیاسی در زندانها و نحوه برخورد ماموران و دادگاهها با آنها و از سویی دیگر گفته های مقامات رسمی جمهوری اسلامی بر این ادعا انگشت تایید می گذارد. حال چه شده است که دادستان تهران نوید آزادی یکصد زندانی امنیتی – بخوانید سیاسی – را می دهد.

دادستان تهران عباس جعفری دولت آبادی روز شنبه اعلام کرد که یکصد زندانی امنیتی (سیاسی) با عفو رهبری آزاد می شوند. جملات او به نقل خبرگزاری های وابسته به جمهوری اسلامی چنین است: " عفو این دسته از محکومان بر پایه تقاضای عفو ارایه شده و نیز ابراز پشیمانی از ارتکاب جرایم ارتکابی توسط آنان صورت گرفته است. جعفری گفت: بر پایه موافقت مقام معظم رهبری، صد نفر از محکومان جرایم امنیتی مشمول عفو شده‌اند که از این تعداد، هفتاد نفر آنان از زندان شنبه شب آزاد خواهند شد. "

آنچه از گفته های دادستان به دست می آید " تقاضای عفو و ابراز ندامت زندانیان" و "موافقت رهبر جمهوری اسلامی" است. او در واقع کوشیده است تا یک: نشان دهد که زندانیان سیاسی با درخواست عفو پذیرفته اند دست به اعمال مجرمانه زده اند و حال پشیمان هستند و از رهبری طلب بخشش کرده اند و دوم : رهبر معظم اش این درخواست ها پذیرفته است. یعنی آنچه اتفاق می افتد تنها به نفع جمهوری اسلامی تمام می شود. حال دقیق تر موضوع را پی می گیرم.

دادستانی تهران عنوان کرده است که هفتاد زندانی در روز شنبه و سی نفر دیگر در روزهای بعد آزاد خواهند شد و این درحالی است که روز شنبه نزدیک چهل نفر آزاد شده اند و با حساب آزادی در روزهای بعد هنوز رقم به هفتاد زندانی نرسیده است چه رسد به یکصد زندانی سیاسی.

تعداد قابل توجهی از زندانیان آزاد شده قرار بود بزودی آزاد شوند چرا که مدت محکومیت آنها رو به اتمام بود و یا دسته دیگری از زندانیان سیاسی بیش از نیمی از مدت محکومیت خود را تحمل کرده بودند و به دلیل اینکه اولین بار بود که مشمول مجازات می شدند بنابراین می توانستند با استفاده از "قانون آزادی مشروط" از زندان رها شوند. در اصل آزادی به افرادی تعلق یافته است که قرار نبوده مدت زیاد دیگری در زندان بمانند.

بر طبق گفته ی دادستان تهران، همه زندانیان درخواست عفو و بخشش داده اند و این درحالی است که تعداد قابل توجهی از زندانیان سیاسی اصلا درخواستی نداده اند و نمی خواسته اند که مورد عفو خامنه ای قرار گیرند. قوه قضائیه در این نمایش سیاسی تبلیغاتی به دروغ مدعی می شود که همه زندانیان سیاسی ابراز ندامت کرده اند و در واقع می کوشد آزادی آنها را به پذیرش جرم و پشیمانی از سوی زندانیان سیاسی ربط دهد.

از سویی دیگر عدم وجود زندانیان تبعیدی از جمله در زندان رجایی شهر کرج یا همان گوهردشت در لیست زندانیان آزاد شده سوال برانگیز است. سرسخت ترین مخالفان رهبر جمهوری اسلامی از جمله حشمت الله طبرزدی، بهروز جاوید تهرانی، مجید توکلی، احمد زیدآبادی، عیسی سحرخیز، کیوان صمیمی و دیگران در زندان گوهردست کرج محبوس هستند. در زندان اوین نیز زندانیان سیاسی سرشناسی وجود دارند که فعالیت های آنها در دفاع حقوق مردم ایران همواره مورد ستایش است و از آزادی آنها خبری نیست؛ محمد صدیق کبودوند، نسرین ستوده، مهدیه گلرو، بهاره هدایت، حسین رونقی ملکی، بهمن احمدی عمویی، عبداله مومنی، مهدی خدایی و دیگران.

آزادی زندانی سیاسی با صدقه و منت معنی ندارد. این جمهوری اسلامی است که باید به دلیل سرکوب فعالان مدنی عذرخواهی و ابراز ندامت کند نه زندانیان سیاسی. آزادی زندانی به هر بهانه ای که صورت بگیرد موجب خوشحالی است ولی زمانی که آزادی آنها با حق فعالیت آزاد در فضای آزاد همراه نباشد و از طرفی مخالفان سرسخت خامنه ای و رژیم ولایی سپاهی همچنان در زندانها تحت فشار باشند معنی ندارد. جز اینکه تلاش می کنند اعتباری برای شخص ولی فقیه و نظام در آستانه انتخابات مجلس و سفر گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل به ایران بدست آورند. قطعا وقایع دور از انتظار در ایران و خاورمیانه که جهان را تحت تاثیر قرار داده است خواب راحت را از سردمداران رژیم ولایی سپاهی گرفته است. بر اساس تجربه تاریخی باید گفت رژیمی که زندانیان سیاسی را خطر بزرگی برای امنیت خود می داند آنها را نخواهد بخشید و حتی در صورت امکان به چوبه های دار خواهد سپرد. بنابراین و با دقت در ماهیت "آزادی صد زندانی" در می یابیم که جمهوری اسلامی عوامفریبی می کند و یک شوی تبلیغاتی راه انداخته است.

ترس آموزش و پرورش از “دوست پسر” دختران

2011-08-14T20:33:00.003+04:30

یک گزارش خوب از دوست گرامی بنیامین در روزنامه میهن با عنوان "ترس آموزش و پرورش از “دوست پسر” دختران"

آب بازی جوانان ایرانی در تورنتوی کانادا

2011-08-14T05:42:00.006+04:30

امروز شنبه 13 اوت 2010 ده ها تن از جوانان ایرانی در تورنتو دورهم جمع شدند تا با برگزاری بازی تفنگ آبی نشان دهند که قلبشان برای ایران آزاد و شاد می تپد.

ویدئو: قرارهای فیسبوکی جوانان ایرانی

2011-08-09T20:27:00.000+04:30

یک گزارش تلویزیونی خوب از دوست گرامی کیانوش در صدای آمریکا در مورد قرارهای فیسبوکی جوانان در تهران را ببینید:

از اینجا

نقش اصلاح طلبان در داغ کردن تنور انتخابات

2011-07-31T09:48:00.000+04:30

نقش اصلاح طلبان در داغ کردن تنور انتخابات / حسن زارع زاده اردشیر

روزنامه نگار و فعال حقوق بشر http://zarezadeh.blogspot.com

حکومت ولایی با سرسپردگان مجلسی ، دولتی و سپاهی خود مثل همیشه توانسته است نگاه عده ای را به سمت انتخابات (انتصابات) جلب کند. در این میان نقش نیروهای خط امامی و چپ نظام؛ از میانه رو ها گرفته تا سران اصلاح طلب که پس از جنبش سبز موفق شده اند بخشی از مردم را با خود همراه کنند، برجسته تر است.

موضوع انتخابات که البته امری فرمایشی و نمایشی برای اعتبار بخشیدن به نظام ولایی شده، می رود که در سایه تلاش حکومت و دلبستگان به نظام به دغدغه ای اساسی تبدیل شود. به واقع می شود گفت که اطلاح طلبان انتخابات را به گفتمان غالب سیاسی تبدیل کرده اند و علارغم اینکه تقلب و دستکاری با هدایت رهبری را شاهد بوده اند و هنوز رهبران خود را در بند می بینند اما همچنان خود را در چارچوب بازی سیاسی حکومت ولایی قرار داده اند.

از طرفی تقریبا از رهبر گرفته ، شورای نگهبان ، صدا و سیما ، مسولین دولتی ، اعمه جمعه ، فرماندهان سپاه و بسیج و نیروی انتظامی ، نمایندگان رهبری در نهادهای مختلف و خلاصه هر کسی که به نوعی از این سفره خوان یغما که حق مردم ایران است ، بهره ای می برد در مورد انتخابات صحبت کرده اند. کسانی از سران حکومت و وابستگانشان از اینکه سران فتنه ( لقب بعضی از سران اصلاح طلب ) حق شرکت در انتخابات را ندارند ، کسانی می گویند آنها اگر عذر خواهی کنند میتوانند در انتخابات شرکت کنند ، کسانی دیگر شروطی تعیین می کنند و خلاصه بازار و تنور انتخاباتی را گرم نگاه داشته اند. از طرف دیگر سران اصلاح نیز بیکار ننشسته و بعضی از آنها از انتخابات آزاد صحبت می کنند ، بعضی از شرایطی دیگر برای شرکت در انتخابات سخن می گویند و خلاصه جواب همکاران سابق خود در حکومتهای گذشته را بی جواب نگذاشته اند. اگر رفسنجانی از بی بدیلی خامنه ای و ولایت فقیه می گوید ، اگر خاتمی از بخشیدن رهبری سخن می پراکند ، دوستان خارج نشین آنها مهاجرانی و کدیور و در ادامه شورای هماهنگی راه سبز امید که این روزها پرچمدار سران اصلاح طلب شده ، از شرایط انتخابات سخن می گویند. زمانیکه سران اصلاح طلب که در سکوت پر معنای، موسوی و کروبی که در مبارزه مفهومی ندارد ، اثر منفی سخنان محافظه کارانه خود را در مردم ایران می بینند ، شرایط خود را محکمتر می نمایند تا مردم را بیشتر در ابهام راهی که می روند قرار دهند.

شورای هماهنگی راه سبز امید در آخرین نشست خود در پاریس بیانیه ای در باره انتخابات دور نهم مجلس منتشر کرده است که نکات مهم آن بدین قرارند ؛ آزادی تمامی شهروندانی که در حوادث پس از انتخابات ۸۸ بازداشت شده اند ، کوتاه شدن دست نظامیان از عرصه رقابتها و هرگونه دخالت در مهندسی انتخابات ، پایان بخشیدن به حبس موسوی و کروبی ، پایان دادن به سانسور و فشار علیه رسانه ها، فعالیت آزاد احزاب و تشکلهای صنفی سیاسی و نهادهای غیر دولتی ، لغو نظرات استصوابی و عدم خشونت و تامین امنیت جانی و مالی احزاب، نامزدها و رای دهندگان و سپس با یکسری کلی گویی ها درخواست نظر مردم را در باره ۳ گزینه مشارکت بی قید و شرط ، تحریم بی قید و شرط و مشارکت مشروط خواسته است. در ادامه با آزادی مرام و اندیشه و مذهب برای رای دادن ، شورای هماهنگی خواسته است خود را نماینده تمام اقشار معرفی نماید، آنچه به دست می آید جز کشاندن مردم پای صندوق های رای برای حکومت ولایی نیست. اقدامی که مشابه آن در سه دهه گذشته به خوبی دیده شده است که چگونه حکومت گفتمانی می سازد و به تایید مردم می رساند! اینجاست که آشکار می شود که در سایه تلاش سران نظام حکومت ولایی باز هم کنترل فضای فعالیت سیاسی نیروهای خط امامی و چپ نظام؛ از میانه رو ها گرفته تا سران اصلاح طلب، در دست اقتدارگرایان و سرکوبگران آزادی و ارزش های انسانی قرار گرفته است بطوریکه امروز بیشتر نشستها، اخبار و مقالات آنها در باره انتخابات می باشد.

آقای مجتبی واحدی در موضع گیری نسبت به بیانیه شورا می گوید ؛ کاش اعلام می شد همه گروهها بتوانند کاندید معرفی نمایند و سپس بیانیه را متفاوت تر از سخنان آقای خاتمی می داند و سرانجام نتیجه می گیرد که حکومت با قبول شرایط، سقوط خود را نزدیک می کند. روشن نیست که آزادی های اعلام شده در بیانیه چگونه آزادی هایی هستند؛ مگر نه اینکه در دوره اصلاحات آزادی انتخاب نمایندگان ، آزادی احزاب و نهادها ، آزادی رسانه ها نبوده و دولت وقت با کنار آمدن و رل تدارکچی بازی کردن بر همه محدودیت ها صحه گذشته بود، هرچند شورای هماهنگی در بیانیه های قبلی نشان داده بود که نهایت دنبال حکومتی کم و بیش اسلامی است! روشن نیست که از نظر شورای هماهنگی و سایر سران اصلاح طلب چرا تنها از آزادی شهروندان زندانی پس از انتخابات ۸۸ سخن گفته شده و از آزادی کلیه زندانیان سیاسی بحث به میان نیامده است و اصولا شرط آزادی زندانیان سیاسی ربطی به شرکت در انتخابات دارد و یا اصلی است که الویت بر همه مسائل خارج از انتخاباتی برای مبارزه می باشد.

نکته مهمتر دیگر که در مورد بیانیه شورای هماهنگی جای پرسش دارد، ربط دادن ماه رمضان (مذهب) به انتخابات (حکومت) است که از مردم خواسته شده تا این ماه را فرصتی برای فکر کردن در باره شروط بیانیه شورا و تحلیل آن بدانند، که دم خروس آشکار میگردد که جامعه آینده مورد ترسیم شورا و همکاران یک جامعه سکولار نخواهد بود. چرا همیشه سیاسیون و بالاخص سران اصلاح طلب دنبال خط حکومتی هستند تا نشان از روی سکه ای دهند که همواره حاضرند برای برگشت به قدرت با حکومت صلح کنند و در این میانه با گذاشتن شرط نشان دهند که دنبال خواست مردم هستند ! مگر رهبری و اصولگرایان و مهمتر از همه فرماندهان فاسد سپاه دست به اینهمه کشتار زده اند و منابع اقتصادی و سیاسی و اجتماعی را متصرف شدند که حالا بقول آقای واحدی با پذیرفتن شرایط سران اصلاح طلب قدرت از دست داده ، موجب سقوط خود گردند؟

اگر اندکی صداقت در سران اصلاح طلب و بعضی از افراد و گروههای سیاسی وجود دارد باید بپذیرند که حکومت قدرت را تحویل کسی نداده ، شرایط انتخابات آزاد را نپذیرفته و همچنان بر حذف رقبا تلاش خواهد کرد. چنانچه گشایشی در فشای سیاسی نیز انجام دهند و نشان دهند که بخشی از شرایط را پذیرفته اند در واقع تلاشی است برای داغ کردن تنور انتخابات. تجربه ثابت کرده است که وعده های حکومت تنها در حد حرف است و به منظور علاقمند کردن مردم به شرکت در انتخابات انجام می گیرد. حکومت تنها حاضر به تحمل کاندیداهای بی خطر است که حضور آنها در مجلس تنها به داغ کردن فضای سیاسی به نفع نظام جمهوری اسلامی و نه مردم منجر می شود. دیری نخواهد گذشت که حکومت ترفند انتخابات مجلس را به ترفند انتخابات ریاست جمهوری تغییر داده و باز آش همان آش و کاسه همان کاسه خواهد بود و برخی سران اصلاح طلب نیز با فریب مردم دکان پررونق خود را خواهند داشت. اصلاح طلبان و نیروهای چپ حکومتی که از پتانسیل و توانایی بالایی در فعالیت سیاسی برخوردارند، با صرف انرژی خود در صف مردم هنوز فرصت جبران گذشته را دارند. در غیراینصورت سوال بزرگی در برابر آنهاست! هدف از داغ کردن تنور انتخابات فرمایشی ولی فقیه چیست؟

نیروهای سیاسی که خود را مدافع دمکراسی و حقوق بشر معرفی می کنند با ورود به انتخابات فرمایشی تنها به سود حکومت ولایی قدم بر میدارند و لازمست بجای داغ کردن تنور انتخابات به فکر راه های سقوط دیکتاتور و برقراری دمکراسی واقعی باشند.

چه کسی مزدور جمهوری اسلامی است؟

2011-07-24T13:03:00.006+04:30

چه کسی مزدور جمهوری اسلامی است؟

واکنشی به اقدامات تخریبی رسانه های امنیتی جمهوری اسلامی و مزدوران آنها علیه احمد باطبی و فعالان جنبش دانشجویی

حسن زارع زاده اردشیر

روزنامه کیهان چاپ تهران در دو مطلب دوست من آقای احمد باطبی را عامل وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی معرفی کرده است و به دنبال آن حرف و حدیث هایی را دامن زده است. موضوع از آنجا آغاز می شود که تارا دوست سابق آقای باطبی پس از نزدیک شدن به یک فرد مخرب در اپوزیسیون به نام امیر ع. ف. او را مورد حمله قرار می دهند و عامل اطلاعات معرفی می کنند و بدین صورت فرصتی برای رسانه های وابسته به جمهوری اسلامی فراهم می شود تا چهره های سابق دنشجویی را مورد هتاکی و به سبب آن، حرکت بزرگ 18 تیر را زیر سوال ببرند. به این واسطه و در این نوشته ها من نیز مورد حمله قرار گرفته ودیگر عامل اطلاعات معرفی شده ام.

باید عنوان کنم که من هیچ گاه به مطالبی که علیه من در رسانه های حکومتی و یا توسط افراد مخرب و بی هویتی چون ( ف ) مطرح شده پاسخ نداده ام چرا که اتهامات آنها آنقدر واهی و مسخره است که نیازی به وقت گذاشتن برای پاسخ وجود ندارد، اما به دلیل اینکه این بار من را مستمسکی برای حمله به احمد باطبی قرار داده اند حاضر شدم این چند خط را بنویسم.

سند رسانه های حکومتی مبنی بر اطلاعاتی بودن احمد باطبی این است که خانم تارا ادعا می کند شاهد مکالمات احمد با فردی به نام جوادی از وزارت اطلاعات بوده و مهمتر اینکه جوادی پیامی از طریق احمد باطبی برای من (زارع زاده) ارسال کرده است مبنی بر اینکه وزارت اطلاعات از من درخواست داشته است با آنها تماس بگیرم. خانم تارا دو سال قبل پس از قطع ارتباط با احمد باطبی، در فیسبوک به صورت خصوصی در مورد این موضوع سوال کرد و من گفتم احمد موضوع را به من اطلاع داده است اما من اطلاعات بیشتری در این مورد ندارم اما ایشان بدون هیچگونه دلیل موجه و اخلاقی این گفته را منتشر کرده است تا از زبان من ارتباط احمد با اطلاعات را تایید کند و به دنبال آن نیز امیر ع.ف. من را با این موضوع ربط داده و عامل وزارت اطلاعات معرفی کند در حالیکه همین فرد دو سال پیش به من التماس می کرد تا با او همکاری کنم بلکه از تنهایی در بیاید!

زمانی که احمد باطبی خواست در مورد تماس وزارت اطلاعات با او نزد من صحبت کند، من در صدای آمریکا بودم. او نزد من آمد و گفت وزارت اطلاعات با او تماس می گیرد و او را تهدید می کند و خواسته هایی را مطرح می کند. علت اینکه او این مسائل را با من در میان گذاشت به این دلیل بود که من و احمد باطبی قبلا در ایران در قالب جبهه متحد دانشجویی و جبهه دمکراتیک ایران همرزم و دوست بودیم و علاوه بر آن او به دلیل اینکه من سخنگو و دبیر تشکیلات جبهه بودم همواره من را مورد احترام قرار می داد و برای مشورت نزد من می آمد، به خصوص که او تازه به آمریکا آمده بود و نمی دانست با این موضوع چگونه برخورد کند. به همین دلیل با در میان گذاشتن موضوع تماس های وزارت اطلاعات، خواست نظر من را در مورد نحوه برخورد با انها جویا شود. احمد اگرچه در این میان صحبتی که وزارت اطلاعات در مورد من با او انجام داده بود را به من منتقل کرد، اما گفت زمانی که فرد تماس گیرنده از او خواسته بود که از من بخواهد با آنها صحبت کنم گفته بود حاضر نیست چنین پیامی را منتقل کند. با این حال او جهت اطلاع من آن را بازگو کرد. در هر صورت من به دوست گرامی احمد گفتم که وزارت اطلاعات قبلا خانواده من را مورد تهدید قرار داده و چندین بار با خود من نیز تماس گرفته بود اما من هیچ زمانی به تماس های عوامل رژیم پاسخ ندادم و موضوع را به مقامات مربوطه گزارش کردم و شما هم دیگر به هیچ کدام از تلفن هایی که با شماره نامعلوم زده می شوند پاسخ نده و موضوع را با پلیس در میان بگذار، که او نیز پذیرفت.

در اصل آنچه بین من و احمد رد و بدل شده است به عنوان مستمسکی برای اطلاعاتی جلوه دادن او و من استفاده شده است. و این در حالی است که من در پاسخ به سوال خانم تارا گفته بودم که احمد موضوع را با من در میان گذاشته است و تایید کرده بودم که چنین اتفاقی افتاده است. ولی خیلی ساده لوحانه است که این اتفاق به معنای اطلاعاتی بودن او و من تلقی شود. وزارت اطلاعات بر اساس وظایف و ماموریت هایی که دارد روشن است که با افراد فعال زیادی می خواهد تماس بگیرد اما این تماس ها دلیلی بر نفوذی بودن افراد مخاطب نیست. به همین خاطر اقدام خانم تارا که پیشتر با احمد باطبی ارتباط داشته است، و آن فرد مخرب و مشکوک، امیرع.ف. و نیز رسانه های امنیتی جمهوری اسلامی کاملا جهت دار و به قصد تخریب چهره های دانشجویی و حقوق بشری و نیز جریان بزرگ 18 تیر می باشد.

من از اوایل سال 1378 و از وقتی که احمد باطبی علاقمند بود با جبهه متحد دانشجویی همکاری کند آشنا شدم اما تنها پس از مدت کمی از این آشنایی او در تجمعی برای دفاع از زندانیان سیاسی که توسط کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی و جبهه متحد دانشجویی در 4 خرداد 78 در دانشگاه تهران برگزار می شد دستگیر و دو سه هفته ای در بازداشت بود. از آزادی او چند روز نگذشته بود که مجددا به دنبال حوادث 18 تیر بازداشت شد و مدتها تحت شکنجه و ظلم دستگاه امنیتی و قضائی قرار گرفت.

عوامل اطلاعات و رسانه های وابسته که روزی ما را عامل سیا و روزی دیگر پننتاگون معرفی می کردند، امروز گویی پرده از راز بزرگی برداشته اند که سراسیمه می گویند من و احمد عوامل اطلاعات هستیم! زهی خیال باطل!

تلاش نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی از طریق افراد نفوذی خود در برون مرز و نیز رسانه های وابسته نه تنها نمی تواند نیروهای فعال را از صحنه خارج کند بلکه هویت 18 تیر و جنبش دانشجویی با این دست حملات از بین نخواهد رفت. ضمن آنکه 18 تیر نتیجه تلاش هزاران جوان و دانشجوی مبارز و آزادیخواه است که هنوز تعدادی از آنها از جمله بهروز جاوید تهرانی و حشمت الله طبرزدی در زندان به سر می برند و تاکید عمدی رسانه های حکومتی مبنی بر حضور امیر ع. ف. در 18 تیر تنها بدین منظور صورت می گیرد که با اعتبار بخشیدن به فعالیت های او، از نیروی مخرب اش در راستای ایجاد شکاف در میان نیروهای اپوزیسیون بهره برداری کنند.

رسانه های حکومتی البته تصور می کنند نقش خود را به خوبی بازی می کنند، اما انگار نمی دانند که آنقدر نزد مردم رسوا شده اند که دیگر حنایشان رنگی ندارد. روشن است که رسانه های امنیتی جمهوری اسلامی چه کسانی را برای به خدمت گرفتن تقویت می کنند و چه کسانی را به قصد ضربه زدن زیر سوال می برند! افرادی که در زندان با مقامات همکاری می کرده اند، با پاسپورت از کشور خارج شده در حالیکه ادعا کرده اند از زندان فرار کرده اند، از برادر خود برای مطرح کردن خود سواستفاده می کنند، فعالان دانشجویی را شدیدا تخریب می کنند، کارکردی در راستای مبارزه سیاسی یا حقوق بشری نداشته اند و ندارند، حال با کمک رسانه های امنیتی جمهوری اسلامی به فعالان سرشناس اپوزیسیون تبدیل شده اند! آری دست شما رو است و تلاش شما بی ثمر!

شاه کلید جنبش سبز در انتخابات

2011-07-18T17:25:00.000+04:30

بحث های انتخاباتی این روزها توجه بسیاری را به خود جلب کرده است بطوریکه عده ای همچنان با علامت سوال روبرو هستند. و این در حالی است که جمهوری اسلامی ثابت کرده است که انتخابات در ساختار آن تنها انتصاباتی با هدایت راس نظام است، پس باید پاسخ را از این زاویه بیابیم که فرد یا گروه داوطلب چه سیاستی را دنبال می کند؟ در اینجاست که تجربه های گذشته و نیز بحث اصلاح پذیری نظام جمهوری اسلامی مطرح می شود.

رژیم در ۳۱ سال و نیم گذشته همیشه توانسته است با ترفندهایی از جمله انتخابات، جنگ، سازندگی، اصلاحات، اصولگرایی، انرژی هسته ای، یارانه و موارد دیگر افراد و گروهها را مشغول تزهای خود کند و در نتیجه اندیشه تغییر و ایجاد گفتمان دیگر را به بحثی فرعی تبدیل نماید. باین ترتیب حکومت توانسته است افراد و گروههای روشنفکر را بدنبال خود بکشید و از آنجائیکه اهرمهای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و نظامی را در اختیار دارد، موفق شده است تا با ایجاد جو در جامعه، مردم را حیران و سرگردان به امید تغییری هرچند ناچیز نگاه دارد. در این میان چهره هایی بوده اند که همواره تلاش داشتند حققیت فضای سیاسی اجتماعی را برای مردم روشن و افشا کنند که بلافاصله توسط رژیم با محدودیتهایی روبرو شده و یا زندانی و در مواردی کشته شده اند. در واقع جمهوری اسلامی تلاش می کند از سویی با سرکوب نهادها و افراد پیشرو مدافع آزادی و دمکراسی و از طرفی دیگر راه اندازی فضای دروغین سیاسی به داغی تنور انتخابات دامن بزند.

در زمان انتخابات همواره خلاء حضور نهادهای مدنی آزاد ملموس است. سرکوب و سایه سنگین خفقان اما نتوانسته است بخشی از نیروهای پیشرو را از صحنه خارج کند. همانطور که انتظار می رود فعالان دانشجویی پیشرو و حتی آن دسته که زمانی مدافع جناحهایی از حکومت بودند، به دلیل ویژگی های فعالیت های دانشجویی، بار علمی خود و پیشتاز بودن در جامعه، توانستند بصورت انبوه پرده از ترفندهای انتخاباتی سران رژیم بردارند و با نشان دادن مخالفت خود در برابر رژیم حضور تشکیلاتی و موثر خود را نهادینه کنند.

دانشجویان بعنوان گروه بیشمار و متمرکز پس از کش و قوسهای فراوان توانستند رژیم را به چالش کشیده و با شرکت موثر خود، انتخابات سال ۷۶ را بسود اصلاح طلبان رقم بزنند تا فضای سیاسی را دگرگون سازند. باز این دانشجویان و فعالان دانشجویی بودند که در طول دو سال از زمان دوم خرداد به افشای سیاست های رژیم پرداختند و اعلام کردند که اصلاحات سرابی بیش نیست. تاسیس جبهه متحد دانشجویی و در ادامه ایجاد جبهه دموکراتیک ایران به دبیر کلی مهندس حشمت الله طبرزدی در همین راستا بود تا نیروهای مستقل ششکل بگیرند و فارغ از جناح بندی های حکومتی به افشای رژیم بپردازند. همچنین دانشجویان دفتر تحکیم وحدت نیز به مرور به صف ساختارشکنان پیوستند و رویکرد دری از قدرت را اتخاذ کردند. روشن بود که حکومت حتی با چهره اصلاح طلبی نمی توانست عبور از خط قرمز نظام را تحمل نموده و بدین ترتیب واقعه بزرگ ۱۸ تیر و دستگیری اعضای جبهه متحد دانشجویی و طرفدارانش آغاز گردید و همچنان بهروز جاوید تهرانی و حشمت الله طبرزدی و تعداد دیگری از فعالین همچنان در زندان به سر می برند. از دگر سو دانشجویان تحکیمی نیز امروز در زندان های رژیم هستند و نشان داده اند که جنبش دانشجویی ایران امروز یکصدا در برابر جناح های حاکم و نیز سابق حکومتی قرار دارد.

دانشجویان به روشنی دلایل ساختارشکن بودن خود و عدم اصلاح پذیری رژیم را با نوشته ها و مبارزاتشان ابراز کرده اند. اگر دانشجویان نسل جدید که با شرکت در انتخابات سال ۸۸ برای بار آخر رژیم را محک زدند و به دنبال تغییر فضا از طریق انتخابات رفتند، اما سرمایه گذاری آنها بر روی چهره های اصلاح طلب برای رسمیت بخشیدن به رژیم نبود بلکه می کوشیدند تا در اقدامی تاکتیکی برای تغییر فضا و تقویت فعالیتهای خود قدم بردارند. تفاوت اندیشه و پیشرو بودن دانشجویان که در سال ۷۸ ساختار نظام را زیر سوال بردند با سران اصلاح طلب داخل و خارج کشور که همچنان نور کور سویی را برای رسیدن به قدرت و حفظ نظام دنبال می کنند، نشان از راه درستی دارد که جنبش دانشجویی در پیش گرفته است.

حال باور کردنی نیست که گروهی از سران اصلاح طلب که از فضای سرکوب مردم پس از انتخابات و نیز سرکوب وحشیانه دانشجویان آگاهی دارند و به خوبی درک کرده اند که رژیم به راحتی انتخابات را به انتصابات تبدیل کرده و حتی به خودی نیز رحم نمی کند همچنان خواستار شرایطی از حکومت سرکوبگر برای شرکت در انتخابات هستند. زمانیکه با گذشت بیش از ۳۱ سال هنوز کسانی هستند که با وجود سرکوب وحشیانه مردم و فعالان مدنی و اجتماعی و کشتار مبارزان بدلیل مخالفت در نتایج آرای انتخابات جعلی سال ۸۸، شرکت در انتخابات را توصیه می کنند، تنها چیزی که به ذهن متبادر می شود منافع آن افراد است که می خواهند وارد صحنه انتصابات ریاست جمهوری و مجلس شوند و سهمی از ولایت فقیه دریافت کنند.

زمانیکه رفسنجانی می گوید بدیلی برای ولایت فقیه و خامنه ای نمی شناسم و اسلام نیازی به تحمیل ندارد و فضای بسته مانع اسلام حقیقی است، اگر نتوانیم رضایت اکثریت مردم را با خود حفظ کنیم تاریخ نشان داده که موفق نخواهیم بود و آینده روشنی بهمراه نخواهیم داشت. زمانی که خاتمی از شرکت در انتخابات و عفو رهبری صحبت می کند و با فشار افکار عمومی اعلام می کند که اگر انتخابات آزاد نباشد در آن شرکت نمی کند. زمانی که کواکبیان و منتجب نیا از سران اصلاح طلب با محکوم کردن یاران سابق خود و جنبش سبز ناجوانمردانه به انتخابات بعدی فکر می کنند، باید که فرمانده سپاه پاسداران از محمد خاتمی و سایرین که خط خود را از برخی رفقایشان جدا کرده و آنها را محکوم می کنند، به شرکت در انتخابات دعوت کند! زمانیکه محمد رضا خاتمی که بدلیل خط مشی خود مانند سایر یاران، طعم تلخ زندان را نچشیده است دوباره بصدا آمده و از شرایط انتخابات سخن می گوید، دیگر از مهاجرانی، کدیور، امیر ارجمند و سایر سخن گویان رفسنجانی ( و نه حتی سخنگویان آقایان موسوی و کروبی) انتظار می رود تا با سایتها و رسانه های بیشمار خود در خارج بر طبل انتخابات بکوبند. بی جهت نیست که احمدی نژاد با پوشش ایرانی گری و ضد روحانیتی خود قصد حکومت داشته و می گوید دولتهای منطقه با ایجاد اصلاحات می توانند کشورشان را اداره کنند. اگر آقای واحدی از اینهمه سیاست بازی آشفته می شود و خود را اصلاح طلب نمی داند و انتظار نمی رود که خط اصلاح طلبی را کاملا زیر سوال ببرد، از آقای تاجزاده که سختی زندان را در کمال نا باوری از دوستان سابق خود چشیده و همچنان زیر تیغ آنها قرار دارد باید انتظار داشت که دیگر از شرکت در انتخابات با همه شرایطی که بعدا زیرپا گذشته می شود، بحثی به میان نکشد ! چگونه می توان از شرایط انتخابات سخن گفت و به رهبری که رییس جمهور منتخب خود را با آن تقلب میلیونی به رفسنجانی یار ۴۰ ساله خود ترجیح داد و در حال حاضر وی را مفتضح کرده، اعتماد کرد، گرچه این ترجیح منافع از مرگ خمینی باین طرف سیاست همه سران جمهوری اسلامی بوده است! چگونه می توان به فرماندهان سپاهی که اکنون بخش وسیعی از قدرت را در دست دارند و اکنون همه سران رژیم از رییس قوه قضاییه و نمایندگان مجلس و روحانیون از آنها حمایت می کنند، اعتقاد داشت که به شرایط قبل از انتخابات عمل کنند!؟ بیخود نیست که فرزند مطهری از مجلس بعنوان دفتر رهبری نام برده و عماد افروغ می گوید که هر روز تصورمان از انقلاب و ولایت فقیه تنگتر می شود و بتدریج داریم ولایت فقیه را شاه می کنیم!

اگر کشتار سالهای اولیه پس از پیروزی روحانیون و تاسیس جمهوری اسلامی درسی نگرفته باشیم، اگر کشتار سالهای ۶۰ تا ۶۷ ماهیت رژیم را برای جهانیان روشن نکرده، اگر قتلهای زنجیره ای یکدست بودن اقشار حکومتی را معلوم نکرده، اگر سرکوب دانشجویان و کارگران و زنان و سایر اقشار هنوز نشان نداده که همه دولتهای جمهوری اسلامی همچنان در حفظ نظام کوشا هستند، دیگر باید کشتار و اسارت بهترین مبارزان کشور در دو و نیم سال گذشته، که همه جهان را از دیکتاتوری رژیم آگاه کرده، سرمشق قرار داده و امیدی به اصلاح رژیم نداشته باشیم. این حکومت همچون رژیم های دیکتاتوری منطقه راهی جز سقوط ندارد و صحبت از شرکت در انتخابات با همه شرایط شیرین با حفظ نظام کاری عبث و بیهوده است.

پیام روشن است. مهندس طبرزدی با تمام ناراحتی هایی که تحمل می کند در پیامی روز گذشته اعلام کرده است که "مادامی که آزادی بیان و مطبوعات از سوی حاکمان نقض می گردد شرکت در انتخابات مشمول تحریم می شود."

از دگر سو باید گفت که امروز تلاش های بین المللی از اهمیت فراوانی برخوردار است و تاثیرات آن در درون جامعه و روی حکومت کاملا ملموس است. به همین دلیل فشار غرب برای بلوکه کردن حسابهای بانکی سران نظام و ممنوعیت خروج آنها از کشور به همراه عمده کردن نقض حقوق بشر از اهمیت خاصی برخوردار است. در صورتی که این تلاش ها تقویت شود و در عین حال اصلاح طلبان به جای پرداختن به انتصابات به خواسته های جنبش دانشجویی توجه کنند توانسته اند به وعده خود به مردم یعنی توسعه سیاسی عمل کنند. اگر اصلاح طلبان همچنان به عنوان ابزار به جوانان و دانشجویان بنگرند و امکان سرکوب آنها را توسط اقتدارگرایان فراهم سازند درواقع نه تنها به قدرتی دست نخواهند یافت بلکه شاه کلید خود که همانا قدرت دانشجویان و جوانان است از دست خواهند داد. توجه به این ویژگی ها همراه با سازماندهی دانشجویان، کارگران، زنان، معلمان، اقوام و سایر اقشار افق روشن سقوط دیکتاتوری مذهبی و برقراری حکومتی سکولار بر پایه اصول حقوق بشر و دموکراسی را ترسیم می کند.

حسن زارع زاده اردشیر

فعال حقوق بشر و روزنامه نگار

http://zarezadeh.blogspot.com

رمز ماندگاری ۱۸ تیر

2011-07-08T22:25:00.000+04:30

حسن زارع زاده اردشیر

روزنامه نگار و فعال حقوق بشر و از متهمان اصلی پرونده 18 تیر

http://zarezadeh.blogspot.com

امروز جنبش دانشجویی ایران نقش اساسی در افزایش آگاهی و به تبع آن نورافکنی بر تاریک خانه های تحجر و عقب ماندگی نظام جمهوری اسلامی دارد. دانشجویان به دلیل حضور در مراکز علمی و ارتباط نزدیک با دانش روز و آگاهی از تغییرات در جهان، نقش مهمی در آینده کشور برعهده دارند و علی رغم همه محدودیت ها و کنترل های حکومتی، با اتکا به بار علمی و قدرت جوانی و میل به حق و عدالت جویی، درب جدیدی به روی خود گشوده که حاصل آن تحول و دگرگونی طلبی به نفع جامعه و آینده ای بهتر برای کشورشان است. اگرچه کنترل و سرکوب حرف اول را میزند اما دانشجو راه خود را باز میابد.

رشد قابل توجه جمعیت جوان کشور ما در ظرف ۳۰ سال گذشته موجب شده است اکثریت جامعه به نسل جوان تعلق داشته باشد. این جمعیت انبوه با پیشرفت وسائل ارتباط جمعی علی رغم کنترل های شدید دولتی توانسته است با جهان آزاد در تماس باشد و پیامش را برساند بر این اساس که در کشوری زندگی می کند که حاکمانش با فشار و فریب می خواهند با محور قرار دادن قوانینی که برای مردم ۱۴۰۰ سال پیش مدون شده انها را محبوس کنند.

سه دهه است که جوانان ایرانی از کودکی و سپس در دوران تحصیل در مدارس از چپ و راست مورد هجوم افکار و عقاید اسلام ناب محمدی قرار می گیرند تا در حصار اندیشه حکومت ولایی به خدمت جناح های حکومتی در ایند. ولی علیرغم اینکه در سالهای اولیه حمهوری اسلامی بسیاری از دانشجویان هنوز نتوانسته بودند مرز قوانین مذهبی را از قوانین عرفی در ذهن خود تمیز دهند اما دریافتند که برای دستیابی به عدالت و آزادی و جبران عقب ماندگی از دنیا باید جامعه را از تحجر، خرافات و عقب ماندگی برها نند. از این رو بود نهادهای دانشجویی به مرور شکل گرفتند و نهادهای دانشجویی که در جهت دفاع از حکومت تاسیس شده بودند به ضد افکار دولتی تغییر جهت دادند تا شرایط برای مخالفت با حکومت و نظام نیز فراهم شود.

در واقع حکومتی که توانسته بود پس از انقلاب فرهنگی از دانشجویان به عنوان ابزاری در داخل دانشگاهها استفاده کند، از اوایل دهه هفتاد با دانشجویان و تشکل های دانشجویی متفاوتی روبرو شد که در نتیجه آگاهی بیشتر نسبت به ماهیت نظامی جمهوری اسلامی، رشد علمی و نیز تضادهای بوجود آمده در حکومت به دنبال روزنه امیدی برای فعالیت می گشتند این قشر دانشجو به مرور به انتقاد پرداختند. این رویکرد بویژه پس از جنگ و فوت آیت الله خمینی آغاز شده و تشدید یافت.

با وقوع حوادث دوم خرداد و ایجاد فضای سیاسی دگرگون، نهادهای دانشجویی از جمله تحکیم وحدت که بیشتر تحت نفوذ سران اصلاح طلب و جبهه دوم خرداد قرار گرفته بودند، به عاملی تبدیل شدند تا دانشجویان و رهبران قدیمی دانشجویی از جمله حشمت الله طبرزدی را به فکر ایجاد نهادهای مستقل و جدید وادارند که با اهداف مبارزات آنها تطابق داشته باشد. جبهه متحد دانشجویی یکی از مهمترین جریان های دانشجویی بود که از همان سال قدرت گیری دولت اصلاحات با اتحاد چند تشکل مستقل دانشجویان و انتشار روزنامه و هفته نامه گام بزرگی در انتشار اخبار دانشجویی ، سیاسی ، اجتماعی و تحلیلهای تئوریک برداشته و دانشجویان را برای پیگیری خواسته های صنفی و اجتماعی متشکل نمود. این جبهه با محور قرار دادن نیازها و مشکلات حقوقی و صنفی و نیز تاکید بر نقش محوری دانشجویان در تحولات سیاسی اجتماعی در راس مبارزات خود توانست دانشجویان را به اهمیت تشکلهای سازمانی علاقمند نموده و از طرفی با به حاشیه راندن اختلافات تئوریک و عقاید مذهبی دانشجویان، تعداد زیادی را برای مبارزه مشترک با دولتی که داعیه اصلاحات بر پیشانی داشت بدور هم گرد آورد.

اعتراضات ، اعتصابات و تظاهرات مختلفی که در دو سال اول استقرار دولت اصلاحات در نقاط مختلف از جمله دانشگاههای کشور انجام گرفت ، جنبش دانشجویی را بعنوان نیرویی قابل ملاحظه، پیگیر و پیشرو، ساختار شکن ، بدون سازش و بهم پیوسته مقابل دولت قرار داد. در حوادث کوی دانشگاه در تیر ۷۸ که نقطه عطف مبارزات د انشجویی ساختارشکن بود، به چالش کشیده شدن مشروعیت طبقه حاکم و پرده برداری از چهره روحانی رژیم توسط دانشجویان نشان از اهمیت و قدرت جنبش دانشجویی داشت. اما رژیم با سرکوبی که توسط نهادهای مختلف و ارکان حکومت بر علیه دانشجویان انجام داد، نشان داد که هیچ بخشی از نظام جمهوری اسلامی حاضر به پذیرش خواست های دموکراتیک دانشجویان نیست.

دانشجویان در مبارزات خود و به خصوص بعد از سرکوب وحشیانه تظاهرات تیر ۷۸ دریافتند نیروی اصلی که باید با ان مبارزه کنند حکومت ولایی است که با دولتهای جنگ، سازندگی، اصلاح طلب ( و سپس اصولگرا ) همراه سایر نهادهای حکومتی حاضر نیستند نظام را فدای آزادی و دموکراسی مردم نمایند. جبهه متحد دانشجویی با دستگیری رهبران خود بهمراه بسیاری از دانشجویان و جوانان و با درک ماهیت کلیت حکومت، نقطه عطفی را در مبارزات دانشجویی بوجود آوردند که آزادی و دموکراسی جز با تغییر نظام امکان پذیر نخواهد بود. از این رو با گسترش تشکلها و فعالیتهای دانشجویی و حضور سایر اقشار در کنار دانشجویان، جبهه دموکراتیک ایران که علاوه بر دانشجویان سایر نیروهای سیاسی درگیر با حکومت را دربر میگرفت راه اندازی شد تا فاز جدیدی از مبارزه آغاز شود. زمانی نگذشت که جبهه دموکراتیک ایران منشور خود را که بر جدایی دین از حکومت و برابری حقوق همه ایرانیان بر اساس مواد حقوق بشر تاکید داشت در نیمه دوم سال ۷۹ منتشر کرد و به این ترتیب اولین نهادی بود که با چنین درخواست مترقی حکومت جمهوری اسلامی را به چالش کشید. اگرچه اقدام شجاعانه جبهه دمکراتیک ایران با دستگیری سراسری اعضا و هوادارانش روبرو شد و انتشار روزنامه های این نهاد ممنوع شد، اما روند مبارزات را تقویت کرد بطوریکه دیگر نیروهای سیاسی با شجاعت بیشتری پای به عرصه فعالیت گذاشتند . از سویی دیگر دانشجویان اصلاح طلب نیز با رویکرد دوری از قدرت به صف ساختارشکنان پیوستند تا سید خندان و رهبر اصلاح طلبان در دور دوم ریاست جمهوری خاتمی از پشتوانه دانشجویی برخوردار نباشند.

با حضور دفتر تحکیم وحدت در صف جنبش دانشجویی ساختارشکن، توانمندی های این جنبش افزایش یافت و حکومت ولی فقیه خود را ناگهان در برابر یک جنبش متحد و متشکل دید که تلاش کرده بود آنها را چند شقه و منفک نگه دارد. از این رو شدت سرکوب تشکل ها و فشار بر اعضای عضو در جبهه متحد دانشجویی و جبهه دمکراتیک ایران و از سویی دفتر تحکیم وحدت و سپس سازمان ادوار تحکیم موجب شد تا بسیاری از فعالان آنها به خارج کشور پناهنده شوند و تعدادی نیز همچون حشمت الله طبرزدی، بهروز جاوید تهرانی، عبداله مومنی، احمد زیدآبادی، بهاره هدایت، مهدی گلرو، میلاد اسدی، حسن اسدی زیدآبادی همچنان در زندانهای رژیم اسیر بمانند تا آشتی ناپذیری نظام با خط و مواضع نیروهای مدافع سکولار دمکراسی و حقوق بشر روشن شود.

به این ترتیب دانشجویان و جوانان آزادیخواه امروز با شجاعت و توانمندی قابل تحسین خود و از طرفی به دلیل موقعیت خاص از نظر تحصیل علم و دانش ، آگاهی از تحولات جهان خارج و حضور در اجتماع هزاران نفری جوانان در دانشگاهها، به سادگی متشکل می شوند، و امسال نیز با برگزاری چندین برنامه در دانشگاهها که با کمپین حمایت از بهاره هدایت بانوی مبارز ایرانی و سمبل جنبش دانشجویی آغاز شد، بار دیگر کوشش کرده اند فعالیت خود در سال جدید را با ایجاد تجمع های صنفی - شورایی که همان نهادهای دموکراتیک دانشجویی است، متمرکز نمایند.

بدون شک گروهها و شبکه هایی مخفی کوچک از دانشجویان جهت مبارزه با نظام وجود دارد که تلاش می کنند بخشی از مبارزات جوانان را بر علیه سران حکومت سازماندهی نمایند ، اما جدا از چنین گروههایی که برای حفظ فعالین از دستگیری لازم است ، تقویت یکپارچگی جنبش دانشجویی و ایجاد تشکلات علنی دانشجویی با همه سرکوبهای حکومتی نیاز فعلی جنبش است . این شکلی از مبارزه بود که در واقعه کوی دانشگاه در ۱۸ تیرماه ۷۸ رخ داد تا تهران یک هفته در دست دانشجویان قرار گیرد.

اخراج فعالان دانشجویی از دانشگاه و زندانی کردن بسیاری از انها ، تعطیلی اجباری دانشگاهها توسط حکومت، تعطیلی دانشگاهها در روزهای عید نوروز و تابستان و یا بین دو ترم ، شهرستانی بودن بسیاری از دانشجویان که باهر تعطیلی به شهر خود باز می گردند و موارد دیگر موجب می شوند که بازسازی انجمنها و شوراهای دانشجویی مستقل قبلی و یا ایجاد تشکلهای مستقل جدید دچار مشکل شوند. از این رو کوشش در این زمینه اهمیت بالایی دارد. هرچند امروزه جوانان از طریق اینترنت و استفاده از وسایل ارتباطی هماهنگی بسیار بالایی برای تظاهرات از خود نشان می دهند و حتی توانسته اند انگیزه دانش آموزان مدارس را نیز برای دفاع از حقوق مردم جذب نمایند ، اما تشکیلاتی که دانشجویان در آن می آموزند چگونه با خواسته های همدیگر آگاه شده و دانش مبارزاتی خود و دیگران را بالا برده و درک دموکراتیک در جامعه را یاد بگیرند امری حیاتی است چرا که در نتیجه این پروسه مبارزاتی، به ضرورت ایجاد سازمانهای قدرتمندی می رسند که دارای استراتژی و تاکتیکهای مبارزاتی برای مقابله است و حتی توانایی آن را می تواند داشته باشد که محدودیت های رژیم در مورد اینترنت ، موبایل و ماهواره را در زمانهای تظاهرات و سایر حرکات مبارزاتی خنثی کند. هرچند حکومت نهایت تلاش خود را در سرکوب چنین تشکلهایی بکار خواهد برد ، ولی سرانجام قدرتش فرسایش پیدا کرده و تسلیم می شود، همچنانکه هنوز قادر نشده جنبش دانشجویی و سندیکاهای مستقل کارگری و یا کمپین بانوان را از بین ببرد.

رشد گروههای مستقل و پیشرو دانشجویی و ایجاد نهادهای جدید از آنها در کنار نهادهای کارگران و زنان که خواسته های همه مردم را در بر بگیرد ضرورتی انکار ناپذیر بوده و وحدت انها با یکدیگر علاوه بر آموزش همزیستی مسالمت آمیز دموکراتیک با همدیگر، به ایجاد وحدت ملی خواهد انجامید که الگوی مبارزاتی داخل کشور است. این اتفاق پیشتر در ۱۸ تیرماه ۷۸ روی داد و همبستگی دانشجویان و کارگران، رژیم را به زانو در آورد و نوید همبستگی بزرگتری را داد. این همزیستی به اتحاد و همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر منجر خواهد گردید. قدرت و پیشرو بودن دانشجویان در ایجاد اتحاد و همبستگی بطور قاطع به آلترناتیو واقعی تغییر حکومت مبدل خواهد گردید و آینده کشور را رقم خواهد زد.

آینده جنبش سبز و مدعیانش !؟

2011-06-30T15:09:00.003+04:30

* امروزه تفکر غلطی در جریان است که جنبش داخلی باید در جنگ قدرت سران حکومت حمایت از یک جناح را دنبال کند و این درست هدفی است که سران اصلاح طلب خواهان آن می باشند ، چنانچه در ۳۱ سال گذشته از چنین ترفندهایی استفاده کردند.

------------------------------------------------------------------

حسن زارع زاده اردشیر

کنشگر حقوق بشر، روزنامه نگار و فعال سابق دانشجویی

http://zarezadeh.blogspot.com/

جنبش سبز نه تنها برای ایرانیان، بلکه نام شناخته شده ای در بین مردم جهان است که خواهان و علاقمند آزادی و دموکراسی هستند. بازتاب این جنبش در سطح بین المللی حتی دولتهای قدرتمند را به این باور رساند که جنبش سبز با جمعیت میلیونی خود توانست پایه های رژیمی که ۳۰ سال از علاقمندی مردمش به حفظ نظام صحبت میکرد ، بلرزاند. در خصوص اهمین این جنبش در دو سال گذشته اظهار نظرهای متفاوتی از موافقان ، مخالفان و کسانیکه جنبش سبز را پایه ای برای احیا و ابزار قدرت خود بشمار می آوردند ابراز شده، گرچه افراد و گروههایی نیز بودند که بر اساس واقعیت ها تلاش داشتند نهایت حمایت و کمکشان را برای رشد جنبش بنمایند. اما این جنبش سبز می ماند؟

علارغم افزایش هواداری و حمایت از جنبش سبز در ابتدای فعالیت، اما وقتی اوج تظاهرات خیابانی فروکش می کرد مخالفان جنبش بخصوص در خارج کشور رو به فزونی رفته و گاهی جنبش را به بی عملی و کوتاه آمدن در مقابل رژیم متهم می کردند. نگاهی به اخبار و فیلمهای ارسالی از داخل کشور از طریق موبایل و اینترنت، آن هم با وجود محدودیت های اینترنتی و شدت سرکوب حکومت، اهمیت مبارزه میلیونها ایرانی به رهبری جوانان را روشن می کند. بی جهت نیست که این جنبش در زمان کوتاهی توانست به کمک ایرانیان داخل و حمایت همه جانبه خارج ، افکار جهان را از سرکوب وحشیانه جمهوری اسلامی آگاه کند و با تبلیغات وسیع رسانه های بین المللی جنبش سبز پدیده ای جهانی شود. امروزه کافیست کلمه جنبش سبز یا نوار سبز گفته و دیده شود و منظور از مبارزه بر ضد نظام اسلامی متبلور نگردد و این اثر مثبت را می توان از مردمی که در جنبشهای سایر کشورها در جریان است ، نیز مشاهده نمود.

درحالیکه اندیشمندان ، هنرمندان ، نویسندگان ، گروههای حقوق بشری و سیاسی ، مردم عادی و حتی مجالس و دولتهای قدرتمند از کار شگرف جنبش سبز سخن می گویند ، هستند افراد و بعضی از گروههای سیاسی ایرانی بخصوص در خارج کشور که جنبش سبز را انحرافی و یا ارتجاعی می نامند. روشن نیست که پایه تفکر این افراد و گروهها چگونه تنها با ربط دادن جنبش سبز به اصلاح طلبان می بایست به چنین نتیجه گیریهایی برسد و مگر نباید حداقل به میلیونها مردم شرکت کننده که از اکثریت جوانان تشکیل شده اند ، احترام گذاشت که موجب شدند رژیم در جهان قابل سقوط نشان داده شود؟ بویژه که انسان ها در حال عوض شدن هستند و افرادی که در گذشته صاحب منصب بودند امروز می توانند یک مخالف تمام عیار باشند. در جریان جنبش سبز جوانان و دانشجویان نشان دادند که در غیاب مدعیان روشنفکر و پیشرو، توانایی به چالش کشیدن نظام را دارند و با آگاهی به دنبال استفاده از فرصت ها و ظرفیت ها برای تغییر فضا می روند. جنبش جوانان که در روند فعالیت های پس از ۱۸ تیر رشد یافته اند متاسفانه به عمد دیده نمی شوند. باید پرسید چرا طیف گوناگون جوانان و مردم در جنبش سبز دیده نمی شوند و گناه این ندیدن به گردن چه کسانیست و چرا اکنون که رسانه های بین المللی و دولتهای بزرگ در حال درک طیف گوناگون جنبش سبز هستند، باز هم افراد و گروههایی هستند که به دلیل عدم شرکت خود در این مبارزات، هنوز هم جنبش را ارتجاعی می خوانند؟ و یا به نفع طیف های دیگری آن را معرفی می کنند.

گروههای دیگری با اسامی گوناگون نیز هستند که اسم جنبش سبز را برای بدست آوردن حمایت ایرانیان برای ایجاد اپوزیسیون یدک میکشند که گرچه طیف مختلف جنبش سبز را قبول دارند ولی بیشتر بدلیل بهره برداری سیاسی خود میباشند.

جنبش سبز حتی با شعار رای من کو ، فریاد دموکراسی خواهی را سر دادند و بی انصافیست این شعار تنها به سرسپردگی اصلاح طلبان حکومتی منتهی گردد. باید گفت جوانانی که شادی و سرور خود را در انتخابات ابراز می کردند بطور آشکار مخالف بازگشت به دوران طلایی خمینی آنطور که کاندیدها می گفتند ، از همان ابتدا و قبل از انتخابات بوده اند . کسی منکر این نیست که گروهی طرفدار اصلاح طلبان بودند و این در ابتدای جنبش که احتمال سرسختی حکومت را نمی دادند بیشتر بود، ولی هرچه سرکوب بیشتر گردید تعداد بیشتری درک کردند که در سایه نظام امکان آزادی و دموکراسی وجود ندارد و شعارهای عمومی ساختار شکن بعدی این نظریه را اثبات کرد. مگر می شود جوانان که بخش اعظم آنها دانشجو بودند ، بخون کشیده شدن دانشجویان در ۱۸ تیر ۷۸ و روزهای دیگر را در اوج دولت اصلاحات فراموش کنند؟ مگر می شود کارگران سرکوب دو سندیکای مستقل کارگری و بخون کشیده شدن معدنچیان کرمان را در اوج دولت اصلاحات باور نکنند ؟ مگر میشود زنان نابرابری با مردان را در تمام سالهای نظام جمهوری اسلامی فراموش کنند و یا روزنامه هایی که تنها بخشی از واقعیات را منعکس می کردند و در زمان اصلاحات بسته شدند را بپای فقط رهبری نوشت و دولت اصلاحات و اصلاح طلبان را مقصر ندانست؟ آیا سرکوب معلمان ، استادان ، کمپینهای یک میلیون امضا و جلوگیری از کار کودکان ، قتلهای زنجیره ای ، عدم اجازه چاپ به نویسندگان مستقل و محدودیت کانون آنها ، سرکوب اقوام ، محدودیت برای مذاهب و مسائل دیگر که تنها در دولتهای سازندگی و اصلاحات نبوده و در ۳۱ سال گذشته حکومت و همه دولتهایش جریان داشته ، بدنه جنبش سبز که چرا خواستار حفظ نظام نبوده است، روشنتر نمی کند ؟ اگر تا مدتها مردم جهان و دولتهای آنها تصور می کردند که جنبش سبز فقط دنبال تحقق ریاست جمهوری یکی از کاندیداهاست، بخشی به تبلیغات این افراد و گروههای مخالف بر نمی گردد که چنین خیالی را گسترش می دادند، تا اینکه شعارهای "نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران" گوش فلک را کر کرد؟ آیا همین افراد و گروهها موجب نگردیدند تا سران اصلاح طلب در داخل کشور که خود اعتقاد دارند بدنبال جنبش کشیده می شوند ، جنبش سبز را منحصر بخود گردانند و اخیرا نیز که چند نفری از آنها با نام شورای هماهنگی راه سبز امید به خیل همکاران با بودجه و امکانات خود در غرب پیوسته اند در کمال پررویی جنبش سبز را در تنازل قانون اساسی و حفظ نظام معرفی کنند؟

واقعیت اینکه سران اصلاح طلب بعد از ۲۹ سال در اختیار داشتن سکان کشور، گمان نمی کردند بعنوان ضد رژیم سرکوب شوند و بر این باور بودند که با کمک رفسنجانی و خاتمی توافقی با رهبر کار را بسود آنها خاتمه می دهد، درحالیکه رهبری از آغاز قتلهای زنجیره ای شمشیرش را برای حکومت انحصاری کشیده بود . زمانیکه فضای داخل و خارج کشور آماده می شد که تغییر نظام تنها راه چاره است ، شورای سبز هماهنگی بطور مشکوک سر بلند می کند و دوباره فضای متشنج ایجاد می شود که چرا با اصلاح قانون اساسی مشکل حل نگردد و در این راه چشم به عملکرد رفسنجانی و خاتمی دارند که منتظر مخالفت اصولگرایان با رییس دولت بودند تا به صحنه باز گردند. چشم دیگر این شورا که با سردمداری امیر ارجمند که قانون اساسی را دموکراتیک ندانسته ولی با وقاحت جنبش سبز را خواهان اجرای قانون اساسی می داند، بسوی کمک غرب است و برای همین با دلالان بین المللی مدافع رابطه جمهوری اسلامی و غرب جلسه ناهار ترتیب می دهد که عمدگی برایشان دیگر احمدی نژاد نیست چرا که بودجه آنها از جای دیگر می رسد! صحبت این جناب شورایی از برگزاری اعتصاب و فریبهای کلامی نیز نشان از این دارد که می خواهند به داخل و خارج نشان دهند چه اندازه در جامعه نفوذ دارند که باید مورد توجه اپوزیسیون قرار گیرد.

جنبش سبز نیز مانند هر جنبشی دارای نقاط مثبت و منفی است که باید آنها را در کنار هم دید تا به شناخت جنبش نائل آمد و خوشبختانه امروزه تحلیلهای درستی از جنبش در سطح جامعه و خارج کشور انجام شده است ، مهمترین نقاط ضعف جنبش سبز بدین قرار است. جنبش سبز با وجود برابری تقریبی زن و مرد ، دختر و پسر در تظاهرات میلیونی خیابانی نتوانست پرچم تبعیض جنسیتی را محکم در دست گرفته و خواهان این برابری باشند که از اصول مهم حقوق بشر و دموکراسی است. جنبش سبز به دلیل مبارزه مشترک همه گروههای درگیر و با وجود شعار مرگ بر دیکتاتور نتوانست تفکر بظاهر غالب اصلاح طلبی را که با تبلیغات فراوان آنها همراه است ، بجهت تغییر نظام بکشاند. جنبش سبز نتوانست شعارهایی در جذب کارگران ، ادیان ، اقوام و اقشار مختلف داده و بدنبال پیوند خود با آنها باشد، هرچند در ترکیب جنبش سبز از همه آن اقشار نیز شرکت داشتند . جنبش سبز بدلیل ریشه دیکتاتوری در صد سال اخیر نتوانست به سازماندهی جوانان و دانشجویان پرداخته و نهادهای دموکراتیک خود را همچون سایر اقشار جامعه برای هویت دادن به دموکراسی و آزادی ایجاد کند ، نهادهایی که لازمه یک جامعه بوده و از میان آنها سازمانها و احزاب ریشه گرفته و در نتیجه آلترناتیو و رهبری را شکل می دهند . دلایل دیگری نیز میتوان ردیف کرد ولی آنچه اهمیت دارد اینکه جنبش سبز به همه نشان داد که این نظام امکان سقوط دارد و باید که به ایجاد نهادهای دموکراتیک به منظور ایجاد تغییر ساختار ها دست زد. تفاوت گوناگون طیف جنبش سبز حتی در دولتهای بزرگ که همیشه منافع خود را دنبال می کنند نیز جا افتاده است و اخیرا نیز موجب انگیزه مردم کشورهای منطقه شده که بطور وسیع در سرنگونی دیکتاتورهای ۳۰ سال به بالا مشغول شده و در حال تشکیل نهادهای دموکراتیک خود هستند. نکته ای که در همه این جنبشها با جنبش ایران مشابه است ، ترکیب گوناگون افراد و گروههای شرکت کننده در تظاهرات است و اینکه همه کم و بیش محروم از نهادهای دموکراتیک بوده ولی جملگی خواهان آزادی و دموکراسی هستند.

واقعیت اینکه جنبش سبز مدتی است که پوسته داده و در حال تغییر است تا بتواند نقاط ضعف خود را پوشش دهد ، برای اینکار نیاز دارد تاکتیکهایی را اتخاذ کند که با سایر جنبشهای کشور از جمله کمپین زنان، جنبش کارگری و غیره هماهنگ شود. تحول خواست ایرانی دموکراتیک نه تنها در نیروهای سکولار دموکرات جنبش سبز به یک هدف تبدیل شده ، بلکه بسیاری از معتقدان اصلاح طلبی که به زندان افتاده و یا همچنان در زندان هستند به تدریج به چنین هدفی نزدیک شده و تغییر ساختار نظام تبدیل به یک استراتژی واحد خواهد شد. جنبش سبز نیاز دارد ، چنانچه اخیرا درک کرده است که با اهداف و استراتژی جدید که دیگر با اشکال قبلی همخوانی ندارد خود را گسترش داده تا همگام با سایرین خواسته های عمومی و مشترک جامعه را نمایندگی کنند و باین ترتیب نهادها و افراد بیشتری از مردم را زیر پوشش کل جنبش در آورند. جنبش سبز این چنین به نفی گذشته خود رسیده و ضمن پوشش دادن نقاط ضعف خود بهمراه سایر جنبشها شکل جدیدی را خواهند گرفت که طبعا نام جدیدی نیز خواهد داشت که دیگر طبق خواسته سران اصلاح طلب نه تنها دنبال اصلاح نظام نخواهد بود ، بلکه به تغییر رژیم که خواست اصلی مردم می باشد، همت خواهد گذاشت. هرچند با وجود تغییرات فراوانی که در شعارها و حرکتهای جنبش دیده می شود ولی همچنان در جهان این طیف وسیع بنام جنبش سبز معروف است و سران اصلاح طلب نیز بیشترین کوشش خود را می کنند که با تفسیر و تعبیر های گوناگون سبزی آنرا حفظ کرده و به جهان بقبولانند که جنبش در همان خواست اولیه که تغییر رییس دولت است، باقی مانده است. اینکه چه نام جدیدی به ترکیب جنبش فعلی که کاملا متفاوت با جنبش سبز اولیه است داده شود ، حرکتهای بعدی مشخص می کند ولی جنبش دموکراتیک می تواند نام با مسمایی باشد که استراتژی و هدف ترکیب جنبشها را نیز آشکار می سازد ، چرا که هیچ نظام مذهبی ، ایدئولوژیک و استبدادی نمیتواند دموکراتیک باشد. در پروسه ای که جنبش سبز به استحاله خود می پردازد ، نیاز به استحاله سایر جنبشهای داخل کشور که در مراحل اولیه هستند، نیز می باشد تا بجای مقابله لفظی مبنی بر وابستگی جنبش سبز به اصلاح طلبان، به وحدت همه نهادهای دموکراتیک کمک نموده و به ایجاد آلترناتیو همت گذاشته و زمانیکه سران حکومت درگیر تقسیم و یا انحصار قدرت هستند ، نهایت استفاده را در سازماندهی خود بنماید.

امروزه تفکر غلطی در جریان است که جنبش داخلی باید در جنگ قدرت سران حکومت حمایت از یک جناح را دنبال کند و این درست هدفی است که سران اصلاح طلب خواهان آن می باشند ، چنانچه در ۳۱ سال گذشته از چنین ترفندهایی استفاده کردند. جنبش زمانی می تواند از درگیری جناحی حکومتیان استفاده کند که خود به آلترناتیوی قدرتمند تبدیل شده و امکان دخالت و تغییر رفتار را در جامعه داشته باشد و طبیعی است در آن زمان طوری عمل خواهد کرد که نظام را وادار به پذیرش شرایط تغییر می کند. آشکار است که جناح دولتیان با پشتیبانی بخشی از سپاه به آینده قدرت انحصاری خود می اندیشند و بهمین دلیل به مراکز اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی جناح دیگر یورش برده و آن جناح نیز برای از دست ندادن قدرت خود به افشاگری پرداخته اند. جناح اصولگرایان که گروه موتلفه نقش مهمی در آن بازی می کند در فرصت بدست آمده تغییر وزرا به دست رییس جمهور، که قبلا خیلی عادی تلقی می شد ، توافق رهبر را برای مقابله گرفتند چرا که رهبر نیز واهمه از دست رفتن قدرت را احساس کرد. در حال حاضر آنچه از افشاگریهای مالی و سیاسی دو طرف نصیب جنبشهای داخلی می گردد و خوشبختانه این افشاگری به دوران ۳۱ ساله رژیم نیز بسط پیدا کرده است ، فساد بیش از حد همه اقشار حکومتی در طول ۳۱ سال حکومت گذشته است. جلسه موتلفه با رفسنجانی ، جلسه امیر ارجمند با تریتا پارسی، نگاه بعضی از اصولگرایان به توافق با اصلاح طلبان معتدل، انتشار اخبار از سایتهای گوناگون سران اصلاح طلب ، طلب بخشش خاتمی از رهبری و گرم کردن زودهنگام تنور انتخابات بعدی ، تن دادن به انحلال حزب مشارکت در صورت حذف بازنگری شورای نگهبان به کاندیدها ، داغ کردن تنور انتخاباتی از سوی اصلاح طلبان، جانب داری از یکی از جناحهای حکومت و موارد دیگر نکاتی است که همچنان برای بازی با افکار عمومی و فریب مردم و ورود آنها به انتخابات بعدی انجام می گیرد تا تغییرات ساختاری و اساسی در جامعه که منجر به تغییر نظام می شود، به فراموشی سپرده شود. مهمتر اینکه روشن شده است که در سرکوب نهادهای دموکراتیک ، زندان ، شکنجه ، تجاوز ، کشتار و اعدامهای ۳۱ سال گذشته به نوعی همه جناحها با اطلاع و درگیر بوده اند و از این رو امکان اصلاح در این نظام وجود ندارد، چراکه همه جناحهای حکومتی در با شدت یافتن قدرت جنبش داخلی و به خیابان ریختن مردم، یکصدا خواستار سرکوب آن می شوند و همیشه خواهند بود.

امروزه با وجود جنبشهایی که در منطقه جریان پیدا کرده و دو رهبر مستبد نیز به سقوط وادار شده اند و امکان سقوط چند دیکتاتور دیگر هم وجود دارد که از نظر ایرانیان سقوط دیکتاتور سوریه از همه مهمتر است ، سران حکومت را به واهمه انداخته است. بویژه که درگیری جناحهای حکومتی نیز به فرسایش آنها کمک می کند. از طرف دیگر محور قرار گرفتن اصول حقوق بشر توسط دولتهای مقتدر که با تایید مردم آزادیخواه آن کشورها نیز روبرو گردیده ، موجب شده سازمان ملل تحت فشار، نماینده خود یعنی گزارشگر ویژه را برای بازرسی وضعیت زندانیان سیاسی و شکنجه و اعدام آنها در محاکم فرمایشی اعزام کند که حکومت را در فشار قرار خواهد داد. بنابراین زمان مناسبی برای فعالین جنبشهای داخلی ایجاد شده که بتوانند از فضای ایجاد شده به گسترش نهادهای دموکراتیک بپردازند تا دموکراسی و درک آزادی در آنها نهادینه شده و امکان قدرت یابی استبداد بعدی را کاهش دهند.

تا زمانیکه نهادهای دموکراتیک جامعه از شکل نطفه خارج نگردیده و خود را سازماندهی نکنند، هیچ اتفاقی نخواهد افتاد مگر آنکه از خارج کشور چیزی دیکته شود. خوشبختانه بدلیل فضای دموکراتیک ایرانیان مقیم خارج کشور که اکثرا بدلیل استبداد ریشه دار یکصد سال اخیر در کشورهای دموکراتیک زندگی می کنند ، به سازماندهی نیروها و ایجاد گروهها و احزاب سیاسی پرداخته اند و به حمایت همه جانبه و هدفدار از جنبشهای داخل کشور دست زده اند. وجود نهادهای دموکراتیک در میان ایرانیان خارج کشوری بسیار حیاتی است تا ریشه استبداد که هنوز هم جریان دارد خشک شود، کما اینکه گروهها و سازمانهای ایرانی در خارج کشور وجود دارند که در۳۱ سال گذشته شکل دموکراتیک نگرفته و کمیته های رهبری و رده های بالای آنها بدون تغییر مانده است و طبعا اگر زمانی قدرت را در دست گیرند به همین روش ادامه خواهند داد. هستند افراد و گروههایی که غیر از سران اصلاح طلب ، مدعی در دست گرفتن قدرت می باشند و جنبشهای داخل کشور را تنها به عنوان پله ای برای هدف خود مورد حمایت قرار میدهند، غافل از آنکه مردم و بخصوص جوانان نه تنها به آنها اهمیت نمی دهند بلکه با فعالیت های رادیکال- دمکرات دیگر به هیچ گروه غیر دموکراتیک اجازه قدرت یابی نخواهند داد. جنبشهای داخل کشور درک کرده اند که جز با وحدت با یکدیگر، جز با سازماندهی خود، جز با ایجاد آلترناتیوی سکولار دموکرات در داخل کشور ، امکان برقراری نظامی دمکراتیک ممکن نخواهد شد.

مدارا برای بازگشت به قدرت!

2011-06-22T21:19:00.000+04:30

مدارا برای بازگشت به قدرت!

نگاهی به سخنان مشاور میرحسین موسوی در دانشگاه ام آی تی

حسن زارع زاده اردشیر

شاید هیچکس مانند شورای هماهنگی راه سبز امید و شخص آقای امیر ارجمند نمی توانست آقای موسوی را که تلاش می کرد از جنبش عقب نماند ، اینقدر دور از جنبش سبز نشان دهد ! هر گفتار و هر عملکرد ایشان به عنوان سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید (که روشن نیست از چه افرادی تشکیل شده است) بخشی از افراد و گروههای مردد را نسبت به هدفی که او و حلقه این شورا در پیش دارد، آگاه تر ساخته و از سران اصلاح طلب دورتر می سازد.

آقای اردشیر امیرارجمند در آخرین گفتار خود در دانشگاه ام ای تی سخنانی گفتند که مرور آنها نیات باطنی گروه خود را منعکس می کند و چون عکس العملی از آقای موسوی مشاهده نمی گردد ، بنظر باید نظریات مشاور اولشان را از طرف خود ایشان دانست. درست است که آقای موسوی در حصر است ولی پذیرفتنی نیست هیچ اظهار نظری نکنند ، زمانیکه زندانیان تحت شدید ترین سرکوب در زندان اوین با بیانیه هایشان عکس العملهای امیدوارانه نشان می دهند . آقای ارجمند می گوید ؛ پرهیز از خشونت ضرروت هایی دارد مانند "مدارا" و ادامه می دهد که خشونت گرایی ( از سوی اقتدار گراها ) نیروهای حساس و خصوصا جوانان را تحت تاثیر قرار می دهد تا مقابله به مثل کنند و قانع کردن این قشر برای ادامه حرکت مسالمت آمیز چیزیست که ما با آن مواجه هستیم !؟ ایشان گرچه دفاع شخصی جوانان را به اشتباه خشونت متقابل می نامد و درک صحیحی از حرکت مسالمت آمیز ندارد ، هدف اصلی خود را در پشت کلماتش پنهان می کند که آری جوانان اگر کتک خوردید و شکنجه و تجاوز شدید و به زندان افتادید ولی آرام باشید تا ما ( ؟ ) بتوانیم "مدارا" کنیم و این ما که حتما جوانان نیستند بتوانند با کنترل آنها چراغ سبزی به رهبری بدهند تا با گروه ایشان مدارا کنند ! این شورا و دوستان متحدش همچون مهاجرانی و کدیور در خارج کشور و رفسنجانی و خاتمی در داخل کشور که به دنبال "مدارا" و کسب امتیاز از جناح حاکم هستند، فراموش کرده اند که جوانان و مردم بیش از دو سال در سرکوب شدید بوده و کشته ها داده اند ، ولی آنها همچنان دنبال خلع رییس دولت که امروزه مغضوب شده ، هستند و نمی خواهند بپذیرند که جوانان و مردم دیگر از رهبری و نظام عبور کرده اند!

بی دلیل نیست که می گویند دروغگو کم حافظه است، چرا که ایشان سخنان خود را چنین ادامه میدهد که ؛ آنچه امروز به آن نیاز داریم قوه ابتکار جوانان ما است و جوانان خیلی بهتر از من جنبش را تحلیل می کنند و این باعث افتخار ما است! روشن نیست این ( ما ؟ ) کیست که هم دغدغه حساس بودن جوانان را دارد و هم به روشن بینی آنها افتخار می کند ، پس نگرانی در چیست و چرا جوانان را می خواهید کنترل کنید تا رهبری جازه پست ریاست دولت را به شما ( ما ؟ ) بدهد؟ مشکل نیست که منظور ایشان از "طرف مقابل" و یا "نیروهای اقتدار گرا" را تشخیص داد که تنها رییس دولت و بخش سپاه حامی وی مد نظر است ، چرا که رفسنجانی در حال مذاکره با بخش دیگر اصولگرایان برای حذف آن جناح فعالیت می کند.

زمانیکه ایشان در سالروز انتخابات ( بقول ایشان و سالروز سرکوب بقول جوانان ) حذف نظارت استصوابی را درخواست می کنند و قانون اساسی را مورد تایید جنبش می دانند، دیگر تقلب وسیع و سرکوب شدید را منکر شده و فضا را برای انتخابات آماده می بینند ؛ جالب اینکه شخص ایشان قانون اساسی را دموکراتیک نمی دانند و وقاهت از این بیشتر نمی شود ! از اینجا هدف اصلی ایشان ( ما ؟ ) روشن می شود که این ۴ سال را هم به رهبری گذشت نموده و از ایشان میخواهند که در انتخابات مجلس و دولت بعدی نظارت استصوابی برداشته شود تا ایشان ( ما ؟ ) قول دهد تنور انتخابات را داغ و جوانان و مردم را خام کرده و به شور و شوق وادارد ! به این ترتیب باید گفت بی علت نیست که آقای خاتمی، رییس بنیاد باران (؟) و آقای عطا الله مهاجرانی مدافع ریاست جمهوری مادام العمر رفسنجانی، از الطاف رهبری صحبت کرده و بخشش را پیش می کشند، چرا که آنها به نمایندگی از مردم قول می دهند تا به محض بخشش رهبری ، مردم کشته ها ، شکنجه ها ، تجاوز ها و اعدامها را فراموش کنند، گویی اتفاقی نیفتاده است و رژیم خونی نریخته و شکنجه ای نکرده است.

آقای امیر ارجمند در سخنانش با زبان ملایم که حکومت بفهمد از اعتصاب می گوید تا هم رهبری را به مصالحه کشانده و هم ادعای خود ( ما ؟ ) را در کنترل جامعه نشان دهد ، غافل از اینکه نه تنها جوانان با هدف آنها آشناست بلکه زنان ، کارگران ، اقوام ، مذاهب و سایر اقشار و اصناف از مدتها قبل آنها را می شناخته و به آنها ( ما ؟ ) اعتمادی ندارند ، گرچه رهبری نیز حاضر نیست دوباره در دام آنها و رفسنجانی اسیر گردد.

نکته دیگر که وقاهت ایشان را در ادامه روشن تر می کند، در آنجاست که از جنایات سال ۶۷ صحبت می کند که حتما جنایات قبل از آن سال مورد تایید همه بوده است؛ "آقای مهندس موسوی در آن هنگام نخست وزیر بوده و عضو قوه قضاییه نبوده و بنا به گفته خودشان بی خبر بوده اند. من این سوال را از مهندس موسوی پرسیدم که با توجه به اینکه مطلع نبودید چرا پس از اطلاع استفا ندادید، ایشان ظاهرا استعفا داده بودند ولی همچنان سر کار بودند". زنده باد! دفاع از این عالیتر نمی شود. بالاخره روشن نیست چرا وزیر اطلاعات وقت که درگیر این جنایات بود هیچگونه اطلاعی در گزارش های روزانه به نخست وزیر نداده بود ، درحالیکه حتی مردم کوچه و بازار نیز از جریان خبر داشتند. چگونه ممکن است که آقای موسوی "نخست وزیر مورد تایید امام" که ایشان را بر رهبر فعلی ترجیح می داد از آن جریان و قتلهای سالهای ۶۰ - ۶۷ نیز خبر نداشته باشد. موضوع اصلی در اینجا زیر سوال بردن آقای موسوی نیست بلکه فریب دادن افکار عمومی توسط اقای امیرارجمند و دوستانش است که جنبش را مصادره کرده اند و آقای موسوی نیز باید در زمان لازم درباره قتل ها پاسخگو باشد. در واقع سخن اینجاست که این دفاع آقای ارجمند باعث می شود که آقای موسوی بیشتر زیر سوال برود و ذهن ها بیش از گذشته نسبت به این موضوع حساس شود. جالب اینجاست که حتی آقای موسوی اردبیلی که آن زمان در راس دستگاه قضا بود خودش را پاک می داند. به نظرم حتی عوامل دست چندم حکومت نیز که شاید از موضوع اطلاعی نداشته اند، پس از انتشار نامه آقای منتظری در بی بی سی پس از قتل عام های ۶۷ دیگر نمی توانند ادعا کند که از این جنایت ها آگاه نبوده اند.

اگر سخنان امیرارجمند را بپذیریم و البته دیگران را نیز مصون بدانیم و ما هم بگوییم که این تنها خمینی بود که دستور قتل عام فوری زندانیان سیاسی را داده، پس چرا سران اصلاح طلب می خواهند "دوران طلایی خمینی" را زنده کنند و آیا این دوران طلایی به این قتلها نیز باز می گردد که موجب کشتار مخالفان شده و دسترسی به قدرت انحصاری را برای این دوستان ( ما ؟ ) آماده کرده بود؟ بی جهت نیست که بودجه کلانی، که شاید منبع آن اگر خارجیهای طرفدار نباشند رفسنجانی متقبل نموده باشد، برای راه اندازی جریانات ، سایتها و رسانه های شورای سبز راه امید اختصاص یافته، تا اخبار و تحلیلهای روزانه داخل را در انحصار رسانه ای خود قرار دهند و به این ترتیب با فریب نشان دهند که موج سبز در اختیار آنهاست و هم به غرب ثابت کنند که بهترین گزینه برای جانشینی دولت فعلی هستند. ملاقات امیر ارجمند که با دیگر اپوزیسیونها نمی نشیند اما با لابی های طرفدار مذاکره غرب با دولت ایران می نشیند ناشی از همین حرکت است.

دانشجویان و جوانان و اقشار مختلف مردم ایران بهوش هستند که این حرکتهای مشکوک یا برای حفظ رهبری و تغییر دولت فعلی است و یا هدف حفظ نظام با پوشش سایر افراد شرکت کننده است تا جنبش بپا خسته را برای استقرار و تحکیم جناح دیگری از نظام فریب داده و عمر حکومت استبدادی را تداوم دهند. دانشجویان و جوانان با اقدامات شجاعانه خود در اعتراضات دانشگاهی و خیابانی و شعار ها و خواسته های خود همواره نشان داده اند که با خط "مدارا" و سازش میانه ای ندارند و با فرهنگ مبارزه نیز آشنایی دارند. جوانان به دنبال استفاده از ظرفیت ها می گردند و نه اطاعت کورکورانه!